ਚੰਡੀਸ਼ਾ, ਗਣੇਸ਼ਾ, ਨੰਦੀ ਅਤੇ ਗੁਹਾ — ਇਹ ਸਭ ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਾ — ਇਕਠੇ ਹੋਏ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਭਗਵਤੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ, ਕਥਾਵਚਕ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਸਦੀ ਇਹ ਸੁਹਣੀ ਕਥਾ ਸੁਣੋ।" ਅੱਠ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ, ਜਦ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲੀਆਂ, ਉਸਨੇ ਸ਼ਿਵਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਨਿੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਫਿਰ, ਜਗਦੰਬਿਕਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਕਿੰਨੀ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣੀਆਂ ਹਨ?" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਤੋਤਾ ਖੋਹ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਸੁਣਿਆ ਅਤੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਆਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ, ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ। ਉਸ ਤੋਤੇ ਨੇ ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਿਰਲਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸ਼ੁਭ ਕਥਾ ਦਾ ਵਰਨਨ ਕਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਇਹ ਕਥਾ ਸਿਰਫ਼ ਯੋਗ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਭਗਤ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਨੂੰ ਦਿਓ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਬੋਪਦੇਵ ਦੇਵਤਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਲੀ ਯੁੱਗ ਦੀ ਇਤਿਹਾਸਕ ਸੰਖੇਪ, ਚਤੁਰਯੁਗ ਖੰਡ ਦੇ ਅਪਰਪਰਯਾਏ ਭਾਗ, ਪ੍ਰਤਿਸਰਗ ਪਰਵ, ਮਹਾਨ ਭਵਿਸ਼ਯ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਬਤੀਸਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਕਥਾ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ। "ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।" "ਕਿਹੜੇ ਸਤੋਤ੍ਰ ਦੁਆਰਾ, ਕੋਈ ਵੇਦ ਪਾਠ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?" ਇੱਕ ਵਿਅਧਕਰਮ ਨਾਮਕ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਸ਼ੂਦਰ ਤੋਂ, ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਹਿਲਾ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ। ਉਸ ਮਹਿਲਾ ਦਾ ਨਾਮ ਕਾਮਿਨੀ ਸੀ, ਜੋ ਤ੍ਰਿਸ਼ੁਕਲ ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮਿਆ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਹ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮਿਆ, ਜੀਵਨ-ਨਿਰਵਾਹ ਲਈ, ਸਪਤਸ਼ਤੀ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਨ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਇਕ ਮਹੀਨਾ ਲੰਘ ਗਿਆ; ਸਮਾਂ ਲੰਘਦਾ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਨਾ ਆਇਆ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਨਿਸ਼ਾਦ — ਜੋ ਲੱਕੜੀ ਚੁੱਕ ਕੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦਾ ਸੀ — ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਿਲਾ ਨੇ ਉਸ ਤੋਂ ਸੰਤਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਪਾਪੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੇਦ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮਿਆ ਪਿਤਾ ਨੇ ਮਾਂ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ, ਦੋਵੇਂ, ਆਪਣੇ ਘਰੋਂ ਨਿਕਾਲ ਦਿੱਤੇ। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਚੰਡੀਕਾ ਸਤੋਤ੍ਰ ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਵੱਸਦਾ। ਦੋਵੇਂ, ਨਿਸ਼ਾਦ ਦੇ ਘਰ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਹਿੰਦੇ। ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਕੇ, ਚੋਰੀ ਕਰਕੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ। ਚੋਰੀ ਦੀ ਆਦਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਔਰਤ ਲਈ ਗਹਿਣੇ ਲਿਆਉਂਦਾ। ਇਕ ਵਾਰੀ, ਉਹ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮਿਆ ਦੀਆਂ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਿਆ। ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਠ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਸਦਾ ਮਨ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਉਹ ਚੇਲਾ ਬਣ ਗਿਆ ਅਤੇ ਮੈਸ਼ਾ ਅੱਖਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਅੱਖਰ ਮਾਲਾ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੇ ਆਦੀ ਦੇ ਕਰਤਬਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ। ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਸਨੇ ਅੰਨਪੂਰਨਾ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਸਦੀਵੀ ਆਨੰਦ ਦੀ ਦਾਤਾ, ਸਰਵੋਤਮ ਨਿਰਭਯਤਾ ਦੀ ਦਾਤਾ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਨਾਸਕ ਅਤੇ ਕਾਸ਼ੀ ਦੀ ਰਾਣੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ੧੦੮ ਨਾਮ ਜਾਪ ਕੇ, ਉਹ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਰਿਗਵੇਦ ਦਾ ਗਿਆਨ ਦਿਤਾ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਰਾਜਾ ਵਿਕ੍ਰਮਾਦਿਤਿਆ ਦਾ ਯਜਨ-ਪੁਜਾਰੀ ਬਣਿਆ। "ਹੇ ਵਿਦਵਾਨ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦੀ ਦੇ ਕਰਤਬਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਣਾਈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਵਿਸ਼ਯ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪ੍ਰਤਿਸਰਗ ਪਰਵ, ਚਤੁਰਯੁਗ ਖੰਡ, ਕਲੀ ਯੁੱਗ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ, ਤੈਤੀਸਵੇਂ ਅਧਿਆਇ — 'ਪਹਿਲੀ ਕਰਤਬ ਕਥਾ' — ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਈ। ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਭੀਮਵਰਮਣ ਸੀ; ਉਹ ਮਾਸ ਖਾਂਦਾ ਅਤੇ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਂਦਾ ਸੀ। ਮਾਸ ਦੀ ਲਾਲਚ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਮਨੁੱਖ ਸੂਰ ਅਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਕੂਕੜ ਖਾ ਜਾਂਦਾ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਮਾਨਵ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਹੋਰ ਭੋਜਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਸੀ, ਰੋਗ ਅਤੇ ਬੁਖਾਰ ਨਾਲ ਮਰ ਗਿਆ। ਉਹ ਪਾਪੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਮਨੁੱਖ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਲਈ ਚੰਡੀਕਾ ਪਾਠ ਕਰਵਾਇਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਕਥਾਵਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਭਵਿਸ਼ਯ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ ਆਈਆਂ ਹਨ, ਸਨਮਾਨ ਅਤੇ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਇੱਕ-ਬਾਅ-ਇਕ ਵਰਨਨ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ।