ਸੁਵਰਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇਹ ਗੱਲ ਸਮਝੀ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਕਲੀ ਯੁਗ ਦੀ ਕਥਾ ਦਾ ਸੰਖੇਪ ਖਤਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਚਤੁਰਯੁਗਾਂ ਦੀ ਹੋਰ ਕਥਾ ਦੇ ਅੰਗ 'ਚ ਪ੍ਰਤਿਸਰਗ ਪರ್ವ ਦੇ ਭਾਗ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਹਾਨ ਭਵਿਸ਼੍ਯ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਵਿਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਸੁੰਦਰ ਜਯਸਥਲ ਨਗਰੀ ਵਿਚ ਵਰਧਮਾਨ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ। ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਜੋ ਹਰ ਇੱਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ। ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਚਲਦਿਆਂ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਗਰੀਬੀ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਓ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਪਿਆਰੇ ਪਿਤਾ ਜੀ, ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਸਾਡਾ ਧਨ ਕਿਵੇਂ ਨਾਸ ਹੋਇਆ?" ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜੂਆ, ਜੋ ਪਾਪ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਬੁਰਾਈ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੈ, ਧਨ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੂਏ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਕਾਰਨ ਹੀ ਤੁਹਾਡਾ ਸਾਰਾ ਧਨ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ।" ਫਿਰ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ, "ਪੁੱਤਰੋ, ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦਗੀ ਚਲਾਉਣ ਦਾ ਕੋਈ ਢੰਗ ਲੱਭੋ ਅਤੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਸਲਾਹ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਮੰਨੋ।" ਪਿਤਾ ਨੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਵਿਅਭਚਾਰ ਵੱਲ ਲੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ, ਵੇਸ਼ਿਆਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਣ-ਜੁਲਣ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਇਹ ਬਹੁਤ ਅਸ਼ੁਭ ਹੈ।" ਫਿਰ ਸਮਝਾਇਆ, "ਇੰਦ੍ਰਿਯਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ, ਮਾਸ ਅਤੇ ਸ਼ਰਾਬ ਦਾ ਆਸਰਾ ਸਦਾ ਪਾਪ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਜਗਤ ਦੇ ਜੀਤੂ, ਸਰਵੋਚ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਭਕਤੀ ਕਰੋ। ਨਾਸਤਿਕਤਾ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਛੱਡ ਦਿਓ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਰੱਖੋ। ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿਚ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।" ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਚਾਰੇ ਪੁੱਤਰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਰਨਿਆਂ ਨੂੰ ਜੀਉਣ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਦੱਤੀ। ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੀਆਂ ਬਾਘ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਉੱਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਨੇ ਮੰਤਰ-ਸ਼ੁੱਧ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਿਆ। ਫਿਰ, ਜੋ ਵਿਅਭਚਾਰੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਮੰਤਰ-ਸ਼ੁੱਧ ਦੁੱਧ ਢੱਲਿਆ। ਜੋ ਇੰਦ੍ਰਿਯਾਂ ਦਾ ਆਸਕਤਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਢੱਲਿਆ। ਜੋ ਨਾਸਤਿਕ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਜਦੋਂ ਵਾਘ ਨੂੰ ਸੁੱਤਾ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਢੱਲ ਦਿੱਤਾ। ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮੂਰਖ ਕੌਣ ਹੈ?" ਉੱਤਰ ਮਿਲਿਆ, "ਜਿਸ ਨੇ ਵਾਘ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮੂਰਖ ਹੈ।" ਇੱਥੇ ਕਲੀ ਯੁਗ ਦੀ ਕਥਾ ਦਾ ਇਹ ਚੌਵੀਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਖ਼ਤ੍ਰਸੀੰਘ ਨਾਮ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਵੇਦ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਦੋਵੇਂ ਸਭ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ। ਛੋਟਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਮੋਹਨ ਸੀ, ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਭਕਤੀ ਵਿਚ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਖ਼ਤ੍ਰਸੀੰਘ ਨੇ, ਰਿਤੀ-ਰਿਵਾਜ ਲਈ, ਖੁਦ ਹੀ ਇੱਕ ਬਕਰੀ ਦੀ ਬਲੀ ਦੀ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਸ਼ੰਭੁਦੱਤ, ਜੋ ਪੱਕੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸੁਆਦਿਸ਼ਟ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਦੀ ਰਸਮ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਕੀਤੀ। ਲੀਲਾਧਰ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਬਕਰੀ ਮਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਵੇਖੀ, ਸੋਚਿਆ, "ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਐਸਾ ਹਿੰਸਾ ਕਰਨਾ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" ਇਹ ਗੱਲ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਕੋਲੋਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੋਹਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਪਿਛਲੇ ਸਤਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਭਰਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਬਕਰੀ ਨਾਲੋਂ ਤਿਲ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਸਮਝ ਕੇ ਅੱਗ ਵਿਚ ਤਿਲ ਹੀ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਸਨ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਕਹੇ, "ਤੇਰੀ ਇਹ ਰਾਏ ਕੋਈ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦੇਵੇਗੀ।" ਉਸ ਵੇਲੇ, ਇੱਕ ਪਿਤਰ ਅਮਾਵਸੁ ਉੱਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਵਿਮਾਨ ਤੇ ਆ ਕੇ ਨਿਰਭਉ ਹੋ ਕੇ ਸੱਜਨਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਉਸੀ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੰਗਲ ਮਿਲਿਆ। ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਲੀਲਾਧਰ, ਜੋ ਉੱਚੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਸਮਝ ਗਿਆ ਕਿ ਜਗਤ, ਜੋ ਰਜੋਗੁਣ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ।