ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਜਦੋਂ ਇੰਦ੍ਰਿਯਾਂ ਦੇ ਸੁਖ, ਮਾਸ ਅਤੇ ਸ਼ਰਾਬ ਵੱਲ ਵੱਧਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਪਾਪ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਵਧਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਜਗਤ ਦੇ ਜੀਤੂ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰੇ। ਨਾਸਤਿਕਤਾ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਛੱਡ ਕੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੱਚੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਲੈ ਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਕਰਨ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੇਰ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਉੱਤੇ ਮੰਤਰ-ਸ਼ੁੱਧ ਜਲ ਛਿੜਕਿਆ। ਫਿਰ, ਇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਮੰਤਰ-ਸ਼ੁੱਧ ਦੁੱਧ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਇਆ। ਦੂਜੇ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਇਆ। ਨਾਸਤਿਕ ਨੇ, ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਸੁੱਤਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਵੀ ਜਲ ਛਿੜਕ ਦਿੱਤਾ। ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਰਾਜਨ! ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮੂਰਖ ਕੌਣ ਹੈ?" ਉੱਤਰ ਮਿਲਿਆ ਕਿ ਜਿਸ ਨੇ ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਮੂਰਖ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਵਿਸ਼ਯ ਮਹਾ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪ੍ਰਤਿਸਰਗ ਪਰਵ ਦੇ ਚਤੁਰਯੁਗ ਅੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਲਿਯੁਗ ਦੀ ਕਥਾ ਦਾ ਇਕੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਖ਼ੁਦ ਕਸ਼ਤ੍ਰਸਿੰਘ ਨਾਮਕ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਉਸ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਉਪਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਦੋਵੇਂ ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਿਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ; ਛੋਟਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਮੋਹਨ ਸੀ, ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਰਾਜਾ ਕਸ਼ਤ੍ਰਸਿੰਘ ਨੇ ਯਜਨਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਖ਼ੁਦ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤ ਕਰਨ ਲਈ ਬੱਕਰੀ ਦੀ ਬਲੀ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕੀਤੀ। ਸ਼ੰਭੁਦੱਤਾ, ਜੋ ਪੱਕੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਭੋਗਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕੀਤਾ। ਲੀਲਾਧਰ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਬੱਕਰੀ ਨੂੰ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਵੇਖਿਆ, ਸੋਚਿਆ—"ਇਹ ਜਨਮ ਹਿੰਸਾ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਮੋਹਨ ਨੇ ਕਿਹਾ—"ਪਹਿਲੇ ਸਤਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਭਰਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।" ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਤਿਲ ਨੂੰ ਬੱਕਰੀ ਨਾਲੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਮੰਨਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਹਵਨ ਵਿੱਚ ਤਿਲ ਹੀ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਕਹਿੰਦੇ: "ਤੇਰੀ ਰਾਏ ਦਾ ਕੋਈ ਫਲ ਨਹੀਂ।" ਉਸ ਵੇਲੇ, ਅਮਾਵਸੁ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਪਿਤਰ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਵਿਮਾਨ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸਾਧੂਆਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਲੋਕ ਉਸ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੰਗਲ ਮਿਲਿਆ। ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ ਲੀਲਾਧਰ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਦੁਨੀਆਂ ਰਜੋ ਗੁਣ ਤੋਂ ਬਣੀ, ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਦੇਵਤੇ ਭੋਗਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ, ਪਰ ਲਹੂ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਮਾਸ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਨੇ ਫਲ ਆਦਿਕ ਦੀ ਪੂਰਨ ਆਹੁਤੀ ਕਰਾਈ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਨਰ-ਨਾਰੀਆਂ ਸਮੇਤ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਮਹਾ ਮਾਇਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਸ਼ੰਭੁਦੱਤਾ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਪ੍ਰਿਅ ਸੀ, ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਲੀਲਾਧਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਦਸ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਕਸ਼ਤ੍ਰਸਿੰਘ ਮੋਹਨ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਉਥੇ, "ਅੰਬਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਵੱਡੀ ਨਾਇਕਾ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ," ਆਦਿ ਸ਼ਲੋਕ ਉਚਾਰੇ। ਸੱਤ ਸੌ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਵੈਸ਼ਨਵੀ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਜਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਣਵ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਚੌਥੇ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਅ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਅੰਬਾ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ। ਤੂੰ ਹੀ ਸ਼ਚੀ, ਸਿੱਧੀ, ਮੌਤ, ਤੇਜ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੈਨਾ, ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਿਅ ਅਤੇ ਜਗਤ-ਮਾਤਾ ਹੈਂ—ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।