ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਧਰਮੀ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਲੇ ਤੋਂ ਕਪੜਾ ਉਤਾਰਿਆ ਅਤੇ ਇੱਕ ਤਪਸਵੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, “ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਜਾਂ ਜੋ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਹੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।” ਤਦ ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ, “ਮੂਰਖਤਾ ਛੱਡ ਦੇ, ਹੇ ਸਤਗੁਣੀ, ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਗੱਲਾਂ ਨਾ ਕਰ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ, ਉਹ ਧਰਮੀ ਮਨੁੱਖ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਦੀ ਮਹੱਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਾ ਸਕਿਆ। ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਚੰਦਰਚੂੜ ਨੇ ਸਤ੍ਯਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਜੋ ਮੰਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਯਾਦ ਨਾ ਰਿਹਾ; ਹੁਣ ਤੂੰ ਵਿਅਰਥ ਦੁੱਖ ਭੋਗ ਰਿਹਾ ਹੈਂ। ਜਦ ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਉਪੇਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਭਟਕੇ ਹੋਏ, ਤਦ ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸੱਚੀ ਭਲਾਈ ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ? ਫਿਰ, ਉਸ ਧਰਮੀ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਤਪਸਵੀ ਵਿਚ ਸਤ੍ਯਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਕੰਪਦੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਣ ਲੱਗਾ: “ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸੱਚ ਹੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਯਾ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ। ਮੈਂ ਮੂਰਖ ਹਾਂ, ਦੌਲਤ ਦੇ ਗਰੂਰ ਵਿੱਚ ਅੰਨ੍ਹਾ, ਨਸ਼ੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਖ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਮੇਰੀ ਬੁਰਾਈ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਓ, ਹੇ ਤਪ ਦੇ ਆਸਰਾ, ਹੇ ਹਰੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਲੱਖਾਂ ਮੁਦਰਾਂ ਆਪਣੇ ਪੁਜਾਰੀ ਦੇ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਨਾਰਾਇਣ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, “ਤੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਵੇਂਗਾ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਉਹ ਧਰਮੀ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਜਲਦੀ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਸੰਦੇਸ਼ ਭੇਜਿਆ। ਉਹ ਧਰਮੀ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਜਵਾਈ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਕਾਰਜ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਪੂਜਾ ਦਾ ਸਮਾਨ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਨੌਕਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਚਲੀ ਗਈ। ਪਰ ਕਲਾਵਤੀ, ਸਤ੍ਯਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਦੀ ਉਪੇਖਾ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਤੁਰ ਪਈ। ਕਿਰਪਾ ਦੀ ਉਪੇਖਾ ਕਰਕੇ, ਨੌਕਾ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ—ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜਵਾਈ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਦੇ ਵੇਖਿਆ—ਵਿਲਾਪ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਕਲਾਵਤੀ ਵੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਬੇਹੋਸ਼। ਉਹ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੀ, “ਹਾਏ, ਹੇ ਪਤੀ, ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨੀ, ਦਇਆਲੂ, ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਦਾ ਅੱਧਾ ਸਰੀਰ ਕਿਉਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ? ਅੱਧਾ ਸਰੀਰ ਕਿਵੇਂ ਜੀ ਸਕਦਾ ਹੈ?” ਲੋਟਸ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਕਲਾਵਤੀ ਦੇ ਹੰਝੂ ਮੋਤੀ ਅਤੇ ਕਲੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਝਲਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲੀ, “ਹੇ ਸਤ੍ਯਨਾਰਾਇਣ, ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਲਓ, ਮੈਂ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਰਹੀ ਹਾਂ।” ਉਸ ਸਮੇਂ ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ, “ਹੇ ਧਰਮੀ, ਕਲਾਵਤੀ ਜਲਦੀ ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਦਾ ਅਰਪਣ ਕਰੇ।” ਇਹ ਗੱਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਛ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਲਾਵਤੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋਈ ਅਤੇ ਆਖਿਆ ਹੋਇਆ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਉੱਥੇ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨੁੱਖ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਉੱਤਮ ਭਗਤੀ ਆ ਗਈ। ਉਸ ਵਰਤ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਪੌਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਿਆ। ਜੋ ਭੀ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਕਿਰਪਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਵਰਤ ਦੀ ਮਹੱਤਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਵਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਵਰਤ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਹੇ ਸੂਤ ਜੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇਹ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਕੀ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਹੈ? ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਦਾ ਡਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਧਰਮ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਹੈ; ਉਹ ਕਿਸ ਆਸ਼੍ਰਮ ਜਾਂ ਵਰਣ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਆਪਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਭਲਾਈ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਨਾ ਵਾਨਪ੍ਰਸਥ ਹੈ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਵੀ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਪਤਨੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋਵੇਗਾ ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਉੱਚੀ ਭਲਾਈ ਮਿਲੇਗੀ। ਇਹ ਨਿਸ਼ਚੇ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਆਦਿ-ਸ਼ਕਤੀ, ਸਭ ਨੂੰ ਅਨੁਗ੍ਰਹ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਸੱਚੀ-ਚੇਤਨ-ਆਨੰਦ ਸਰੂਪ, ਵਿਸ਼ਵ ਮਾਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।