ਯਜਨ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ‘ਤੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਵੈਤਾਲਾ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਦੋਂ ਭਿਆਨਕ ਕਲਿ ਯੁਗ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਮਾਂ ਵੱਡਾ ਹੀ ਵਿਘਨਕਾਰਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੇ ਅਮ੍ਰਿਤ-ਸਮ ਜਲ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਉਹ ਅਮ੍ਰਿਤ ਪਾ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਆਪਣੀ ਸੁਰਲੋਕ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਯੰਤ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ ਜੋ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਯੰਤ ਨੇ ਭਰਤ੍ਰਿਹਰੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਸ ਦੀ ਉਪਮਾ ਲੱਖ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮੁਦਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਦਿੱਤੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਘਟਨਾਵਾਂ ਵਿਚ, ਕੇਵਲ ਵਿਕ੍ਰਮਾਦਿਤਯ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਸੁਖੀ ਰੱਖਦਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਸੌਣਕ ਆਦਿਕ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੁਰਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਪਰਤ ਗਏ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਭਰਤ੍ਰਿਹਰੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਿਆਂ, ਸੁਤ ਜੀ ਨੇ ਫਿਰ ਪੁਰਾਣਾ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤਾ। ਇੱਥੇ, ਕਲਿ ਯੁਗ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਸੰਬੰਧੀ ਭਾਗ ਦਾ ਤੇਈਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਚਾਰੇ ਯੁਗਾਂ ਦੀ ਚਕ੍ਰਾਵਾਲੀ ਕਥਾ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਭਵਿਸ਼ਯ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪ੍ਰਤਿਸਰਗ ਪರ್ವ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਪੁਰਾਣਾ ਵਾਚਕ ਸੁਤ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਪੂਜਨਯ, ਚਾਰੇ ਯੁਗਾਂ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਹਿਤ ਲਈ ਕੁਝ ਦੱਸੋ। ਇਨਸਾਨਾਂ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਵੱਡੇ ਜਤਨ ਦੇ, ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸੁਖ ਮਿਲਣ। ਜਗਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਧੂਮਰਕੇਤੁ ਤੋਂ ਬਚਾਅ ਵਾਸਤੇ, ਮੈਂ ਸਦਾ ਸਤ੍ਯਨਾਰਾਏਣ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਸਤਕਿਰਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਸ੍ਰੀ ਰਾਮ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਸੀਤਾ ਅਤੇ ਪੌਲਸਤਯ ਦੇ ਨਾਸਕ ਰਾਮ ਦੀ ਭੀ ਉਪਮਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸੀਤਾ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੀ ਕਮਲ-ਸੁਰਤ ਭੰਵਰਾ ਵਾਂਗ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਰਾਮ, ਕਲਿ ਯੁਗ ਦੀ ਮਲਿਨਤਾ ਨਾਸਕ, ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਵਿਚ ਜਗਮਗਾਉਂਦੇ ਹਨ।” ਇੱਕ ਵਾਰ, ਯੋਗੀ ਨਾਰਦ ਜੀ, ਸਭ ਉੱਤੇ ਵੱਡੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪੀੜਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ। ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਇਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਪੀੜਾਵਾਂ ਦਾ ਪੂਰਨ ਨਾਸ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਚਤੁਰਭੁਜ, ਸਫੈਦ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਮਿੱਠੇ ਮੁਖ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਸਵਰੂਪ, ਸਨਕ ਆਦਿਕ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਸੰਸਿਤ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਨਾਰਾਏਣ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਉਹ ਅਜਨਮਾ, ਨਿਰਗੁਣ, ਸਭ ਦਾ ਮੂਲ ਅਤੇ ਜਗਤ ਦੇ ਹਿਤੈਸ਼ੀ ਹਨ। ਸੁਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜਦ ਨਾਰਦ ਨੇ ਇਹ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਤਦ ਵਿਸ਼ਣੁ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ—‘ਹੇ ਭਾਗਵਤ ਨਾਰਦ, ਤੂੰ ਪੁੱਛ, ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਾਂਗਾ।’ ਨਾਰਦ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਣੁ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, ‘ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ, ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ।’ ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਅਤੇ ਤ੍ਰੇਤਾ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਣੁ, ਅਤੇ ਦੁਆਪਰ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਧਰਮ ਚਾਰੇ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਖੜਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਆਧਾਰ ਸੱਚ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਸਤ੍ਯਨਾਰਾਏਣ ਦਾ ਵਰਤ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਦਾ ਫਲ ਕੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੀ ਰੀਤੀ ਹੈ? ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਾਂਗਾ।” “ਇਸ ਵਰਤ ਨਾਲ ਗਰੀਬ ਵੀ ਧਨਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਨਿਸ਼ੰਤਾਨ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਮੁਕਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਸੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਸਤ੍ਯਨਾਰਾਏਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਵੇਰੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਦੰਦ ਮੰਜਨ ਕਰਕੇ, ਚਤੁਰਭੁਜ, ਗਾਢੇ ਸਫੈਦ ਬੱਦਲ ਵਰਗੇ, ਪੀਲੇ ਕੀਮਤੀ ਵਸਤ੍ਰ ਧਾਰੇ ਨਾਰਾਏਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮਨ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕਰਕੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਭੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਸ਼ਾਲਿਗ੍ਰਾਮ ਦੀ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਉਚਾਰਿਤ ਸਤ੍ਯ-ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ‘ਓਮ, ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਅਸੀਂ ਸਦਾ ਸਤ੍ਯਨਾਰਾਏਣ, ਸਨਾਤਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।’” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁਰਾਣਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸਤ੍ਯਨਾਰਾਏਣ ਦੇ ਵਰਤ ਅਤੇ ਉਪਾਸਨਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਸਮਝਿਆ।