ਭਵਿਸ਼ਯ ਮਹਾ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪ੍ਰਤਿਸਰਗ ਪਰਵ ਵਿੱਚ, ਚਤੁਰਯੁਗ ਖੰਡ ਦੇ ਕਲੀ ਯੁਗ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਇੱਕ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੀਆਂ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਤਾਈ ਗਈ, ਤਾਂ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਕਿਹੜੇ ਮੰਤ੍ਰ ਜਾਂ ਸਤੋਤ੍ਰ ਦੇ ਜਪ ਨਾਲ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਪਾਠ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਵਿਆਧਕਰਮ ਸੀ, ਜਨਮ ਤੋਂ ਸ਼ੂਦ੍ਰ ਪਰੰਤੂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਹਿਲਾ ਦੀ ਔਲਾਦ ਸੀ। ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਕਾਮਿਨੀ ਸੀ, ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਪਾਠ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦਵਿਜ ਦੀ ਵਧੂ ਸੀ। ਉਹ ਦਵਿਜ, ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਸਪਤਸ਼ਤੀ ਦੇ ਪਾਠ ਲਈ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਸਮਾਂ ਬੀਤ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਨਾ ਆਇਆ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਕਾਮਿਨੀ ਨੇ ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ਨਿਸ਼ਾਦ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਲੱਕੜ ਚੁੱਕ ਕੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨਿਸ਼ਾਦ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਨਾਲ ਕਾਮਿਨੀ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋਈ। ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਬੀਤਣ ਉਪਰੰਤ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਕਿ ਵੇਦ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਮਾਂ ਸਮੇਤ ਦਵਿਜ ਵਲੋਂ ਘਰੋਂ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਮਾਂ-ਪੁੱਤਰ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਚੰਡਿਕਾ ਦੇ ਸਤੋਤ੍ਰ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜਾਂ 'ਚ ਵੱਸਦੇ ਰਹੇ। ਦੋਵੇਂ ਨਿਸ਼ਾਦ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਹਿੰਦੇ, ਜਦ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਏ। ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਤੇ ਚੋਰੀ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਚੋਰੀ ਦੀ ਆਦਤ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਅਤੇ ਇੱਕ ਔਰਤ ਲਈ ਗਹਿਣੇ ਲਿਆਉਂਦਾ ਰਿਹਾ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਸਨੇ ਉਥੋਂ ਇੱਕ ਦਵਿਜ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ। ਪਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਜਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਪ੍ਰਤੀ ਭਾਵਨਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਉਥੇ, ਉਹ ਇੱਕ ਗੁਰੂ ਦਾ ਚੇਲਾ ਬਣਿਆ ਅਤੇ ਮੈਸ਼ਾ ਅੱਖਰ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਅੱਖਰਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਜਪਦਿਆਂ, ਉਸਨੇ ਆਦੀ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਗਾਈ। ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਸਨੇ ਮਹਾਂ ਦੇਵੀ ਅੰਨਾਪੂਰਨਾ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀਤਾ ਕੀਤੀ। ਅੰਨਾਪੂਰਨਾ, ਜੋ ਸਦਾ ਆਨੰਦ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਸਰਵੋਚ ਨਿਡਰਤਾ ਦੀ ਦਾਤਰੀ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਤੇ ਕਾਸ਼ੀ ਦੀ ਰਾਣੀ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਉਸਨੇ ਸੌ ਅੱਠ ਨਾਮਾਂ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀਤਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਅੰਨਾਪੂਰਨਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਰਿਗਵੇਦ ਦਾ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਰਾਜਾ ਵਿਕ੍ਰਮਾਦਿਤਯ ਦਾ ਯਜਮਾਨ (ਪੁਜਾਰੀ) ਬਣ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਦੀ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਪੁਣਯ ਕਥਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਕਥਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਭੀਮਵਰਮਣ ਸੀ, ਜੋ ਮਾਸ ਖਾਂਦਾ ਤੇ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਂਦਾ ਸੀ। ਮਾਸ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸੂਰ ਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਪੰਛੀ ਖਾਂਦਾ ਸੀ। ਹੱਦ ਤੱਕ, ਉਹ ਮਨੁੱਖੀ ਮਾਸ ਖਾਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਹੋਰ ਖੁਰਾਕ ਛੱਡ ਬੈਠਾ। ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਹੀ, ਉਹ ਰੋਗ ਤੇ ਬੁਖਾਰ ਕਾਰਨ ਮਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਅਤੇ ਪਾਪੀ ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ ਚੰਡਿਕਾ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਵਾਇਆ ਗਿਆ। ਦੁਬਾਰਾ, ਮਗਧ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਬਣ ਕੇ, ਖ਼ਤਰੀ ਧਰਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਯਾਦ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਵੇਦਿਕ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਮੱਧਮ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ। ਰਾਜਾ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸਦਾ ਵਾਸਤਵਿਕ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਮਹਾਂ ਮਾਇਆ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰਥ ਦਾ ਦਰਜਾ ਮਿਲ ਗਿਆ। ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਗੁਰੂ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਉਪਾਸਕ ਸੀ, ਆਏ। ਫਿਰ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਜਗਤ ਮਾਤਾ, ਮਹਾਂਦੇਵੀ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਸੁਖੀ ਤੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ, ਇਸ਼ਟ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਯਜੁਰਵੇਦ ਦੇ ਮਾਰਗ ਦੀ ਕਥਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਮਹਾਨਤਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।