ସ୍ଵର୍ଗଂ ଗତାସ୍ତୁ ତେ ସର୍ଵେ କସ୍ଯ ପୁଣ୍ଯାଧିକଂ ମତମ୍
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ; କାହାର ପୁଣ୍ୟ ଅଧିକ ବୋଲି ମନାଯାଏ?
ମରଣଂ କିଂକରସ୍ଯୈଵ ଯୋଗ୍ଯଂ ଭୂପତିହେତଵେ
ରାଜାଙ୍କ ପାଇଁ କେବଳ ଦାସଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ଯୋଗ୍ୟ କି?
ଦତ୍ତା ଯତ୍କିଂକରେଣୈଵ ସୁଂଦରୀ ନୃପହେତଵେ
ରାଜାଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ସୁନ୍ଦରୀ ଜଣେ ଦାସଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିଲେ।
ଜିତ୍ଵା କାମଂ ତଥା ପାଲ୍ଯଂ ଧର୍ମଂ ତସ୍ମାନ୍ନୃପେଽଧିକମ୍
ଯେଉଁଠାରେ ଆମେ ଇଚ୍ଛାକୁ ଜୟ କରିପାରିବା, ସେଠି ଧର୍ମକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ, କାରଣ ଧର୍ମ ରାଜାଠାରୁ ଉତ୍ତମ।
ଶୃଣୁ ଭୂପ ମହାଭାଗ କଥାଂ ତଵ ମନୋରମାମ୍
ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ରାଜା, ତୁମ ପାଇଁ ଏହି ଆନନ୍ଦଦାୟକ କଥାଟିକୁ ଶୁଣ।
ଉଜ୍ଜଯିନ୍ଯାଂ ମହାଭାଗ ମହାସେନୋ ନୃପୋଽଭଵେତ୍
ଉଜ୍ଜୟିନୀରେ, ହେ ମହାଭାଗ, ମହାସେନ ନାମକ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ।
ଗୁଣାକରସ୍ତସ୍ଯ ସୁତୋ ମଦ୍ଯମାଂସପରାଯଣଃ
ସେ ରାଜାଙ୍କ ପୁଅ ଗୁଣାକର, ମଦ ଓ ମାଂସରେ ଆସକ୍ତ ଥିଲେ।
ବାଂଧଵୈଃ ସ ପରିତ୍ଯକ୍ତୋ ବଭ୍ରାମ ଵସୁଧାତଲେ
ସେ ନିଜ ପରିବାର ଦ୍ୱାରା ତ୍ୟାଗିତ ହୋଇ, ପୃଥିବୀରେ ଘୁରୁଥିଲେ।
କପର୍ଦୀ ନାମ ତଂ ଯୋଗୀ କପାଲାନ୍ନୈରପୂଜଯତ୍
କପର୍ଦ୍ଦୀ ନାମକ ଏକ ଯୋଗୀ ତାଙ୍କୁ ଖପାଳ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରିଥିଲେ।
ତଦାତିଥ୍ଯଂ ତଦର୍ଥଂ ସ ଯକ୍ଷିଣୀଂ ସମୁପାହ୍ଵଯତ୍
ସେ ଅତିଥି ସ୍ୱୀକାର ପାଇଁ, ଏକ ଯକ୍ଷିଣୀଙ୍କୁ ଡାକିଥିଲେ।
ପ୍ରାତଃ କାଲେ ତୁ ସଂପ୍ରାପ୍ତେ କୈଲାସଂ ଯକ୍ଷିଣୀ ଗତା
ପ୍ରଭାତ ବେଳେ, ସେ ଯକ୍ଷିଣୀ କୈଳାସକୁ ଗଲେ।
କପର୍ଦୀ ପ୍ରଦଦୌ ତସ୍ମୈ ଵିଦ୍ଯାଂ ଯକ୍ଷିଣିକର୍ଷିଣୀମ୍
କପର୍ଦ୍ଦୀ ତାଙ୍କୁ ଯକ୍ଷିଣୀଙ୍କୁ ଆକର୍ଷଣ କରିବା ବିଦ୍ୟା ଦେଇଥିଲେ।
ସ ଜଜାପ ଶୁଭଂ ମନ୍ତ୍ରଂ ନ ପ୍ରାପ୍ତା କାମଚାରିଣୀ
ସେ ଶୁଭ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କଲେ, କିନ୍ତୁ ଇଚ୍ଛାପୂରଣ କରୁଥିବା ଯକ୍ଷିଣୀ ଆସିଲେ ନାହିଁ।
ପ୍ରାପ୍ତଵାନ୍ପିତରୌ ନତ୍ଵା ସ୍ଵଗେହେ ନିଵସନ୍ନିଶି ।। 3.2.17.
ସେ ନିଜ ପିତାମାତାଙ୍କୁ ଶିରୋନମନ କରି, ରାତିରେ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରି ରହିଲେ।
ପ୍ରତିବୋଧିଵନଂ ପ୍ରାପ୍ତସ୍ତଚ୍ଛିଷ୍ଯତ୍ଵମୁପାଯଯୌ
ସେ ପ୍ରତିବୋଧିବନକୁ ପହଞ୍ଚି, ସେଠାରେ ଶିଷ୍ୟ ହେଲେ।
ନ ପ୍ରାପ୍ତା ଯୋଗିନୀ ଦେଵୀ ତଦା ଚିନ୍ତାତୁରୋ ଽଭଵତ୍
ଯୋଗିନୀ ଦେବୀ ଆସିଲେ ନାହିଁ, ଏହା ଦେଖି ସେ ଚିନ୍ତାରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ପୁନରାହ କଥଂ ଦେଵୀ ନ ପ୍ରାପ୍ତା ଯକ୍ଷିଣୀ ପ୍ରିଯା
ସେ ପୁଣି ପଚାରିଲେ, 'ହେ ଦେବୀ, ପ୍ରିୟ ଯକ୍ଷିଣୀ କାହିଁକି ଆସିଲେ ନାହିଁ?'
ତ୍ରିଵିଧଂ କର୍ମ ଭୋ ଵିପ୍ର ସିଦ୍ଧ୍ଯର୍ଥେ ସାଧକାଯ ଵୈ
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସିଦ୍ଧି ପାଇଁ ତିନି ପ୍ରକାର କାର୍ଯ୍ୟ ଅଛି।
ସୁନ୍ଦରାଂଗକୃତଂ ଜ୍ଞେଯଂ ପୁନର୍ଵାକ୍କାଯସଂଭଵମ୍
ସୁନ୍ଦର ଦେହ ଦ୍ୱାରା କରାଯାଇଥିବା କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଜାଣିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ମନ୍ତ୍ର ଓ କାୟା ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ମଧ୍ୟ।
ପରତ୍ର ଚ ଭୁଵର୍ଲୋକେ ପିଣ୍ଡଦେହକୃତଂ ସ୍ମୃତମ୍
ପରଲୋକରେ, ପିତୃଲୋକରେ, ଏହି ଶରୀର ଦ୍ୱାରା କରାଯାଇଥିବା କାର୍ଯ୍ୟକୁ ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ।
ମନୋଵାକ୍କାଯସଂଭୂତମିହ ଜନ୍ମନି ସିଦ୍ଧିଦମ୍
ଏହି ଜନ୍ମରେ ମନ, କଥା ଓ ଶରୀରରୁ ଯାହା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ସେହି କାର୍ଯ୍ୟ ଲୋକଙ୍କୁ ସଫଳତା ଦେଇଥାଏ।
ତସ୍ମାତ୍କର୍ତଵ୍ଯମେଵେହ ତ୍ରିଵିଧଂ କର୍ମ ସାଧକୈଃ ଅତୋଽନ୍ଯଜନ୍ମନି ପ୍ରାପ୍ତୋ ଯକ୍ଷତ୍ଵଂ ତତ୍ପରୋ ଦ୍ଵିଜଃ
ସେଥିପାଇଁ ଏଠାରେ ସାଧକମାନେ ମନ, କଥା ଓ ଶରୀରରେ ତିନି ପ୍ରକାର କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଦରକାର। ଏହା ନ କଲେ, ପରଜନ୍ମରେ ଯକ୍ଷ ହେବାକୁ ପଡ଼ିବ; ଏହିପରି ଦ୍ୱିଜମାନେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠା ରଖନ୍ତି।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସ ତୁ ଵୈତାଲଃ ପ୍ରସନ୍ନଵଦନୋଽଭଵତ୍
ଏପରି କହି ବେତାଳ ମନରେ ଖୁସି ହେଲେ।
ସାଧୁ ସାଧ୍ଵିତି ତଂ ପ୍ରୋଚ୍ଯ ସଦ୍ଵାକ୍ଯୈଃ ସମପୂଜଯତ୍ 3.2.17.
‘ଅତି ଭଲ, ଅତି ଭଲ’ ବୋଲି ସେ ଉତ୍ତମ କଥାରେ ସେଉଁଠି ପ୍ରଶଂସା କଲେ।
ସୁଦକ୍ଷୋ ନାମ ନୃପତିର୍ଵସନ୍କଂବଲକେ ପୁରେ
ବସଙ୍କମ୍ବଳକ ନାମକ ସହରରେ ସୁଦକ୍ଷ ନାମକ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ।
ନ୍ଯାଯଵାନ୍ଧର୍ମଵାଞ୍ଛୂରୋ ଦାତା ଶିଵପରାଯଣଃ
ସେ ନ୍ୟାୟବାନ, ଧର୍ମିକ, ସୁରୋ, ଦାନଶୀଳ ଓ ଶିବଭକ୍ତ ଥିଲେ।
ତନଯା ସୁନ୍ଦରୀ ତସ୍ଯ ନାମ୍ନା ଧନଵତୀ ଶୁଭା
ତାଙ୍କର ଏକ ଶୁଭ, ଶୋଭାମୟୀ କନ୍ୟା ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ଧନବତୀ।
କିଯତା ଚୈଵ କାଲେନ ମୋହିନୀ ତତ୍ସୁତାଭଵତ୍
କିଛି ସମୟ ପରେ ମୋହିନୀ ତାଙ୍କର ଆଉ ଏକ କନ୍ୟା ହେଲେ।
ତଦା ଧନଵତୀ ରଂଡା ନିଧନା ପିତୁରଂତିକେ
ତାପରେ ଧନବତୀ ବିଧବା ହେଲେ, ତାଙ୍କ ପିତା ନିକଟରେ ଦେହ ଛାଡ଼ିଲେ।
ନ୍ଯାଯଶର୍ମା ଦ୍ଵିଜଃ କଶ୍ଚିଦ୍ବ୍ରହ୍ମସ୍ଵସ୍ଯାପହାରକଃ
ନ୍ୟାୟଶର୍ମା ନାମକ ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ, ସେ ବ୍ରହ୍ମଧନ ଚୋରି କରୁଥିଲେ।