ତା ଊଚୁଃ ଶଙ୍କରୋଽସ୍ମାଭିଃ ପାର୍ଵତ୍ଯା ସହ ପୂଜିତଃ
ସେମାନେ କହିଲେ, 'ଆମେ ପାର୍ବତୀ ସହିତ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଛୁ।'
ଧାରାମଯମିଦଂ ତାଵଦ୍ଯାଵତ୍ପ୍ରାଣାଵଧାରଣମ୍
ଏହି ପୂଜା ପ୍ରଥା ଜୀବନ ଥିଲେଯାଏ ଚାଲିଥାଏ।
ତସ୍ଯୈଵ ସମଯଂ ତତ୍ର ବଦ୍ଧ୍ଵା ଦୋର୍ଭ୍ଯାଂ ତୁ ଦୋରକୈଃ
ସେଠାରେ ସେମାନେ ସେଇ ସମୟରେ ଦୁଇ ହାତ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିଜ୍ଞା କଲେ।
କାଲେନ ମହତା ଯାତଂ ତସ୍ଯା ଵୈ ତଦ୍ଵ୍ରତ ନୃପ
ହେ ରାଜା, ବହୁତ ସମୟ ପରେ ସେ ତାଙ୍କର ବ୍ରତ ପୂରଣ ହେଲା।
ମୃତା କୈଶ୍ଚିଦହୋରାତ୍ରୈଃ ସା ବଭୂଵ ପ୍ଲଵଙ୍ଗମୀ
କିଛି ଦିନ ଓ ରାତି ପରେ, ସେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରି ଏକ ବାନରୀ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ତଥୈଵ ଜାତେ ମିତ୍ରିଣ୍ଯୌ ପୂର୍ଵଜାତିସ୍ମରେ ତଥା
ଏହିପରି, ସେ ଦୁଇ ସହେଳୀ ମଧ୍ୟ ପୂର୍ବଜନ୍ମକୁ ମନେରଖି ଆଉଥରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ତଦ୍ଦିନେ ତତ୍ର ସଂପ୍ରାପ୍ତେ ପୁନଃ କାଲେ ନ ତେ ମୃତେ
ସେଇ ଦିନ ପୁଣି ଆସିଲାବେଳେ, ସେମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଲେନି।
ରାଜ୍ଞୋ ଜାଯା ବଭୂଵାଥ ପୃଧ୍ଵୀନାଥସ୍ଯ ଵା ପୁନଃ
ତାପରେ, ସେ ଏକ ରାଜାଙ୍କର ପତ୍ନୀ ହେଲେ, କିମ୍ବା ପୃଥିବୀର ନାଥଙ୍କର ପତ୍ନୀ ହେଲେ।
ଅଗ୍ନିମୀଲା ଦ୍ଵିଜସ୍ଯାଭୂଦ୍ଭାର୍ଯା ଭୂଷଣନାମିକା 4.46.
ଅଗ୍ନିମୀଳ ନାମକ ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ଭୂଷଣା ନାମକ ଜଣେ ପତ୍ନୀ ଥିଲେ।
ଜାତିସ୍ମରା ପଦ୍ମହସ୍ତା ଅଷ୍ଟପୁତ୍ରା ମୃତପ୍ରଜା
ସେ ପୂର୍ବଜନ୍ମ ସ୍ମରଣ କରୁଥିଲେ, ପଦ୍ମପରି ହାତ ଥିଲା, ଆଠିଜଣ ପୁଅ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସମସ୍ତେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିଲେ।
ତତ୍ରେଶ୍ଵରୀ ପୁତ୍ରମେକଂ ପ୍ରସୂତା ଚୈଵ ରୋଗିଣମ୍
ସେଠାରେ ଇଶ୍ୱରୀ ଜଣେ ପୁଅକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ଯିଏ ରୋଗୀ ଥିଲେ।
ତତସ୍ତାଂ ଭୂଷଣାଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁମଥୈଷା ପୁତ୍ରଦୁଃଖିତା ଅମୁକ୍ତାଭରଣା ନିତ୍ଯଂ ସ୍ଵଭାଵେନୈଵ ଭୂଷିତା
ତାପରେ, ଭୂଷଣାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି, ପୁଅ ଦୁଃଖରେ ପୀଡିତ ହୋଇ, ସେ ସବୁବେଳେ ନିଜର ଗହଣା ପିନ୍ଧି ରହୁଥିଲେ।
ତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପୁତ୍ରିଣୀଂ ଭଵ୍ଯାଂ ପ୍ରଜଜ୍ଵାଲେଶ୍ଵରୀ ରୁଷା
ସେ ଭାଗ୍ୟଶାଳି ପୁଅ ଥିବା ଜଣେ ଜଣେ ଜଣେ ନାରୀକୁ ଦେଖି, ଇଶ୍ୱରୀ କ୍ରୋଧରେ ଜ୍ୱଳିଉଠିଲେ।
ଚିନ୍ତଯାମାସ ସା ରାତ୍ର୍ଯାଂ ତସ୍ଯାଃ ପୁତ୍ରଵଧଂ ପ୍ରତି
ସେ ରାତିରେ, ସେ ନାରୀର ପୁଅକୁ ମାରିବା ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରିଲେ।
କଦାଚିଦାହୂଯ ସଖୀଂ ଭୂଷଣାଂ ପୁରତଃ ସ୍ଥିତାମ୍
ଏକଥରେ ସେ ତାଙ୍କର ସଖୀ ଭୂଷଣାଙ୍କୁ ଡାକି, ଯିଏ ସେଠାରେ ସାମ୍ନାରେ ଦଁଡା ଥିଲେ, କଥା କହିଲେ।
ଯେନ ତେ ନିହତାଃ ପୁତ୍ରାଃ ପୁନର୍ଜୀଵନ୍ତି ନୋ ଭଯମ୍ ଶୋଭସେଽଭ୍ଯଧିକଂ ଭଦ୍ରେ ଵିଦ୍ଯୁତ୍ସୌଦାମିନୀଵ ହି
ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମ ପୁଅମାନେ ମରିଗଲେ ମଧ୍ୟ ପୁନି ଜୀବନ୍ତ ହେଲେ ଏବଂ କୌଣସି ଭୟ ନାହିଁ; ହେ ଶୁଭେ, ତୁମେ ବିଦ୍ୟୁତର ଚମକ ପରି ଅଧିକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖାଯାଉଛ।
ସ୍ନାତ୍ଵା ଶିଵମଂଡଲକେ ଲେଖଯିତ୍ଵା ସହାଂବିକମ୍
ସ୍ନାନ କରି, ଶିବ ଓ ଅମ୍ବିକାଙ୍କର ଏକ ଗୋଲାକାର ଚିତ୍ର ଆଙ୍କିବା ଉଚିତ।
ଭକ୍ତ୍ଯା ସଂପୂଜ୍ଯ ସମଯଂ କୁର୍ଯାଦ୍ବଦ୍ଧ୍ଵା କରେ ଗୁଣମ୍
ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କରି, ହାତରେ ଏକ ସୂତା ବାନ୍ଧି ନିଜେ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରିବା ଉଚିତ।
ଇତ୍ଯେଵଂ ସମଯଂ କୃତ୍ଵା ତତଃପ୍ରଭୃତି ଦୋରକମ୍ 4.46.
ଏଭଳି ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରି, ସେଇବେଳୁଠାରୁ 'ଡୋରକା' ବ୍ୟବହାର ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
ମଂଡକଂ ଵେଷ୍ଟିକାଂ ଦଯାଚ୍ଛ୍ଵଶ୍ରୂପକ୍ଷେ ଦ୍ଵିଜେ ତୁ ଵା
ଦୟାବଶତଃ ଶ୍ୱଶୁରାଣୀ କିମ୍ବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ମଣ୍ଡକ କିମ୍ବା ଏକ ଓଡ଼ଣା ଦେବା ଉଚିତ।
ପରିତୋ ମୁଦ୍ରିକା ରୌପ୍ଯା ସୌଵର୍ଣୀଂ ଚ ଯୁଧିଷ୍ଠିର
ସମସ୍ତଙ୍କୁ, ହେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ଏକ ଚାଁଦି କିମ୍ବା ସୁନାର ଅଙ୍ଗୁଠି ଦେବା ଉଚିତ।
ସୋହାଲକାନି କାଂସାରଂ ଦଦ୍ଯାଦ୍ଭୁଞ୍ଜୀତ ଚ ସ୍ଵଯମ୍
ସୋହାଲକାନି ଓ କଂସ୍ୟର ବାଟି ଦେଇ, ନିଜେ ମଧ୍ୟ ଖାଇବା ଉଚିତ।
ସମ୍ପୂଜ୍ଯ ସଖି ଦୁଷ୍ପ୍ରାପ୍ଯଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯେଽପି ନ ଵିଦ୍ଯତେ
ପୂଜା କରିଲେ, ହେ ସଖୀ, ତିନି ଲୋକରେ ମଧ୍ୟ ଯାହା ମିଳିବା କଠିନ, ସେଠି ମଧ୍ୟ ମିଳିଯାଏ।
ସ ମଯା ପାଲିତୋ ଭକ୍ତ୍ଯା ତତୋଽହଂ ସୁସ୍ଥିତା ସଖି
ମୁଁ ଏହି ବ୍ରତକୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ପାଳନ କରିଥିଲି; ତେଣୁ, ହେ ସଖୀ, ମୁଁ ଭଲ ଭାବରେ ରହିଛି।
ତେନ ସନ୍ତତିଵିଚ୍ଛିନ୍ନା ରାଜ୍ଯେପି ସତି ଦୁଃଖିତା
ଏହି କାରଣରୁ, ରାଜ୍ୟ ରହିଲେ ମଧ୍ୟ ବଂଶ ଭଙ୍ଗ ହେଲା, ଏବଂ ମୁଁ ଦୁଃଖିତ ହେଲି।
ଅର୍ଦ୍ଧଂ ତଵ ପ୍ରଦାସ୍ଯାମି ତସ୍ଯ ଧର୍ମସ୍ଯ ସୁଵ୍ରତେ
ହେ ସୁବ୍ରତେ, ମୁଁ ଏହି ଧର୍ମର ଅର୍ଧାଂଶ ତୁମକୁ ଦେବି।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ପ୍ରତିଜଗ୍ରାହ ଵ୍ରତଦାନଫଲଂ ତତଃ
ଏଭଳି କହି, ସେ ପରେ ବ୍ରତ ଓ ଦାନର ଫଳ ଗ୍ରହଣ କଲେ।
ଵ୍ରତସ୍ଯାସ୍ଯ ପ୍ରଭାଵେଣ ସପୁତ୍ରା ତ୍ଵଂ ଚ ଦେଵକି
ଏହି ବ୍ରତର ଶକ୍ତିରେ, ହେ ଦେବକୀ, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ପୁଅମାନେ ସହିତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେବ।
ଇତ୍ଯେଵଂ କଥଯିତ୍ଵାସ୍ଯୈ ଲୋମଶୋ ମୁନିପୁଂଗଵଃ 4.46.
ଏଭଳି କହି, ମହାମୁନି ଲୋମଶ ତାଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଲେ।
ଯେ ଚରିଷ୍ଯଂତି ମନୁଜା ଵ୍ରତମେତଦ୍ଯୁଧିଷ୍ଠିର
ହେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ଯେମାନେ ଏହି ବ୍ରତ ପାଳନ କରିବେ,