ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਸ਼ੇ ਨਾਲ ਘੁੰਮ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਦੀ ਤਰੀਕ਼ਾ ਰੱਖੀ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ, ਉਹ ਉਸ ਕੁੜੀ ਬਾਰੇ ਧਿਆਨ ਲਗਾ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਉਹ ਮਹਿਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਪਰ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਥੇ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਕੁੜੀ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਭਵਾਂ ਵਾਲੀ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਖੁਦ ਮੌਤ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਸੁਵਰਨਾ ਆਇਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮੀ ਲਈ ਵਿਲਾਪ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵੈਤਾਲ ਨੇ ਰਾਜਾ ਵਿਕ੍ਰਮ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਮਹਿਲਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਮਰ ਗਈ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਪਹੁੰਚ ਗਈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਣਿਕ ਵਰਗ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਹੈ। ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਉਹ ਮਹਿਲਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ; ਉਸ ਸਮੇਂ ਹਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਦਾ ਰਸਤਾ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਸੁਵਰਨਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਲੀ ਯੁੱਗ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦਾ ਸੰਖੇਪ, ਚਤੁਰਯੁੱਗ ਦੇ ਹੋਰ ਚਕਰਾਂ ਦੀ ਕਥਾ, ਭਵਿਸ਼ਯ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪ੍ਰਤਿਸਰਗ ਪਰਵ ਵਿੱਚ, ਵੀਸਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸੂਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਯਸਥਲਾ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਰਾਜਾ ਵਰਧਮਾਨਾ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਵੇਦ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਹਰ ਇੱਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਵਾਲਾ। ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਗਰੀਬੀ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਸਾਡਾ ਧਨ ਕਿਵੇਂ ਗੁਆਚ ਗਿਆ?" ਪਿਤਾ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਜੂਆ—ਪਾਪ ਦਾ ਮੂਲ ਤੇ ਵੱਡੀ ਬੁਰਾਈ—ਧਨ ਦੀ ਹਾਨੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ; ਜੂਏ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਤੇਹਾਡਾ ਧਨ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ।" ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ, "ਜੀਵਨ-ਯਾਪਨ ਦਾ ਕੋਈ ਸਾਧਨ ਲੱਭੋ; ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਸਲਾਹ ਸੋਝੀ ਨਾਲ ਮੰਨੋ।" ਉਹ ਆਪਣੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, "ਤੂੰ ਵਿਲਾਸੀ ਹੈਂ, ਵੈਸ਼ਿਆਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਅਸ਼ੁਭ ਹੈ।" ਇੰਦ੍ਰਿਓਂ ਦੀ ਭੋਗ, ਮਾਸ ਅਤੇ ਸ਼ਰਾਬ, ਪਾਪ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਵਿਜੈਤਾ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਵਾਸਦੇਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੋ। ਨਾਸਤਿਕਤਾ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਿਆ ਛੱਡੋ; ਮਨ ਨੂੰ ਸਹੀ ਰਸਤੇ ਤੇ ਲਗਾਓ। ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀਆਂ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਤੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਮਹਾਨ ਦੇਵ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮ੍ਰਿਤਕ ਨੂੰ ਜੀਵਿਤ ਕਰਨ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਦਿੱਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੰਤ੍ਰ-ਸ਼ੁੱਧ ਪਾਣੀ ਵਧੀਆ ਬਾਘ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਤੇ ਛਿੜਕਿਆ। ਫਿਰ ਵਿਲਾਸੀ ਨੇ ਮੰਤ੍ਰ-ਸ਼ੁੱਧ ਦੁੱਧ ਪਾਇਆ। ਇੰਦ੍ਰਿਓਂ ਦੇ ਭੋਗੀ ਨੇ ਵੀ ਸ਼ੁੱਧ ਪਾਣੀ ਪਾਇਆ। ਨਾਸਤਿਕ ਨੇ, ਬਾਘ ਨੂੰ ਸੁੱਤਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਪਾਇਆ। ਸੂਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮੂਰਖ ਕੌਣ ਹੈ?" ਜਵਾਬ ਆਇਆ, "ਜੋ ਬਾਘ ਨੂੰ ਜੀਵਿਤ ਕਰਨ ਦੀ ਸਿਖਲਾਈ ਦਿੱਤੀ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੇਰੇ ਮੂਰਖ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਲੀ ਯੁੱਗ ਦੀ ਕਥਾ ਦਾ ਇੱਕ ਹੋਰ ਅਧਿਆਇ, ਭਵਿਸ਼ਯ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਚਤੁਰਯੁੱਗ ਭਾਗ ਦੇ ਪ੍ਰਤਿਸਰਗ ਪਰਵ ਵਿੱਚ, ਇਕੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸੂਤਾ ਨੇ ਦੱਸਿਆ: ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਕਸ਼ਤ੍ਰਸਿੰਹਾ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਵੇਦ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਦੋਵੇਂ ਹਰ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ; ਛੋਟਾ ਪੁੱਤਰ, ਮੋਹਨਾ, ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਕਸ਼ਤ੍ਰਸਿੰਹਾ ਨੇ ਯਜਨਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਬਕਰੇ ਦੀ ਬਲੀ ਲਈ ਖੁਦ ਯਜਨਾ ਕਰਵਾਈ। ਸ਼ੰਭੁਦੱਤਾ, ਪੱਕੀ ਪ੍ਰਤਿਬੱਧਤਾ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਚੰਗੀ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਹੋਈਆਂ ਤੇ ਸੁਖਦਾਈ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਅੱਗ ਦੀ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ। ਲੀਲਾਧਰ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਬਕਰਾ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਵੇਖਿਆ...