ଯୋ ଗୋପଦଵ୍ରତମିଦଂ କୁରୁତେ ତ୍ରିରାତ୍ରଂ ଗା ଵୈ ପ୍ରପୂଜଯତି ଗୋରସପୂଜନାଚ୍ଚ
ଯିଏ ଏହି ଗୋପଦ ବ୍ରତ ତିନି ରାତି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କରେ, ଗୋମାତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ ଓ ଗୋଦୁଧ ପୂଜା କରେ,
ହରିକାଲୀଵ୍ରତଵର୍ଣନମ୍ ସର୍ଵଧାନ୍ଯୈସ୍ତାଂ ଵିରୂଢାଂ ଭୂତାଂ ହରିତଶାଡ୍ଵଲାମ୍
ହରିକାଳୀ ବ୍ରତର ବିବରଣୀ: ସମସ୍ତ ଧାନ୍ୟ, ଯାହା ଉଗିଛି, ବଞ୍ଚିଛି ଏବଂ ହରିତ ଘାସରେ ଢାକାଯାଇଛି—
ଗନ୍ଧୈଃ ପୁଷ୍ପୈଃ ଫଲୈର୍ଧୂପୈର୍ନୈଵେଦ୍ଯୈର୍ମୋଦକାଦିଭିଃ
ସୁଗନ୍ଧ, ଫୁଲ, ଫଳ, ଧୂପ, ନୈବେଦ୍ୟ ଏବଂ ମୋଦକ ପ୍ରଭୃତି ମିଠା ଖାଦ୍ୟ ସହିତ ପୂଜା କରାଯାଏ।
ଘଣ୍ଟାଵାଦ୍ଯାଦିଭିର୍ଗୀତୈଃ ଶୁଭୈର୍ଦିଵ୍ଯକଥାନୁଗୈଃ
ଘଣ୍ଟା, ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ର ଓ ଶୁଭ ଗୀତ, ଦିବ୍ୟ କଥା ଗାଇ ଶୁଣାଯାଏ।
ସୁଵାସିନୀଭିଃ ସା ନେଯା ମଧ୍ଯେ ପୁଣ୍ଯଜଲାଶଯେ
ସୁସଜ୍ଜିତ ଜଣେ ଜଣେ ଜିଅ ମାନେ ତାଙ୍କୁ ପବିତ୍ର ଜଳାଶୟର ମଧ୍ୟରେ ନେଇଯାନ୍ତି।
ଆର୍ଦ୍ରଧାନ୍ଯୈଃ ସ୍ଥିତା କସ୍ମାତ୍ପୂଜ୍ଯତେ ସ୍ତ୍ରୀଜନେନ ସା
ଭିଜା ଧାନ ନେଇ ଦାଁଡିଥିବା ସେ ଜଣେ ଜିଅଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କାହିଁକି ପୂଜାଯାଏ?
ଆସୀଦ୍ଦକ୍ଷସ୍ଯ ଦୁହିତା କାଲୀନାମ୍ନୀ ତୁ କନ୍ଯକା
ଦକ୍ଷଙ୍କ ଏକ କନ୍ୟା ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ କାଳି।
ଵର୍ଣେନାପି ଚ ସା କୃଷ୍ଣା ନଵନୀଲୋତ୍ପଲପ୍ରଭା
ସେ କଳାବର୍ଣ୍ଣ, ନୂତନ ନୀଳ କମଳର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଥିଲା।
ଵିଵାହିତା ଵିଧାନେନ ଶଂଖତୂର୍ଯାନୁନାଦିନା
ଠିକ୍ ନିୟମରେ, ଶଂଖ ଓ ଢୋଳର ଶବ୍ଦ ସହିତ ତାଙ୍କର ବିବାହ ହେଲା।
ନିର୍ଵର୍ତିତେ ଵିଵାହେ ତୁ ତଯା ସାର୍ଧଂ ତ୍ରିଲୋଚନଃ
ବିବାହ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପରେ, ତିନି ଆଖିଅଁ ଥିବା ଭଗବାନ ସେଠାରେ ଥିଲେ।
ଅଥ ଦେଵସମାନସ୍ତୁ କଦାଚିତ୍ସ ଵୃଷଧ୍ଵଜଃ 4.20.
ତାପରେ, ଏକଥର, ବୃଷଧ୍ୱଜ ଦେବତା ଦେବମାନେ ପରି ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।
ତତ୍ରସ୍ଥଶ୍ଚାହ୍ଵଯାମାସ ନର୍ମଣା ତ୍ରିପୁରାଂତକଃ
ସେଠାରେ ଥିବା ତ୍ରିପୁରାଂତକ ହସିକି ଡାକିଲେ।
ଏହ୍ଯେହି ତ୍ଵମିତଃ କାସି କୃଷ୍ଣାଂଜନସମନ୍ଵିତେ
ଏଠି ଆସ, ତୁମେ କଳା ଅଞ୍ଜନ ଲଗାଇଛ।
ଏଵମୁତ୍କ୍ଷିପ୍ତମନସା ଦେଵୀ ସଂକୁଦ୍ଧମାନସା
ଏଭଳି କଥାରେ ଦେବୀର ମନ ଅଶାନ୍ତ ହେଲା, ସେ ରୁଷ୍ଟ ହେଲେ।
ରୁରୋଦ ସସ୍ଵରଂ ବାଲା ତତ୍ରସ୍ଥା ସ୍ଫୁରିତାଧରା
ସେଠାରେ ଦାଁଡିଥିବା ଛୋଟ ଝିଅ, ଓଠ କମ୍ପିଥିବା, ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କାନ୍ଦିଲେ।
ଯସ୍ମାନ୍ମମୋପମା ଦତ୍ତା କୃଷ୍ଣଵର୍ଣେନ ଶଂକର
ହେ ଶଂକର, ତୁମେ ମୋତେ କଳାବର୍ଣ୍ଣ ସହିତ ତୁଳନା କରିଛ, ଏହି କାରଣରୁ—
ତସ୍ମାଦ୍ଦେହମିମଂ କୃଷ୍ଣଂ ଜୁହୋମି ଜ୍ଵଲିତେଽନଲେ
ସେଇପାଇଁ, ଏହି କଳା ଦେହକୁ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିରେ ଅର୍ପଣ କରୁଛି।
ମୁମୋଚ ହରିତଚ୍ଛାଯାକାଂତିଂ ହରିତଶାଦ୍ଵଲେ
ସେ ହରିତ ଚ୍ଛାୟା ରୋଶନୀକୁ ହରିତ ଘାସ ଉପରେ ଛାଡିଦେଲେ।
ପୁନଃ ପର୍ଵତରାଜସ୍ଯ ଗୃହେ ଗୌରୀ ବଭୂଵ ସା
ପୁଣି, ପାହାଡ଼ ରାଜାଙ୍କ ଘରେ ସେ ଗୌରୀ ହେଲେ।
ଏଵଂ ସା ହରକାଲୀତି ଗୌରୀଶସ୍ଯ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତା
ଏଭଳି ହୋଇ, ସେ ହରଙ୍କ କାଳି ଓ ଗୌରୀଶଙ୍କ ଗୌରୀ ଭାବେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ।
ହରକର୍ମସମୁତ୍ପନ୍ନେ ହରକାଯେ ହରପ୍ରିଯେ 4.20.
ହରଙ୍କ ପୂଜା କାର୍ଯ୍ୟ ହେବାବେଳେ, ହରଙ୍କ ଦେହ ପାଇଁ, ହରଙ୍କ ପ୍ରିୟା ପାଇଁ—
ଇତ୍ଥଂ ସଂପୂଜ୍ଯ ନୈଵେଦ୍ଯଂ ଦଦ୍ଯାଦ୍ଵିପ୍ରାଯ ପାଂଡଵ
ଏଭଳି ଭାବେ ପୂଜା କରି ସାରିଲେ, ପବିତ୍ର ଭୋଗ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ, ହେ ପାଣ୍ଡବ।
ଅର୍ଚିତାସି ମଯା ଭକ୍ତ୍ଯା ଗଚ୍ଛ ଦେଵି ସୁରାଲଯମ୍
ହେ ଦେବୀ, ମୁଁ ଭକ୍ତି ସହିତ ତୁମକୁ ପୂଜା କରିଛି; ଏବେ ତୁମେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଗୃହକୁ ଯାଅ।
ଏଵଂ ଯଃ ପାଂଡଵଶ୍ରେଷ୍ଠ ହରକାଲୀଵ୍ରତଂ ଚରେତ୍
ଏଭଳି ଯିଏ ହର କାଳୀଙ୍କ ବ୍ରତ ପାଳନ କରେ, ହେ ପାଣ୍ଡବମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ—
ସା ଯତ୍ଫଲମଵାପ୍ନୋତି ତଚ୍ଛୃଣୁଷ୍ଵ ନରାଧିପ
ସେ ଯେଉଁ ଫଳ ପାଉଛନ୍ତି, ତାହା ମୋ ପାଖରୁ ଶୁଣ, ହେ ନରେଶ।
ସର୍ଵଭୋଗସମାଯୁକ୍ତା ସୌ ଭାଗ୍ଯବଲଗର୍ଵିତା
ସେ ସମସ୍ତ ସୁଖରେ ଯୁକ୍ତ, ଭାଗ୍ୟ, ଶକ୍ତି ଓ ଗର୍ବରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।
ସାଗ୍ରଂ ଵର୍ଷଶତଂ ଯାଵଦ୍ଭୋଗାନ୍ଭୁକ୍ତ୍ଵା ମହୀତଲେ
ସେ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଏକଶତ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରିଥାନ୍ତି।
ଚିରଭଦ୍ରା ମହାକାଲନଂଦୀଶ୍ଵରଵିନାଯକାଃ
ଦୀର୍ଘକାଳ ଶୁଭାଶୀର୍ବାଦ ପାଇ, ସେ ମହାକାଳ, ନନ୍ଦି ଓ ବିନାୟକଙ୍କ ସହିତ ରହନ୍ତି।
ସଂପୂର୍ଣସୂର୍ଯଗଣସପ୍ତଵିରୂଢଶସ୍ଯାଂ ତାଂ ଵୈ ହିମାଦ୍ରିତନଯାଂ ହରକାଲିକାଖ୍ଯାମ୍
ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସୂର୍ଯ୍ୟମଣ୍ଡଳ ଓ ସାତପ୍ରକାର ଅଧିକ ଫସଲ ସହିତ, ସେ ହିମାଳୟର କନ୍ୟା, ହରକାଳୀ ନାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ଲଲିତାଵ୍ରତଵର୍ଣନମ୍ ଅଥ ପୃଚ୍ଛାମି ଭଗଵନ୍ଵ୍ରତଂ ଦ୍ଵାଦଶମାସିକମ୍
ଲଳିତା ବ୍ରତର ବର୍ଣ୍ଣନା। ଏବେ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ଦ୍ୱାଦଶ ମାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପାଳନ କରାଯାଉଥିବା ବ୍ରତ ବିଷୟରେ ପଚାରୁଛି।