ਕੈਦਖਾਨੇ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀਆਂ ਪੀੜਾਂ ਸਹਿੜੀਆਂ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੁਖਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਇੱਕ ਦਿਨ, ਜਦੋਂ ਨੇਕ ਆਦਮੀ ਨੇ ਸਚਾਈ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਖਜਾਨਚੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਜੀਜਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲਕੇ, ਨੇਕ ਆਦਮੀ ਨੇ ਗੀਤਾਂ, ਵਾਦਯੰਤਰਾਂ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਰੀਤਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਕਲਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਭਗਵਾਨ ਸਤ੍ਯਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਵਧੇਰੇ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਨੇਕ ਆਦਮੀ ਨੇ ਉਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਤੁਰੰਤ ਕਿਸ਼ਤੀਆਂ ਭੇਜੋ।" ਪਰ, ਉਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਮਾਲਕ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਧਨ ਨਹੀਂ; ਮੇਰੇ ਭੰਡਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪੱਤਿਆਂ ਆਦਿ ਹੀ ਹਨ।" ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਸੰਨਿਆਸੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੋ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਸੋ ਹੋਵੇ," ਤੇ ਤੁਰੰਤ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰੇ। ਪਰ, ਕਿਸ਼ਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਧਨ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਨੇਕ ਆਦਮੀ ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਵੱਡੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਸ ਉੱਤੇ ਬਿਜਲੀ ਪਈ ਹੋਵੇ। ਹੋਸ਼ਹਵਾੜੀ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਆਪਣੀ ਗਲ੍ਹਾ ਤੋਂ ਚਾਦਰ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਸੰਨਿਆਸੀ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। "ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜਾਂ ਜੋ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਹੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ," ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ। ਸੰਨਿਆਸੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੂਰਖਤਾ ਛੱਡੋ, ਨੇਕ ਆਦਮੀ, ਵਿਅਰਥ ਗੱਲਾਂ ਨਾ ਬੋਲੋ।" ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਨੇਕ ਆਦਮੀ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ। ਜਦੋਂ ਚੰਦ੍ਰਚੂੜ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਤ੍ਯਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਜੋ ਮੰਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਭੁੱਲ ਗਿਆ; ਹੁਣ ਉਹ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। "ਉਸ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ, ਮੂਰਖ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਸਹੀ ਪਾਓਗੇ?" ਨੇਕ ਆਦਮੀ ਨੇ ਸੰਨਿਆਸੀ ਨੂੰ ਸਤ੍ਯਨਾਰਾਇਣ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ, ਤੇ ਕੰਪਦੇ ਹੋਏ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਤ੍ਯਤਾ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕੀਤੀ। "ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਸਤ੍ਯਤਾ ਹੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਸਤ੍ਯ ਰੂਪ।" "ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਭਟਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ।" "ਮੈਂ ਮੂਰਖ ਹਾਂ, ਧਨ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਅੰਨ੍ਹਾ, ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮਦ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀਆਂ।" "ਮੇਰੀ ਬੁਰੀਤਾ ਮਾਫ ਕਰੋ; ਤਪ ਦੀ ਠਿਕਾਣਾ, ਹਰੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੰਡਿਤ ਅੱਗੇ ਲੱਖਾ ਮੋਹਰਾਂ ਰੱਖੀਆਂ। ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਤੇਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਨੇਕ ਆਦਮੀ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਾਪਸ ਗਿਆ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਭੇਜਿਆ। ਨੇਕ ਆਦਮੀ, ਆਪਣੇ ਜੀਜਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰ ਕੇ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਪੂਜਾ ਦਾ ਭਾਰ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਕਿਸ਼ਤੀ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਚਲੀ ਗਈ। ਕਲਾਵਤੀ, ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਚਲੀ ਗਈ। ਕਿਰਪਾ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਕਿਸ਼ਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ— ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜੀਜਾ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਹੋਸ਼ਹਵਾੜੀ ਵਿੱਚ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਕਲਾਵਤੀ ਨੇ ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ। "ਹਾਏ, ਮਾਲਕ, ਪਿਆਰੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਕ, ਦਇਆ ਦੇ ਮਾਹਿਰ, ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਦਾ ਅੱਧਾ ਸਰੀਰ ਕਿਉਂ ਚਲਿਆ ਗਿਆ? ਅੱਧਾ ਸਰੀਰ ਕਿਵੇਂ ਜੀ ਸਕਦਾ ਹੈ?" ਉਹ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਅਤੇ ਕਲੀਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਬੂੰਦਾਂ ਛੱਡਦੀ ਹੈ। "ਹਾਏ, ਸਤ੍ਯਨਾਰਾਇਣ, ਸਤ੍ਯ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਮੈਨੂੰ ਉੱਠਾ ਲਵੋ, ਮੈਂ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈ ਹਾਂ।" "ਨੇਕ ਆਦਮੀ, ਕਲਾਵਤੀ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਤੁਰੰਤ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਦਿਓ।" ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋਈ ਤੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ, ਪੂਜਾਰੀ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਉੱਤਮ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਵ੍ਰਤ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪੋਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਿਆ। ਜੋ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ...