ଜୀମୂତଵାହନଶ୍ଚୈଵ ପୂଜାର୍ଥେ ମଂଦିରଂ ଯଯୌ
ଜୀମୂତବାହନ ପୂଜା ପାଇଁ ମନ୍ଦିରକୁ ଗଲେ।
ତସ୍ଯା ଦର୍ଶନମାତ୍ରେଣ କାମବାଣେନ ପୀଡିତଃ
ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବା ସହିତ, ଜୀମୂତବାହନ ଅଭିଲାଷାର ତୀରରେ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ।
ଜୀମୂତଵାହନ ଉଵାଚ ମଦନାଯ ନମସ୍ତୁଭ୍ଯଂ କୃଷ୍ଣପୁତ୍ରାଯ ତେ ନମଃ
ଜୀମୂତବାହନ କହିଲେ, 'ମଦନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପୁତ୍ରକୁ ମୋର ନମସ୍କାର।'
ପଂଚବାଣାଯ କାମାଯ ପ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନାଯ ନମୋନମଃ
ପଞ୍ଚବାଣୀ କାମ ଏବଂ ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର।
ତଦା ପ୍ରସନ୍ନୋ ଭଗଵାନ୍ମକରଧ୍ଵଜଦେଵତା
ତାପରେ, ମକରଧ୍ୱଜ ଦେବତା ଖୁସି ହେଲେ।
ଵିଶ୍ଵାଵସୁରିତି ଖ୍ଯାତସ୍ତସ୍ଯ ଭୂପସ୍ଯ ଵୈ ସୁତଃ
ବିଶ୍ୱାବସୁ ନାମକ ଖ୍ୟାତିପ୍ରାପ୍ତ ଜଣେ, ସେ ରାଜାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଥିଲେ।
ନରଂ ନାରାଯଣଂ ନତ୍ଵା ଗରୁଡୋତ୍ତୁଂଗମାଯଯୌ
ନର ଓ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ସେ ଗରୁଡରେ ଚଢ଼ି ଆସିଲେ।
ରୁରୋଦ ବହୁଧା ତତ୍ର ଯତ୍ର ଜୀମୂତଵାହନଃ
ଯେଉଁଠାରେ ଜୀମୂତବାହନ ଥିଲେ, ସେଠାରେ ସେ ବହୁ ଭାବରେ ବିଲାପ କରି ରୁଡ଼ିଲେ।
ଵୃଦ୍ଧାମାଶ୍ଵାସ୍ଯ ପପ୍ରଚ୍ଛ କେନେଦଂ ଦୁଃଖମାଗତମ୍
ବୃଦ୍ଧାକୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଇ, ସେ ପଚାରିଲେ, 'ଏହି ଦୁଃଖ କିଏ ଆଣିଛି?'
ତଦ୍ଵିଯୋଗେନ ଦୁଃଖାର୍ତା ଵିଲପାମି ମହାକୁଲା 3.2.15.
ତାଙ୍କୁ ଛାଡି ଦୁଃଖରେ ଆକୁଳ ହୋଇ, ମୁଁ ମହାକୁଳର ଜଣେ ଜନନୀ ବିଲାପ କରୁଛି।
ଗରୁଡୋଽପି ଗୃହୀତ୍ଵା ତଂ ନଭୋମାର୍ଗମୁପାଗମତ୍
ଗରୁଡ ତାଙ୍କୁ ନେଇ, ଆକାଶପଥରେ ଆଗେଇ ଚାଲିଗଲେ।
କମଲାକ୍ଷୀ ତୁ ଵିଯତି ସ୍ଥିତଂ ଗରୁଡଭକ୍ଷିତମ୍
କମଳାକ୍ଷୀ ଆକାଶରେ ଗରୁଡ ଦ୍ୱାରା ଭକ୍ଷିତ ହେଉଥିବା ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ତଦା ତୁ ଗରୁଡସ୍ତ୍ରସ୍ତସ୍ତତ୍ରାଗତ୍ଯ ତ୍ଵରାନ୍ଵିତଃ
ତାପରେ ଗରୁଡ ଭୟଭିତ ହୋଇ, ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ।
ସ ହୋଵାଚ ପ୍ରଭୋ ମେଦ୍ଯ ଵଚଃ ଶୃଣୁ ମହାମତେ
ସେ କହିଲେ, 'ପ୍ରଭୁ, ମୋର କଥା ଶୁଣ, ବୁଦ୍ଧିମାନ।'
ତସ୍ଯାଃ ପୁତ୍ରସ୍ଯ ରକ୍ଷାର୍ଥଂ ସଂପ୍ରାପ୍ତୋଽହଂ ତଵାଂତିକମ୍
ତାଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ, ମୁଁ ତୁମ ସମ୍ମୁଖରେ ଆସିଛି।
ତଦ୍ଵ୍ଯାଲସ୍ଯୈଵ ଦୁଃଖେନ ଦୁଃଖିତଃ ଶତ୍ରୁମାପ୍ତଵାନ୍
ସେ ସାପର ଦୁଃଖରେ ଆକୁଳ ହୋଇ, ଏକ ଶତ୍ରୁ ପାଇଛି।
ସଂତ୍ଯଜ୍ଯ ମାନୁଷଂ ଦିଵ୍ଯଂ କୁର୍ଵାହାରଂ ମହାମତେ
ହେ ମହାବୁଦ୍ଧିମାନ, ମାନବ ଖାଦ୍ୟକୁ ଛାଡ଼ି ଦେଇ, ଦିବ୍ୟ ଖାଦ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କର।
ଜୀମୂତଵାହନାଯୈଵ ଵିଦ୍ଯାଧରସୁତାଯ ଚ
ଏହି ଦିବ୍ୟ ଖାଦ୍ୟ ଜୀମୂତବାହନ ଓ ବିଦ୍ୟାଧର କନ୍ୟା ପାଇଁ।
ତ୍ଵଂ ତୁ ଵିଦ୍ଯାଧରପୁରେ ପ୍ରାପ୍ଯ ରାଜ୍ଯଂ ମହୋତ୍ତମମ୍
ତୁମେ ବିଦ୍ୟାଧରଙ୍କ ନଗରରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ରାଜ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵାନ୍ତର୍ଦଧୌ ଦେଵଃ ସ ପିତ୍ରା ରାଜ୍ଯମାପ୍ତଵାନ୍ 3.2.15.
ଏପରି କହି ଦେବତା ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ; ସେ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ଠାରୁ ରାଜ୍ୟ ଲାଗିଲେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସ ତୁ ଵୈତାଲୋ ନୃପତିଂ ପ୍ରାହ ନମ୍ରଧୀଃ
ଏପରି କହି, ବେତାଳ ନମ୍ର ହୃଦୟରେ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ନୃପସ୍ଯୈଵୋପକାରଂ ଚ ସ୍ଵଭାଵୋ ଵିଧିନା କୃତଃ
ରାଜାଙ୍କର ଉପକାର କରିବା ଗୁଣ ଭାଗ୍ୟଦ୍ୱାରା ନିର୍ମିତ।
ପତିଵ୍ରତାପ୍ରଭାଵେନ ଜୀଵଦାନେନ ଭୂପତେଃ
ପତିବ୍ରତା ଭାର୍ଯ୍ୟାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଓ ରାଜାଙ୍କର ଜୀବନ ଦାନ ଦ୍ୱାରା,
ନିର୍ଭଯଃ ଶଂଖଚୂଡସ୍ତୁ ସ୍ଵଶତ୍ରୁଂ ପ୍ରତି ଚାଗମତ୍
ଅଭୟ ହୋଇ, ଶଂଖଚୂଡ଼ ନିଜ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ।
ଚଂଦ୍ରଶେଖରଭୂପସ୍ଯ ନଗରୀ ଦକ୍ଷିଣେ ସ୍ଥିତା
ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖର ରାଜାଙ୍କ ନଗରର ଦକ୍ଷିଣ ପ୍ରଦେଶରେ,
ରତ୍ନଦତ୍ତୋଵସଦ୍ଵୈଶ୍ଯୋ ଧର୍ମଜ୍ଞୋ ଧନଧାନ୍ଯଵାନ୍
ରତ୍ନଦତ୍ତ ନାମକ ଏକ ବ୍ୟାପାରୀ ବସୁଥିଲେ, ସେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ଧନ-ଧାନ୍ୟରେ ସମୃଦ୍ଧ।
ତଦ୍ରୂପମୁତ୍ତମଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ ଵୈଶ୍ଯୋ ଭୂପତିଂ ପ୍ରତି
ସେ ବ୍ୟାପାରୀ ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ରୂପକୁ ଦେଖି, ରାଜାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ।
ତାଂ ଗୃହାଣ କୃପାସିଂଧୋ ତ୍ଵଦ୍ଯୋଗ୍ଯା ଵିଧିନିର୍ମିତା
ହେ କୃପାସାଗର, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କର; ସେ ତୁମ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ଓ ଭାଗ୍ୟଦ୍ୱାରା ତିଆରି।
ମଂତ୍ରିଣଂ ଵିଦୁରଂ ପ୍ରାହ ତ୍ଵଂ ଚ ଗଚ୍ଛ ମହାମତେ
ସେ ମନ୍ତ୍ରୀ ବିଦୁରଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ହେ ମହାବୁଦ୍ଧିମାନ, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଯାଅ।'
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସ ଯଯୌ ଗେହଂ ଭୂପତିଶ୍ଚଂଦ୍ରଶେଖରଃ। ଶ୍ଯାମଲା ନାମ ତତ୍ପତ୍ନୀ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ରାଜାନମାଗତମ୍
ଏପରି କହି, ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖର ରାଜା ଘରକୁ ଗଲେ; ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ଶ୍ୟାମଳା ରାଜା ଆସିଛନ୍ତି ବୋଲି ଜାଣିଲେ।