ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਨਾਰੀ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, “ਆਓ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਪੂਜਾ ਕਰਾਂ।” ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਡਾਂਟ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ, “ਹੇ ਸ਼ੁਭਵਤੀ, ਮੈਂ ਇਸ ਵੇਲੇ ਕਿੱਥੇ ਰਹਾਂ?” ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਤੁਰੰਤ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ, “ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਸਵਾਮੀ ਇਸ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆ ਜਾਵਣ।” ਧਨ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੀ ਉਹ ਔਰਤ, ਰੱਖਵਾਲੇ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸ਼ੀਲਪਾਲਾ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੀਲਪਾਲਾ ਨੇ ਪੰਜ ਨਿਸ਼ਕਾ ਧਨ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਅਤੇ ਕਰਜ਼ਾ ਮੁਕਾ ਕੇ, ਉਹ ਗਯਾ ਵਿੱਚ ਪਿਤਰ ਕਰਮ ਕਰਨ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਲੀਲਾਵਤੀ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਨਰਮਦਾ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵਾਲੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਸੌ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਇਆ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ, “ਉਠੋ, ਉਠੋ, ਹੇ ਰਾਜਾ! ਉਹ ਦੋ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਓ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ। ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਜਲਦੀ ਉਠਿਆ ਅਤੇ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਬ੍ਰਹਮ ਤੇ ਧਿਆਨ ਲਾਇਆ। ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, “ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਦੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲਿਆਓ ਤੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੁੱਛਗਿੱਛ ਕਰੋ, ਹੇ ਰਾਜਾ।” ਨੇਕ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਲਿਆ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੱਚ ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਸਵਾਲ ਕੀਤੇ। “ਵਪਾਰ ਲਈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਅਸੀਂ ਦੋਹਾਂ ਵਪਾਰੀ ਹਾਂ।” “ਤੁਾਡੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰਤਨ ਤੇ ਮੋਤੀ ਵੇਚਣ ਜਾਂ ਖਰੀਦਣ ਆਏ ਹਾਂ। ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਾੜਾ ਸਮਾਂ ਆਉਣ ਤੇ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ?” “ਅਸੀਂ ਚੋਰ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ; ਆਪ ਸੱਚ ਨੂੰ ਵੇਖੋ।” ਮਜ਼ਬੂਤ ਬੰਧਨ ਕੱਟ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਲੋਮਸ਼ਾ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕੀਤਾ। ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕੀਤੀ ਗਈ—ਕਪੜੇ, ਗਹਿਣੇ, ਅਤੇ ਵਾਹਨ ਦਿੱਤੇ ਗਏ। ਪਰ ਜੇਲ੍ਹ ਵਿੱਚ, ਬਹੁਤ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁਖ ਸਹੇ ਗਏ। ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਖਜਾਨਾ-ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣੇ ਜੀਜਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਨੇਕ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਗੀਤ, ਵਾਦ-ਯੰਤਰ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਭਗਵਾਨ ਸਤ੍ਯਨਾਰਾਇਣ ਸਪਸ਼ਟ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਨੇਕ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਉਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਜਲਦੀ ਕਿਸ਼ਤੀਆਂ ਭੇਜੋ।” “ਹੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਧਨ ਨਹੀਂ; ਮੇਰੇ ਭੰਡਾਰ ਪੱਤਿਆਂ ਆਦਿ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਪस्वੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਠੀਕ ਹੈ,” ਅਤੇ ਤੁਰੰਤ ਇਹ ਬਚਨ बोले। ਕਿਸ਼ਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਧਨ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਨੇਕ ਮਨੁੱਖ ਚਿੰਤਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਸ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਡਿੱਗੀ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਨੇਕ ਮਨੁੱਖ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵਿਲਾਪ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਗਲ੍ਹ ਦਾ ਕਪੜਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਤਪਸਵੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। “ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜਾਂ ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਵੀ ਹੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।” “ਮੂੜਤਾ ਛੱਡੋ, ਹੇ ਨੇਕਵਤੀ; ਵਿਅਰਥ ਬਚਨ ਨਾ ਬੋਲੋ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਕਾਰੀ ਮਿਲੀ, ਪਰ ਨੇਕ ਮਨੁੱਖ ਵੱਡੇ ਧਨ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਾ ਸਕਿਆ। ਜਦੋਂ ਚੰਦਰਚੂੜ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਤ੍ਯਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਮੰਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਯਾਦ ਨਾ ਰਿਹਾ; ਹੁਣ ਅਜਿਹਾ ਵਿਅਰਥ ਦੁਖ ਸਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ। “ਉਸ ਦੀ ਉਦੇਖੀ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸਹੀ ਫਲ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?” ਨੇਕ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਤਪਸਵੀ ਨੂੰ ਸਤ੍ਯਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਹੜਬੜੀ ਭਰੀ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। “ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਸੱਚ ਹੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਸੱਚ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।” ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਭਟਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਸ਼ੁਭਤਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ।