ਸੂਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਰਾਜਾ ਜੀ, ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮੂਰਖ ਕੌਣ ਹੈ?” ਜਵਾਬ ਆਇਆ, “ਉਹ ਜੋ ਬਾਘ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਮੂਰਖ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਲੀ ਯੁਗ ਦੀ ਕਥਾ ਦਾ ਇੱਕ ਸੰਖੇਪ, ਚਤੁਰਯੁਗਾ ਭਾਗ ਦੇ ਪ੍ਰਤਿਸਰਗ ਪਰਵ ਵਿੱਚ, ਭਵਿਸ਼ਯ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਇਕਵੀਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋਇਆ। ਹੁਣ ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, ਸੂਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ‘ਕਸ਼ਤ੍ਰਸਿੰਹ’ ਨਾਮਕ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਵੇਦ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਪਵੈਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ। ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਦੋਵੇਂ ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਭ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ; ਛੋਟਾ ਪੁੱਤਰ ‘ਮੋਹਨ’ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲਗਨशील ਹੋ ਗਿਆ। ਇਕ ਵਾਰ, ਕਸ਼ਤ੍ਰਸਿੰਹ ਨੇ, ਰੀਤ-ਰਿਵਾਜ ਲਈ, ਖੁਦ ਹੀ ਇੱਕ ਬਕਰੇ ਦੀ ਯਜਨਾ ਰਚੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤਿ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਸ਼ੰਭੁਦੱਤਾ, ਜੋ ਪੱਕੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਲਗਨशील ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਚੰਗੀ ਤਿਆਰੀ ਅਤੇ ਸੁਆਦਲੇ ਭੋਗ ਨਾਲ ਹਵਨ ਦਾ ਕਰਮ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਕੀਤਾ। ਲੀਲਾਧਰ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਬਕਰੇ ਨੂੰ ਮੌਤ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, “ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਐਸਾ ਹਿੰਸਾ ਕਰਨਾ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।” ਉਸ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੋਹਨ ਨੇ ਕਿਹਾ— “ਪਹਿਲੇ ਸਤਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਭਰਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਯਜਨਾ ਲਈ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਸੇਸਮ (ਤਿਲ) ਨੂੰ ਬਕਰੇ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਹਵਨ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਅਰਪਣ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨ ਬੋਲਦੇ: ‘ਤੇਰੀ ਰਾਏ ਕੋਈ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ।’” ਇਸ ਵੇਲੇ, ਇੱਕ ਪਿਤਰ ‘ਅਮਾਵਸੁ’ ਉੱਥੇ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਇੱਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਆਕਾਸ਼ੀ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਡਰ-ਭੈ ਬਿਨਾ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁਭਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈ। ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਲੀਲਾਧਰ, ਜੋ ਉੱਚੀ ਬੁਧੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ—ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਰਜੋ ਗੁਣ ਤੋਂ ਉਪਜਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇਵਤਾ ਭੋਗ-ਭੋਗ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਨਾ ਕਿ ਲਹੂ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਮਾਸ ਤੋਂ। ਉਸ ਨੇ ਫਲ ਆਦਿ ਦੀ ਪੂਰਨ ਆਹੁਤੀ ਕਰਵਾਈ, ਅਤੇ ਪੂਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੇ ਮਰਦ-aurਤਾਂ ਸਮੇਤ, ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਮਹਾਨ ਮਾਇਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਸ਼ੰਭੁਦੱਤਾ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਪ੍ਰੀਤਮ ਸੀ, ਫਿਰ ਲੀਲਾਧਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਦਸ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਕਸ਼ਤ੍ਰਸਿੰਹ, ਰਾਜਾ, ਮੋਹਨ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਅੰਬਾ; ਵੱਡੀ ਸ਼ੂਰਨੀ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸੈਤ ਸਤ ਸਤ ਨਮਸਕਾਰ। ਸੱਤ ਸੌ (ਸਪਤਸ਼ਤੀ) ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਵੈਸ਼ਨਵੀ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਪ੍ਰਣਵ ਜਿਸਦੇ ਸੰਤਾਨ ਹਨ, ਜੋ ਚੌਥੇ ਪੁਰੁਸ਼ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤਮ ਹਨ। ਜਿਸਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਵਿਸ਼ਵ ਵੱਸਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਅੰਬਾ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ। ਤੂੰ ਹੀ ਸ਼ਚੀ, ਤੂੰ ਹੀ ਸਫਲਤਾ, ਤੂੰ ਹੀ ਮੌਤ, ਤੂੰ ਹੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼, ਤੂੰ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਤੂੰ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤਮ; ਤੂੰ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ—ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।” “ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ, ਸੁਖ, ਚਲਣ, ਹਿੰਸਾ, ਧੈਰਜ, ਸੋਚ, ਅਤੇ ਚਲਣ— ਇਹ ਅੱਠ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਕਸ਼ਤ੍ਰਸਿੰਹ, ਰਾਜਾ, ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਵਿਕ੍ਰਮਾਦਿੱਤ, ਤੂੰ ਦੁਰਗਾ, ਅਨਾਦੀ, ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ। ਸਵਾਲ-ਜਵਾਬ ਰਾਹੀਂ, ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਪਰਖ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਸਭ ਸ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਖੇਤਰਾਂ ਨੂੰ ਚੋਰਾਂ ਨੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ-ਸਥਾਨਾਂ ਦੀ ਪੁਨਰ-ਸਥਾਪਨਾ ਕਰੇਗਾ, ਇਹ ਦੌਰ 'ਵਿਕ੍ਰਮਾ' ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਫਿਰ ਧਰਮ ਨੂੰ ਟਿਕਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਇੱਕ ਸ਼ਕਤਿਸ਼ਾਲੀ ਅੰਸ਼ ਧਰਤੀ ਤੇ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ। ਸੂਤਾ ਆਦਿ ਸਭ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਨੈਮੀਸ਼ਾਰਣਯ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ, ਪੁਰਾਣ ਸੁਣਨ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲਗਨਸ਼ੀਲ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।” ਇਹ ਸਭ ਕਹਿ ਕੇ, ਵੈਤਾਲਾ ਉੱਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।