ତତ୍ରେଶ୍ଵରୀ ପୁତ୍ରମେକଂ ପ୍ରସୂତା ଚୈଵ ରୋଗିଣମ୍
ସେଠାରେ ଇଶ୍ୱରୀ ଜଣେ ପୁଅକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ଯିଏ ରୋଗୀ ଥିଲେ।
ତତସ୍ତାଂ ଭୂଷଣାଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁମଥୈଷା ପୁତ୍ରଦୁଃଖିତା ଅମୁକ୍ତାଭରଣା ନିତ୍ଯଂ ସ୍ଵଭାଵେନୈଵ ଭୂଷିତା
ତାପରେ, ଭୂଷଣାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି, ପୁଅ ଦୁଃଖରେ ପୀଡିତ ହୋଇ, ସେ ସବୁବେଳେ ନିଜର ଗହଣା ପିନ୍ଧି ରହୁଥିଲେ।
ତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପୁତ୍ରିଣୀଂ ଭଵ୍ଯାଂ ପ୍ରଜଜ୍ଵାଲେଶ୍ଵରୀ ରୁଷା
ସେ ଭାଗ୍ୟଶାଳି ପୁଅ ଥିବା ଜଣେ ଜଣେ ଜଣେ ନାରୀକୁ ଦେଖି, ଇଶ୍ୱରୀ କ୍ରୋଧରେ ଜ୍ୱଳିଉଠିଲେ।
ଚିନ୍ତଯାମାସ ସା ରାତ୍ର୍ଯାଂ ତସ୍ଯାଃ ପୁତ୍ରଵଧଂ ପ୍ରତି
ସେ ରାତିରେ, ସେ ନାରୀର ପୁଅକୁ ମାରିବା ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରିଲେ।
କଦାଚିଦାହୂଯ ସଖୀଂ ଭୂଷଣାଂ ପୁରତଃ ସ୍ଥିତାମ୍
ଏକଥରେ ସେ ତାଙ୍କର ସଖୀ ଭୂଷଣାଙ୍କୁ ଡାକି, ଯିଏ ସେଠାରେ ସାମ୍ନାରେ ଦଁଡା ଥିଲେ, କଥା କହିଲେ।
ଯେନ ତେ ନିହତାଃ ପୁତ୍ରାଃ ପୁନର୍ଜୀଵନ୍ତି ନୋ ଭଯମ୍ ଶୋଭସେଽଭ୍ଯଧିକଂ ଭଦ୍ରେ ଵିଦ୍ଯୁତ୍ସୌଦାମିନୀଵ ହି
ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମ ପୁଅମାନେ ମରିଗଲେ ମଧ୍ୟ ପୁନି ଜୀବନ୍ତ ହେଲେ ଏବଂ କୌଣସି ଭୟ ନାହିଁ; ହେ ଶୁଭେ, ତୁମେ ବିଦ୍ୟୁତର ଚମକ ପରି ଅଧିକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖାଯାଉଛ।
ସ୍ନାତ୍ଵା ଶିଵମଂଡଲକେ ଲେଖଯିତ୍ଵା ସହାଂବିକମ୍
ସ୍ନାନ କରି, ଶିବ ଓ ଅମ୍ବିକାଙ୍କର ଏକ ଗୋଲାକାର ଚିତ୍ର ଆଙ୍କିବା ଉଚିତ।
ଭକ୍ତ୍ଯା ସଂପୂଜ୍ଯ ସମଯଂ କୁର୍ଯାଦ୍ବଦ୍ଧ୍ଵା କରେ ଗୁଣମ୍
ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କରି, ହାତରେ ଏକ ସୂତା ବାନ୍ଧି ନିଜେ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରିବା ଉଚିତ।
ଇତ୍ଯେଵଂ ସମଯଂ କୃତ୍ଵା ତତଃପ୍ରଭୃତି ଦୋରକମ୍ 4.46.
ଏଭଳି ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରି, ସେଇବେଳୁଠାରୁ 'ଡୋରକା' ବ୍ୟବହାର ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
ମଂଡକଂ ଵେଷ୍ଟିକାଂ ଦଯାଚ୍ଛ୍ଵଶ୍ରୂପକ୍ଷେ ଦ୍ଵିଜେ ତୁ ଵା
ଦୟାବଶତଃ ଶ୍ୱଶୁରାଣୀ କିମ୍ବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ମଣ୍ଡକ କିମ୍ବା ଏକ ଓଡ଼ଣା ଦେବା ଉଚିତ।
ପରିତୋ ମୁଦ୍ରିକା ରୌପ୍ଯା ସୌଵର୍ଣୀଂ ଚ ଯୁଧିଷ୍ଠିର
ସମସ୍ତଙ୍କୁ, ହେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ଏକ ଚାଁଦି କିମ୍ବା ସୁନାର ଅଙ୍ଗୁଠି ଦେବା ଉଚିତ।
ସୋହାଲକାନି କାଂସାରଂ ଦଦ୍ଯାଦ୍ଭୁଞ୍ଜୀତ ଚ ସ୍ଵଯମ୍
ସୋହାଲକାନି ଓ କଂସ୍ୟର ବାଟି ଦେଇ, ନିଜେ ମଧ୍ୟ ଖାଇବା ଉଚିତ।
ସମ୍ପୂଜ୍ଯ ସଖି ଦୁଷ୍ପ୍ରାପ୍ଯଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯେଽପି ନ ଵିଦ୍ଯତେ
ପୂଜା କରିଲେ, ହେ ସଖୀ, ତିନି ଲୋକରେ ମଧ୍ୟ ଯାହା ମିଳିବା କଠିନ, ସେଠି ମଧ୍ୟ ମିଳିଯାଏ।
ସ ମଯା ପାଲିତୋ ଭକ୍ତ୍ଯା ତତୋଽହଂ ସୁସ୍ଥିତା ସଖି
ମୁଁ ଏହି ବ୍ରତକୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ପାଳନ କରିଥିଲି; ତେଣୁ, ହେ ସଖୀ, ମୁଁ ଭଲ ଭାବରେ ରହିଛି।
ତେନ ସନ୍ତତିଵିଚ୍ଛିନ୍ନା ରାଜ୍ଯେପି ସତି ଦୁଃଖିତା
ଏହି କାରଣରୁ, ରାଜ୍ୟ ରହିଲେ ମଧ୍ୟ ବଂଶ ଭଙ୍ଗ ହେଲା, ଏବଂ ମୁଁ ଦୁଃଖିତ ହେଲି।
ଅର୍ଦ୍ଧଂ ତଵ ପ୍ରଦାସ୍ଯାମି ତସ୍ଯ ଧର୍ମସ୍ଯ ସୁଵ୍ରତେ
ହେ ସୁବ୍ରତେ, ମୁଁ ଏହି ଧର୍ମର ଅର୍ଧାଂଶ ତୁମକୁ ଦେବି।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ପ୍ରତିଜଗ୍ରାହ ଵ୍ରତଦାନଫଲଂ ତତଃ
ଏଭଳି କହି, ସେ ପରେ ବ୍ରତ ଓ ଦାନର ଫଳ ଗ୍ରହଣ କଲେ।
ଵ୍ରତସ୍ଯାସ୍ଯ ପ୍ରଭାଵେଣ ସପୁତ୍ରା ତ୍ଵଂ ଚ ଦେଵକି
ଏହି ବ୍ରତର ଶକ୍ତିରେ, ହେ ଦେବକୀ, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ପୁଅମାନେ ସହିତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେବ।
ଇତ୍ଯେଵଂ କଥଯିତ୍ଵାସ୍ଯୈ ଲୋମଶୋ ମୁନିପୁଂଗଵଃ 4.46.
ଏଭଳି କହି, ମହାମୁନି ଲୋମଶ ତାଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଲେ।
ଯେ ଚରିଷ୍ଯଂତି ମନୁଜା ଵ୍ରତମେତଦ୍ଯୁଧିଷ୍ଠିର
ହେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ଯେମାନେ ଏହି ବ୍ରତ ପାଳନ କରିବେ,
ତେଷାଂ ସନ୍ତତିଵିଚ୍ଛେଦୋ ନ କଦାଚିଦ୍ଭଵିଷ୍ଯତି ମର୍ତ୍ଯଲୋକେ ସୁଖଂ ସ୍ଥିତ୍ଵା ଯାସ୍ଯଂତି ଶିଵମଂଦିରମ୍
ସେମାନଙ୍କର ବଂଶ କେବେ ଭଙ୍ଗ ହେବ ନାହିଁ; ଏହି ମନୁଷ୍ୟ ଲୋକରେ ସୁଖରେ ରହି, ପରେ ଶିବଙ୍କ ଧାମକୁ ଯିବେ।
ଯଃ କୁକ୍କୁଟୀଵ୍ରତଵରଂ ପ୍ଲଵଗୀସମେତଂ ଚକ୍ରେ ଚରାଚରଗୁରୁଂ ହୃଦଯେ ନିଧାଯ
ଯିଏ କୁକୁଟୀ ବ୍ରତର ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ପାଳନ କରିଛି, ସେ ସମସ୍ତ ଚରାଚରଙ୍କ ଗୁରୁ ବନର ରାଜାଙ୍କୁ ହୃଦୟରେ ଧରିଛି,
ଇତି ଶ୍ରୀଭଵିଷ୍ଯେ ମହାପୁରାଣ ଉତ୍ତରପର୍ଵଣି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଯୁଧିଷ୍ଠିରସଂଵାଦେ କୁକ୍କୁଟୀମର୍କଟୀଵ୍ରତଵର୍ଣନଂ ନାମ ଷଟ୍ଚତ୍ଵାରିଂଶୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀଭବିଷ୍ୟ ପୁରାଣର ଉତ୍ତର ପର୍ବରେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଓ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ସଂବାଦରେ, କୁକୁଟୀ ଓ ମର୍କଟୀ ବ୍ରତ ବିବରଣା ନାମକ ଛଉଠିଏଠି ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।
ଉଭଯସପ୍ତମୀଵ୍ରତଵର୍ଣନମ୍ ମାଘମାସାତ୍ସମାରଭ୍ଯ ଶୁକ୍ଲପକ୍ଷେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର
ଉଭୟ ସପ୍ତମୀ ବ୍ରତ ବିବରଣା। ମାଘ ମାସରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷରେ, ହେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର—
ସପ୍ତମ୍ଯାଂ କୁରୁ ସଂକଲ୍ପମହୋରାତ୍ରେ ଵ୍ରତେ ନୃପ
ସପ୍ତମୀ ତିଥିରେ, ହେ ରାଜା, ଦିନ ଓ ରାତି ବ୍ରତ ରଖିବା ପାଇଁ ସଂକଳ୍ପ କର।
ଅଷ୍ଟମ୍ଯାଂ ଭୋଜଯେଦ୍ଵିପ୍ରାଂସ୍ତିଲପିଷ୍ଟଂ ଗୁଡୌଦନମ୍
ଅଷ୍ଟମୀ ତିଥିରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ତିଳ ଚୁଣା ଓ ଗୁଡ଼ ମିଶା ଭାତ ଭୋଜନ କରା।
ସପ୍ତମ୍ଯାଂ ଫାଲ୍ଗୁନେ ମାସି ସୂର୍ଯମିତ୍ଯଭିପୂଜଯେତ୍
ଫାଲ୍ଗୁନ ମାସର ସପ୍ତମୀ ତିଥିରେ, ଭକ୍ତି ସହିତ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ସପ୍ତମ୍ଯାଂ ଚୈତ୍ରମାସେ ତୁ ଵେଦାଂଶୁମଭିପୂଜଯେତ୍
ଚୈତ୍ର ମାସର ସପ୍ତମୀ ତିଥିରେ, ବେଦ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ଵୈଶାଖସ୍ଯ ତୁ ସପ୍ତମ୍ଯାଂ ଧାତାରମଭିପୂଜଯେତ୍
ବୈଶାଖ ମାସର ସପ୍ତମୀ ତିଥିରେ, ଧାତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ସପ୍ତମ୍ଯାଂ ଜ୍ଯେଷ୍ଠମାସସ୍ଯ ଇନ୍ଦ୍ର ଇତ୍ଯଭିପୂଜଯେତ୍
ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ମାସର ସପ୍ତମୀ ତିଥିରେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।