ଅଥ ଦେଵସମାନସ୍ତୁ କଦାଚିତ୍ସ ଵୃଷଧ୍ଵଜଃ 4.20.
ତାପରେ, ଏକଥର, ବୃଷଧ୍ୱଜ ଦେବତା ଦେବମାନେ ପରି ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।
ତତ୍ରସ୍ଥଶ୍ଚାହ୍ଵଯାମାସ ନର୍ମଣା ତ୍ରିପୁରାଂତକଃ
ସେଠାରେ ଥିବା ତ୍ରିପୁରାଂତକ ହସିକି ଡାକିଲେ।
ଏହ୍ଯେହି ତ୍ଵମିତଃ କାସି କୃଷ୍ଣାଂଜନସମନ୍ଵିତେ
ଏଠି ଆସ, ତୁମେ କଳା ଅଞ୍ଜନ ଲଗାଇଛ।
ଏଵମୁତ୍କ୍ଷିପ୍ତମନସା ଦେଵୀ ସଂକୁଦ୍ଧମାନସା
ଏଭଳି କଥାରେ ଦେବୀର ମନ ଅଶାନ୍ତ ହେଲା, ସେ ରୁଷ୍ଟ ହେଲେ।
ରୁରୋଦ ସସ୍ଵରଂ ବାଲା ତତ୍ରସ୍ଥା ସ୍ଫୁରିତାଧରା
ସେଠାରେ ଦାଁଡିଥିବା ଛୋଟ ଝିଅ, ଓଠ କମ୍ପିଥିବା, ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କାନ୍ଦିଲେ।
ଯସ୍ମାନ୍ମମୋପମା ଦତ୍ତା କୃଷ୍ଣଵର୍ଣେନ ଶଂକର
ହେ ଶଂକର, ତୁମେ ମୋତେ କଳାବର୍ଣ୍ଣ ସହିତ ତୁଳନା କରିଛ, ଏହି କାରଣରୁ—
ତସ୍ମାଦ୍ଦେହମିମଂ କୃଷ୍ଣଂ ଜୁହୋମି ଜ୍ଵଲିତେଽନଲେ
ସେଇପାଇଁ, ଏହି କଳା ଦେହକୁ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିରେ ଅର୍ପଣ କରୁଛି।
ମୁମୋଚ ହରିତଚ୍ଛାଯାକାଂତିଂ ହରିତଶାଦ୍ଵଲେ
ସେ ହରିତ ଚ୍ଛାୟା ରୋଶନୀକୁ ହରିତ ଘାସ ଉପରେ ଛାଡିଦେଲେ।
ପୁନଃ ପର୍ଵତରାଜସ୍ଯ ଗୃହେ ଗୌରୀ ବଭୂଵ ସା
ପୁଣି, ପାହାଡ଼ ରାଜାଙ୍କ ଘରେ ସେ ଗୌରୀ ହେଲେ।
ଏଵଂ ସା ହରକାଲୀତି ଗୌରୀଶସ୍ଯ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତା
ଏଭଳି ହୋଇ, ସେ ହରଙ୍କ କାଳି ଓ ଗୌରୀଶଙ୍କ ଗୌରୀ ଭାବେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ।
ହରକର୍ମସମୁତ୍ପନ୍ନେ ହରକାଯେ ହରପ୍ରିଯେ 4.20.
ହରଙ୍କ ପୂଜା କାର୍ଯ୍ୟ ହେବାବେଳେ, ହରଙ୍କ ଦେହ ପାଇଁ, ହରଙ୍କ ପ୍ରିୟା ପାଇଁ—
ଇତ୍ଥଂ ସଂପୂଜ୍ଯ ନୈଵେଦ୍ଯଂ ଦଦ୍ଯାଦ୍ଵିପ୍ରାଯ ପାଂଡଵ
ଏଭଳି ଭାବେ ପୂଜା କରି ସାରିଲେ, ପବିତ୍ର ଭୋଗ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ, ହେ ପାଣ୍ଡବ।
ଅର୍ଚିତାସି ମଯା ଭକ୍ତ୍ଯା ଗଚ୍ଛ ଦେଵି ସୁରାଲଯମ୍
ହେ ଦେବୀ, ମୁଁ ଭକ୍ତି ସହିତ ତୁମକୁ ପୂଜା କରିଛି; ଏବେ ତୁମେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଗୃହକୁ ଯାଅ।
ଏଵଂ ଯଃ ପାଂଡଵଶ୍ରେଷ୍ଠ ହରକାଲୀଵ୍ରତଂ ଚରେତ୍
ଏଭଳି ଯିଏ ହର କାଳୀଙ୍କ ବ୍ରତ ପାଳନ କରେ, ହେ ପାଣ୍ଡବମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ—
ସା ଯତ୍ଫଲମଵାପ୍ନୋତି ତଚ୍ଛୃଣୁଷ୍ଵ ନରାଧିପ
ସେ ଯେଉଁ ଫଳ ପାଉଛନ୍ତି, ତାହା ମୋ ପାଖରୁ ଶୁଣ, ହେ ନରେଶ।
ସର୍ଵଭୋଗସମାଯୁକ୍ତା ସୌ ଭାଗ୍ଯବଲଗର୍ଵିତା
ସେ ସମସ୍ତ ସୁଖରେ ଯୁକ୍ତ, ଭାଗ୍ୟ, ଶକ୍ତି ଓ ଗର୍ବରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।
ସାଗ୍ରଂ ଵର୍ଷଶତଂ ଯାଵଦ୍ଭୋଗାନ୍ଭୁକ୍ତ୍ଵା ମହୀତଲେ
ସେ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଏକଶତ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରିଥାନ୍ତି।
ଚିରଭଦ୍ରା ମହାକାଲନଂଦୀଶ୍ଵରଵିନାଯକାଃ
ଦୀର୍ଘକାଳ ଶୁଭାଶୀର୍ବାଦ ପାଇ, ସେ ମହାକାଳ, ନନ୍ଦି ଓ ବିନାୟକଙ୍କ ସହିତ ରହନ୍ତି।
ସଂପୂର୍ଣସୂର୍ଯଗଣସପ୍ତଵିରୂଢଶସ୍ଯାଂ ତାଂ ଵୈ ହିମାଦ୍ରିତନଯାଂ ହରକାଲିକାଖ୍ଯାମ୍
ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସୂର୍ଯ୍ୟମଣ୍ଡଳ ଓ ସାତପ୍ରକାର ଅଧିକ ଫସଲ ସହିତ, ସେ ହିମାଳୟର କନ୍ୟା, ହରକାଳୀ ନାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ଲଲିତାଵ୍ରତଵର୍ଣନମ୍ ଅଥ ପୃଚ୍ଛାମି ଭଗଵନ୍ଵ୍ରତଂ ଦ୍ଵାଦଶମାସିକମ୍
ଲଳିତା ବ୍ରତର ବର୍ଣ୍ଣନା। ଏବେ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ଦ୍ୱାଦଶ ମାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପାଳନ କରାଯାଉଥିବା ବ୍ରତ ବିଷୟରେ ପଚାରୁଛି।
କୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ ଶଂକରସ୍ଯ ମହାଦେଵ୍ଯାଃ ସଂଵାଦଂ କୁରୁସତ୍ତମ
କୃଷ୍ଣ କହିଲେ: ହେ କୁରୁମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶଙ୍କର ଓ ମହାଦେବୀଙ୍କ ସଂବାଦ ଶୁଣ।
କୈଲାସଶିଖରେ ରମ୍ଯେ ବହୁପୁଷ୍ପଫଲୋପଗେ
କୈଳାସ ପର୍ବତର ସୁନ୍ଦର ଶିଖରରେ, ବହୁ ପୁଷ୍ପ ଓ ଫଳରେ ଭରିଥିବା ସ୍ଥାନରେ—
କଦଂବବକୁଲାମୋଦ ଵଶୀକୃତମଧୁଵ୍ରତେ
କଦମ୍ବ ଓ ବକୁଳ ଗଛର ସୁଗନ୍ଧ ମଧୁମକ୍ଷୀକୁ ଆକର୍ଷିତ କରୁଥିଲା—
ମୃଗର୍କ୍ଷଗଜସିଂହୈଶ୍ଚ ଶାଖାମୃଗଗଣାଵୃତେ
ହରିଣ, କୃଷ୍ଣମୃଗ, ହାତୀ ଓ ସିଂହ ଦ୍ୱାରା ଚାରିପାଖରେ ଘିରିଥିଲା—
ତପସ୍ଵିଭିର୍ମହାଭାଗୈଃ ସେଵମାନଂ ସମଂତତଃ
ବଡ଼ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ତପସ୍ୱୀମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ସେବା କରୁଥିଲେ—
ଅପ୍ସରୋଭିଃ ପରିଵୃତମୁମା ନତ୍ଵାବ୍ରଵୀଦିଦମ୍ ଭଗଵନ୍ଦେଵଦେଵେଶ ଶୂଲପାଣେ ଵୃଷଧ୍ଵଜ
ଅପ୍ସରାମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଥିଲେ, ଉମା ନମସ୍କାର କରି କହିଲେ: 'ହେ ପ୍ରଭୁ, ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ, ବୃଷଧ୍ୱଜ—'
କଥଯସ୍ଵ ମହେଶାନ ତୃତୀଯାଵ୍ରତମୁତ୍ତମମ୍
'ହେ ମହେଶ୍ୱର, ତୃତୀୟ ବ୍ରତ ବିଷୟରେ ମୋତେ କୁହ।'
ନାରୀ ସ୍ଵର୍ଗଂ ଶୁଭଂ ରୂପମାରୋଗ୍ଯଂ ଶ୍ରିଯମୁତ୍ତମାମ୍ ଵିହସ୍ଯ ଶଂକରଃ ପ୍ରାହ କିଂ ଵ୍ରତେନ ତଵ ପ୍ରିଯେ
ନାରୀ ସ୍ୱର୍ଗ, ଶୁଭ ରୂପ, ଆରୋଗ୍ୟ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନ-ସମ୍ପଦ ପାଉଥାଏ। ହସି ହସି ଶଙ୍କର କହିଲେ, 'ତୁମ ପାଇଁ ବ୍ରତର କଣ ଦରକାର, ପ୍ରିୟେ?'
ଯେ କାମାସ୍ତ୍ରିଷୁ ଲୋକେଷୁ ଦିଵ୍ଯା ଭୂମ୍ଯଂତୀରକ୍ଷଜାଃ 4.21.
ତିନିଟି ଲୋକରେ — ସ୍ୱର୍ଗ, ପୃଥିବୀ ଏବଂ ଜଳଚର ଜଗତରେ — ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷା ଅଛି,
ଉମୋଵାଚ କିଂଚିତ୍ତ୍ରିଭୁଵନାଭୋଗଭୂଷଣେ ଶଶିଭୂଷଣେ
ଉମା କହିଲେ — ଚନ୍ଦ୍ରଧାରୀ, ତିନି ଲୋକର ଭୋଗର ଶୋଭା ତୁମେ,