ਪਿਤ੍ਰਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਏਕਤਾ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ ਅਤੇ ਚੌਥੇ, ਅਤਿਅਤਿ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਉਹ ਮਾਤਾ ਮਹਾਨ ਤੱਤ ਦੀ ਮਾਤਾ ਹੈ, ਦੁਇਤ ਦੀ ਰਚੀਤਾ ਹੈ—ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਪਿਤ੍ਰਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਵਿਲੱਖਣ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਾਤਾ ਹੈ; ਪਿਤ੍ਰਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਗਿਆਨ ਦੀ ਮਾਤਾ ਨੂੰ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ, ਪਿਤ੍ਰਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਰਜਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਮੂਰਤੀ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਵੀ ਪਿਤ੍ਰਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਸਤੁਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਬਖਸ਼ੀ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਉਸ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰਿਨੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ। ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਹਾਵਾਰੀ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਰੀਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਰਿਗ, ਯਜੁਸ, ਸਾਮ ਅਤੇ ਚੌਥਾ, ਅਥਰਵਣ, ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਯਜੁਸ ਤੋਂ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਮੀਮਾਂਸਾ ਸੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ। ਅਥਰਵਣ ਤੋਂ ਇੱਕ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਪੁੱਤਰ, ਵਰਰੁਚਿ, ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰੀਤਮ ਸੀ; ਉਹ ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਚੰਦਰਗੁਪਤ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਗਏ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਵਿਆਢੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਤੁਤੀ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—" ਅਤੇ ਮੀਮਾਂਸਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ—" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਵਨ ਅਤੇ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ। ਸ਼੍ਰੁਤਵੇਦ ਅਤੇ ਪਾਣਿਨੀ ਨੇ ਵੀ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਚੰਦਰਗੁਪਤ, ਸੁਣੋ—" ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੂਤਰਾਂ ਦੀ ਪਾਠੀ, ਜੜਾਂ ਅਤੇ ਧਾਤੂਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਨਾਲ ਢਕ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਰਰੁਚਿ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਸੁਣੋ, ਹੇ ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜਾ—" ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੰਡ, ਵਾਲ, ਅਤੇ ਨਖ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਭਿਖ ਮੰਗਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਵੇਦ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ— ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਿਤ੍ਰਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਔਰਤ ਦਾ ਹੱਥ ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਤੇ ਫੜਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਕਰਦਾ ਹੈ—" "ਹੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ ਚੇਲਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਪਿਤ੍ਰਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਦਾਮੋਦਰ ਹਰੀ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਕਲਿ ਯੁਗ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਮਨੁੱਖ ਸਰਵੋਤਮ ਆਨੰਦ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਕਣਭੁਜਵਰਾ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨ ਚੇਲਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ। ਲੱਜਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਪਾਣਿਨੀ ਉਹ ਥਾਂ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਕੇਦਾਰ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਦਸ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਹ ਕੇਵਲ ਹਵਾ ਤੇ ਜੀਵਨ-ਯਾਪਨ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਨੇਕਤਾਰ ਭਰੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਭਾਵ-ਭਰਿਆ ਗਲੇ ਨਾਲ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ। ਨੰਦੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਨਿਰਭੈਤਾ ਦੇ ਦਾਤਾ, ਭਰਗਾ ਪਾਪ-ਨਾਸਕ, ਅਤੇ ਅਨੰਤ ਰਚੀਤਾ ਨੂੰ, ਪਾਣਿਨੀ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। "ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤਾਂ ਗਿਆਨ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਦੇ ਦਾਤਾ ਬਣੋ।" "ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਅੱਖਰ, 'ਅ', 'ਇ', 'ਉ' ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ, ਹਰ ਰੰਗ ਦੇ ਹਨ।" "ਗਿਆਨ ਦੀ ਝੀਲ ਵਿੱਚ, ਸੱਚ ਦੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਜੋ ਰਾਗ-ਦਵੈਸ਼ ਦੇ ਦਾਗ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਮਨ ਹੀ ਮਹਾਨ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰੁਦ੍ਰ ਲੁਕ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਪਾਣਿਨੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਲਿੰਗਸੂਤਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਰਵੋਤਮ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਉਥੋਂ, ਗੰਗਾ ਆਪ, ਜੋ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਹੈ, ਸ਼ੁਭ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਿਕਲ ਪਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਣਿਨੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਭਗਤ ਬਣ ਗਿਆ, ਵੇਦ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ।