ਇਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮੂਰਖ ਮੰਨਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਧਨ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਮਦ ਮਸਤ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਢੱਕ ਗਈਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਲਈ ਮਾਫੀ ਮੰਗਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵਿਰਤ ਦੇ ਆਸਰੇ, ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁਜਾਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲੱਖਾ ਮੋਹਰਾਂ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਇਸ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਤੇਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸਾਥ ਮੇਰੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਵੇਂਗਾ।" ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਚਨਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਪਰਤ ਗਿਆ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਧਰਮਵਾਨ, ਆਪਣੇ ਜਵਾਈ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਪੂਜਾ ਦਾ ਭਾਰ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਨੌਕ ਦੀ ਕਿਨਾਰੇ ਚਲੀ ਗਈ। ਕਲਾਵਤੀ ਨੇ, ਦਇਆ ਦੀ ਅਣਦੇਖੀ ਕਰਕੇ, ਜਲਦੀ ਜਾ ਪਹੁੰਚੀ। ਦਇਆ ਦੀ ਅਣਦੇਖੀ ਕਰਕੇ, ਨੌਕ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ—ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜਵਾਈ ਨੂੰ ਡੁੱਬਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵਿਲਾਪ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਫਿਰ, ਕਲਾਵਤੀ ਨੇ ਇਹ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਹੇ ਸਵਾਮੀ, ਪ੍ਰਿਅ, ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣੂ, ਦਇਆ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਕਿਉਂ ਚਲਾ ਗਿਆ? ਅੱਧਾ ਸਰੀਰ ਕਿਵੇਂ ਜੀ ਸਕਦਾ?" ਉਹ, ਕਮਲ-ਆਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਬੂੰਦੇ ਛੱਡਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਤੇ ਕਲੀਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹਨ। "ਹੇ ਸਤ੍ਯਨਾਰਾਇਣ, ਸੱਚ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਮੈਨੂੰ ਉੱਠਾ ਲੈ, ਮੈਂ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਹਾਂ।" "ਹੇ ਧਰਮਵਾਨ, ਕਲਾਵਤੀ ਜਲਦੀ ਮੇਰੀ ਦਇਆ ਅਰਪਣ ਕਰੇ।" ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋਈ ਤੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਉੱਥੇ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨੁੱਖ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਉੱਚੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ। ਉਸ ਵ੍ਰਤ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪੋਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਲਾਭ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵ੍ਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਵ੍ਰਤ ਦੱਸਿਆ ਹੈ।" ਸਭ ਵ੍ਰਤਾਂ ਵਿਚ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ। "ਹੇ ਸੂਤ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਇਹ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਦੁਖਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" "ਸਭ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆਂ ਵਿਚੋਂ, ਕੀ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੁਝ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜੋ ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਮੂਲ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਦੀ ਡਰ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਹੈ। ਕਲਿ ਯੁਗ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਜੋ ਅਧਰਮ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਕਿਸ ਆਸ਼ਰਮ ਜਾਂ ਜਾਤੀ ਦੁਆਰਾ ਇੱਥੇ ਆਪਣੇ ਉੱਚੇ ਭਲੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?" "ਕਲਿ ਯੁਗ ਵਿਚ, ਵਾਨਪ੍ਰਸਥ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਕਲਿ ਯੁਗ ਵਿਚ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਵਾਂ; ਫਿਰ ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇ ਇੱਥੇ ਹੀ ਮੇਰਾ ਉੱਚਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇਗਾ।" ਇਹ ਨਿਸਚੈ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਮੰਗਲਮਈ, ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦੀ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਸਤ-ਚਿੱਤ-ਆਨੰਦ ਰੂਪਾ ਦੇਵੀਆ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਪਿਤ੍ਰਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਉਹ ਜੋ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਏਕਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਚੌਥਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਨ। ਵੱਡੇ ਤੱਤ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਦਵੈਤ ਦੀ ਰਚਨਹਾਰ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਨ। ਵਿਲੱਖਣ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ, ਪਵਿੱਤਰ, ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਨ। ਗਿਆਨ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਨੂੰ ਫਿਰ ਨਮਨ। ਰਜਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਮੂਰਤ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਨ।" ਇਸ ਸਤੁਤੀ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵੀਆ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਉਸ ਦੇਵੀਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰਿਨੀ ਸੀ, ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰ ਲਿਆ। ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਿਅ, ਜੋ ਰਜੋਦਰਮ ਵਿਚ ਸੀ, ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਰਿਗ, ਯਜੁਸ, ਸਾਮ ਤੇ ਚੌਥਾ ਅਥਰਵਣ ਵੀ ਉੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਯਜੁਸ ਤੋਂ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਮੀਮਾਂਸਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ।