ମୋହିତଃ କାମବାଣେନ ମୂର୍ଚ୍ଛିତଃ ପତିତୋ ଭୁଵି
କାମବାଣରେ ମୁଗ୍ଧ ହୋଇ, ସେ ଅଚେତନ ହେଇ ଭୂମିରେ ପଡିଗଲେ।
ଶିବିକାଂ ଚୈଵ ସଂସ୍ଥାପ୍ଯ ସଭାଯାଂ ଚ ସମୈରଯତ୍
ସେ ଏକ ଡୋଲି ଖରିଦି, ସଭାରେ ଆଣି ରଖିଲେ।
କସ୍ଯେଯଂ ସୁନ୍ଦରୀ ଭାର୍ଯା କୁତୋ ଜାତା ମହୋତ୍ତମା
ଏହି ସୁନ୍ଦରୀ ଜଣେ କାହାର ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀ? ସେ କେଉଁଠୁ ଆସିଛନ୍ତି?
ମମେଯଂ ସୁନ୍ଦରୀ ନାରୀ ରତ୍ନଦତ୍ତସ୍ଯ ସା ସୁତା
ଏହି ସୁନ୍ଦରୀ ମୋର; ସେ ରତ୍ନଦତ୍ତଙ୍କର କନ୍ୟା।
ମମ ଦାସସ୍ଯ ଯା ପତ୍ନୀ ତ୍ଵଦ୍ଯୋଗ୍ଯା ଭୂପତେ ସଦା
ମୋ ଦାସଙ୍କର ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀ ସଦା ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ, ରାଜା।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତଃ କ୍ରୋଧତାମ୍ରାକ୍ଷୋ ଭୂପତିସ୍ତମୁଵାଚ ହ
ଏପରି କହିଲେ, ରାଜା କ୍ରୋଧରେ ଲାଲ ଚକୁ କରି, ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଗୃହ୍ଣାମି ଯଦି ତାଂ ଦେଵୀଂ ନରକେ ଯମକିଂକରାଃ
ମୁଁ ଯଦି ସେଇ ମହିଳାକୁ ନେଉଛି, ଯମର ସେବକମାନେ ମୋତେ ନରକକୁ ନେଇଯିବେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଭୂପତିସ୍ତୂର୍ଣଂ ଵିରହାଗ୍ନିପ୍ରପୀଡିତଃ
ଏହିପରି କହି, ବିୟୋଗର ଅଗ୍ନିରେ ଦଗ୍ଧ ହୋଇ, ରାଜା ତୁରନ୍ତ କାମ କଲେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସ ତୁ ଵୈତାଲୋ ନୃପଂ ପ୍ରାହ ଶୃଣୁଷ୍ଵ ଭୋଃ
ଏପରି କହି, ବେତାଳ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ରାଜା, ଶୁଣନ୍ତୁ।'
ସେନାପତିସ୍ତୁ ତତ୍ରୈଵ ଭସ୍ମସାଦଭଵତ୍କ୍ଷଣାତ୍
ସେଠାରେ ସେନାପତି କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ଛାର ହୋଇଗଲେ।
ସ୍ଵର୍ଗଂ ଗତାସ୍ତୁ ତେ ସର୍ଵେ କସ୍ଯ ପୁଣ୍ଯାଧିକଂ ମତମ୍
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ; କାହାର ପୁଣ୍ୟ ଅଧିକ ବୋଲି ମନାଯାଏ?
ମରଣଂ କିଂକରସ୍ଯୈଵ ଯୋଗ୍ଯଂ ଭୂପତିହେତଵେ
ରାଜାଙ୍କ ପାଇଁ କେବଳ ଦାସଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ଯୋଗ୍ୟ କି?
ଦତ୍ତା ଯତ୍କିଂକରେଣୈଵ ସୁଂଦରୀ ନୃପହେତଵେ
ରାଜାଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ସୁନ୍ଦରୀ ଜଣେ ଦାସଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିଲେ।
ଜିତ୍ଵା କାମଂ ତଥା ପାଲ୍ଯଂ ଧର୍ମଂ ତସ୍ମାନ୍ନୃପେଽଧିକମ୍
ଯେଉଁଠାରେ ଆମେ ଇଚ୍ଛାକୁ ଜୟ କରିପାରିବା, ସେଠି ଧର୍ମକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ, କାରଣ ଧର୍ମ ରାଜାଠାରୁ ଉତ୍ତମ।
ଶୃଣୁ ଭୂପ ମହାଭାଗ କଥାଂ ତଵ ମନୋରମାମ୍
ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ରାଜା, ତୁମ ପାଇଁ ଏହି ଆନନ୍ଦଦାୟକ କଥାଟିକୁ ଶୁଣ।
ଉଜ୍ଜଯିନ୍ଯାଂ ମହାଭାଗ ମହାସେନୋ ନୃପୋଽଭଵେତ୍
ଉଜ୍ଜୟିନୀରେ, ହେ ମହାଭାଗ, ମହାସେନ ନାମକ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ।
ଗୁଣାକରସ୍ତସ୍ଯ ସୁତୋ ମଦ୍ଯମାଂସପରାଯଣଃ
ସେ ରାଜାଙ୍କ ପୁଅ ଗୁଣାକର, ମଦ ଓ ମାଂସରେ ଆସକ୍ତ ଥିଲେ।
ବାଂଧଵୈଃ ସ ପରିତ୍ଯକ୍ତୋ ବଭ୍ରାମ ଵସୁଧାତଲେ
ସେ ନିଜ ପରିବାର ଦ୍ୱାରା ତ୍ୟାଗିତ ହୋଇ, ପୃଥିବୀରେ ଘୁରୁଥିଲେ।
କପର୍ଦୀ ନାମ ତଂ ଯୋଗୀ କପାଲାନ୍ନୈରପୂଜଯତ୍
କପର୍ଦ୍ଦୀ ନାମକ ଏକ ଯୋଗୀ ତାଙ୍କୁ ଖପାଳ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରିଥିଲେ।
ତଦାତିଥ୍ଯଂ ତଦର୍ଥଂ ସ ଯକ୍ଷିଣୀଂ ସମୁପାହ୍ଵଯତ୍
ସେ ଅତିଥି ସ୍ୱୀକାର ପାଇଁ, ଏକ ଯକ୍ଷିଣୀଙ୍କୁ ଡାକିଥିଲେ।
ପ୍ରାତଃ କାଲେ ତୁ ସଂପ୍ରାପ୍ତେ କୈଲାସଂ ଯକ୍ଷିଣୀ ଗତା
ପ୍ରଭାତ ବେଳେ, ସେ ଯକ୍ଷିଣୀ କୈଳାସକୁ ଗଲେ।
କପର୍ଦୀ ପ୍ରଦଦୌ ତସ୍ମୈ ଵିଦ୍ଯାଂ ଯକ୍ଷିଣିକର୍ଷିଣୀମ୍
କପର୍ଦ୍ଦୀ ତାଙ୍କୁ ଯକ୍ଷିଣୀଙ୍କୁ ଆକର୍ଷଣ କରିବା ବିଦ୍ୟା ଦେଇଥିଲେ।
ସ ଜଜାପ ଶୁଭଂ ମନ୍ତ୍ରଂ ନ ପ୍ରାପ୍ତା କାମଚାରିଣୀ
ସେ ଶୁଭ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କଲେ, କିନ୍ତୁ ଇଚ୍ଛାପୂରଣ କରୁଥିବା ଯକ୍ଷିଣୀ ଆସିଲେ ନାହିଁ।
ପ୍ରାପ୍ତଵାନ୍ପିତରୌ ନତ୍ଵା ସ୍ଵଗେହେ ନିଵସନ୍ନିଶି ।। 3.2.17.
ସେ ନିଜ ପିତାମାତାଙ୍କୁ ଶିରୋନମନ କରି, ରାତିରେ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରି ରହିଲେ।
ପ୍ରତିବୋଧିଵନଂ ପ୍ରାପ୍ତସ୍ତଚ୍ଛିଷ୍ଯତ୍ଵମୁପାଯଯୌ
ସେ ପ୍ରତିବୋଧିବନକୁ ପହଞ୍ଚି, ସେଠାରେ ଶିଷ୍ୟ ହେଲେ।
ନ ପ୍ରାପ୍ତା ଯୋଗିନୀ ଦେଵୀ ତଦା ଚିନ୍ତାତୁରୋ ଽଭଵତ୍
ଯୋଗିନୀ ଦେବୀ ଆସିଲେ ନାହିଁ, ଏହା ଦେଖି ସେ ଚିନ୍ତାରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ପୁନରାହ କଥଂ ଦେଵୀ ନ ପ୍ରାପ୍ତା ଯକ୍ଷିଣୀ ପ୍ରିଯା
ସେ ପୁଣି ପଚାରିଲେ, 'ହେ ଦେବୀ, ପ୍ରିୟ ଯକ୍ଷିଣୀ କାହିଁକି ଆସିଲେ ନାହିଁ?'
ତ୍ରିଵିଧଂ କର୍ମ ଭୋ ଵିପ୍ର ସିଦ୍ଧ୍ଯର୍ଥେ ସାଧକାଯ ଵୈ
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସିଦ୍ଧି ପାଇଁ ତିନି ପ୍ରକାର କାର୍ଯ୍ୟ ଅଛି।
ସୁନ୍ଦରାଂଗକୃତଂ ଜ୍ଞେଯଂ ପୁନର୍ଵାକ୍କାଯସଂଭଵମ୍
ସୁନ୍ଦର ଦେହ ଦ୍ୱାରା କରାଯାଇଥିବା କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଜାଣିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ମନ୍ତ୍ର ଓ କାୟା ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ମଧ୍ୟ।
ପରତ୍ର ଚ ଭୁଵର୍ଲୋକେ ପିଣ୍ଡଦେହକୃତଂ ସ୍ମୃତମ୍
ପରଲୋକରେ, ପିତୃଲୋକରେ, ଏହି ଶରୀର ଦ୍ୱାରା କରାଯାଇଥିବା କାର୍ଯ୍ୟକୁ ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ।