ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ। ਰਾਜਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਫੌਰਨ ਉੱਠ ਕੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਚਿੰਤਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇੱਥੇ ਲਿਆਉ ਤੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੁੱਛਗਿੱਛ ਕਰ।" ਜਦੋਂ ਨੇਕ ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਜੇ ਨੇ ਸੱਚ ਤੇ ਆਧਾਰ ਰੱਖ ਕੇ ਉਸ ਤੋਂ ਸਵਾਲ ਕੀਤੇ। ਨੇਕ ਆਦਮੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਨ, ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਵਪਾਰ ਲਈ ਜੀਉਂਦੇ ਹਾਂ—ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਦੀ ਖਰੀਦ-ਫਰੋਖਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।" ਉਹ ਅੱਗੇ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਉੱਤੇ ਮਾਇਆ ਦੀ ਵਿਰੋਧੀ ਲਹਿਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੌਣ ਮੁਸੀਬਤ ਨਹੀਂ ਸਹਿੰਦਾ? ਹੇ ਰਾਜਨ, ਅਸੀਂ ਚੋਰ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਸੱਚ ਨੂੰ ਆਪ ਵੇਖੋ।" ਫਿਰ ਰਾਜੇ ਨੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬੰਧਨ ਕੱਟ ਕੇ ਲੋਮਸ਼ਾ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ ਗਈ—ਕੱਪੜੇ, ਗਹਿਣੇ ਤੇ ਸਵਾਰੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਪਰ ਜੇਲ੍ਹ ਵਿੱਚ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪੀੜਾਵਾਂ ਵੀ ਸਹਿਣੀਆਂ ਪਈਆਂ। ਜਦੋਂ ਰਾਜੇ ਨੇ ਨੇਕ ਆਦਮੀ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਉਹ ਨੇ ਖਜਾਂਚੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ। ਫਿਰ ਨੇਕ ਆਦਮੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜਵਾਈ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਗੀਤਾਂ, ਵਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਰਸਮਾਂ ਨਾਲ ਪੁਜਾ ਕੀਤੀ। ਸਤਿਨਾਰਾਇਣ ਭਗਵਾਨ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਦਿਖਣ ਜੋਗ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਨੇਕ ਆਦਮੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਲਦੀ ਜਹਾਜ਼ ਭੇਜੋ।" ਪਰ ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਹੇ ਮਾਲਕ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਦੌਲਤ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ ਪੱਤੇ ਆਦਿਕ ਹੀ ਮੇਰੇ ਗੋਦਾਮਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਮਰਜ਼ੀ," ਤੇ ਤੁਰੰਤ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਬੋਲੇ। ਪਰ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੌਲਤ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਨੇਕ ਆਦਮੀ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਵੱਜੀ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਉਹ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਆਪਣੇ ਗਲੇ ਤੋਂ ਕੱਪੜਾ ਉਤਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਤਪਸਵੀ ਅੱਗੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਾਂ ਜੋ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਹੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।" ਤਦ ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੂਰਖਤਾ ਛੱਡ, ਹੇ ਨੇਕ ਆਦਮੀ, ਵਿਅਰਥ ਗੱਲਾਂ ਨਾ ਕਰ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ, ਨੇਕ ਆਦਮੀ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕਿਆ। ਜਦੋਂ ਚੰਦਰਚੂੜ ਰਾਜੇ ਨੇ ਸਤਿਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਮੰਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ; ਹੁਣ ਵਿਅਰਥ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ। "ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਉਪੇਖਾ ਕਰ ਬੈਠਾ, ਹੇ ਭਟਕੇ ਹੋਏ, ਫਿਰ ਕਿਵੇਂ ਸਹੀ ਫਲ ਮਿਲੇਗਾ?" ਫਿਰ ਨੇਕ ਆਦਮੀ ਨੇ ਤਪਸਵੀ ਨੂੰ ਸਤਿਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਬੋਲ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀ। "ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸੱਚ ਹੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" "ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ।" "ਮੈਂ ਮੂਰਖ ਹਾਂ, ਦੌਲਤ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਸ਼ੇ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਈਆਂ।" "ਮੇਰੀ ਬੁਰਾਈ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਓ; ਹੇ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਆਸਰੇ, ਹੇ ਹਰੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਲੱਖਾਂ ਮੁਦਰਾਵਾਂ ਆਪਣੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਮਨੋਕਾਮਨਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ। ਆਖਰਕਾਰ, ਮੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਕੇ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਵੇਂਗਾ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਅੰਤर्धਿਆਨ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਨੇਕ ਆਦਮੀ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਫੌਰਨ ਆਸ਼ਰਮ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਨੇਕ ਆਦਮੀ, ਆਪਣੇ ਜਵਾਈ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਪੂਜਾ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਆਪ ਜਹਾਜ਼ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਚਲੀ ਗਈ। ਕਲਾਵਤੀ ਨੇ, ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਦੀ ਉਪੇਖਾ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਜਲਦੀ ਜਹਾਜ਼ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਈ। ਉਸ ਕਿਰਪਾ ਦੀ ਉਪੇਖਾ ਕਰਣ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਜਹਾਜ਼ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ...