ମାତା ରୁଦ୍ରାଣାଂ ଦୁହିତା ଵସୂନାଂ ସ୍ଵସାଦିତ୍ଯାନାମମୃତସ୍ଯ ନାଭିଃ
ସେ ରୁଦ୍ରମାନଙ୍କର ମାଆ, ବସୁମାନଙ୍କର ଝିଅ, ଆଦିତ୍ୟମାନଙ୍କର ଭଉଣୀ ଏବଂ ଅମୃତର ନାଭି।
ଗାଵୋ ମେ ହୃଦଯେ ସଂତୁ ଗଵାଂ ମଧ୍ଯେ ଵସାମ୍ଯହମ୍
ଗୋମାନେ ମୋ ହୃଦୟରେ ବସୁନ୍ତୁ; ମୁଁ ଗୋମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବସେ।
ଇତ୍ଥଂ ସଂପୂଜ୍ଯ ଦତ୍ତ୍ଵାର୍ଘଂ ତତୋ ଗଚ୍ଛେଦ୍ଗୃହାଶ୍ରମମ୍
ଏଭଳି ପୂଜା କରି ଓ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେଇ, ପରେ ନିଜ ଘରର କାମକୁ ଫେରିବା ଉଚିତ।
ଶାଲିପିଷ୍ଟଂ ଫଲଂ ଶାକଂ ତିଲମନ୍ନଂ ଚ ଶୋଭନମ୍
ଚାଉଳ ଚୁଣା, ଫଳ, ଶାକ, ତିଳ ଓ ଭଲ ଖାଦ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ।
ପ୍ରଭାତେ ଗୋପଦଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ବ୍ରାହ୍ମଣାଯ ହିରଣ୍ମଯମ୍ 4.19.
ପ୍ରଭାତରେ, ଏକ ସୁନାର ଗୋପଦ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ।
ଅର୍ଚ୍ଯଂତେଽତ୍ର ଯଥା ଗାଵସ୍ତଥା ଗୋଵର୍ଧନୋ ଗିରିଃ
ଏଠାରେ ଗୋମାନେ ଯେପରି ଗୋବର୍ଧନ ପାହାଡ଼ ପୂଜା ହୁଏ, ସେପରି ପୂଜା ହୁଅନ୍ତି।
ଗୋଭକ୍ତୋ ଗୋଵ୍ରତଂ କୃତ୍ଵା ଭକ୍ତ୍ଯା ଶକ୍ତ୍ଯା ଚ ଗୋଷ୍ପଦମ୍
ଯିଏ ଗୋମାତାଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ଗୋବ୍ରତ କରେ, ସେ ଗୋମାତାଙ୍କର ପଦଚିହ୍ନ ମଧ୍ୟ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ଗୋତର୍ଣକାକୁଲଂ ଗେହଂ ଗୋକୁଲଂ ଚ ସମାସତଃ
ଗୋମାନଙ୍କର ଧ୍ୱନିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଘର ଓ ଗୋପାଳମାନଙ୍କ ଗାଁ ଲାଭ ହୁଏ।
ସଂତାନଂ ପୂଜିତଂ ଲବ୍ଧ୍ଵା ତତଃ ସ୍ଵର୍ଗେଽମରୋ ଭଵେତ୍
ସମ୍ମାନିତ ସନ୍ତାନ ପାଇଲା ପରେ, ପରେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଅମର ହୁଏ।
ଗନ୍ଧର୍ଵୈର୍ଗୀତଵାଦ୍ଯେନ ସେଵ୍ଯମାନୋଽପ୍ସରୋଗଣୈଃ
ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଗୀତ-ସଙ୍ଗୀତରେ ସେବା କରନ୍ତି, ଏବଂ ଅପ୍ସରାମାନେ ଚାରିପାଖରେ ରହନ୍ତି।
ଯୋ ଗୋପଦଵ୍ରତମିଦଂ କୁରୁତେ ତ୍ରିରାତ୍ରଂ ଗା ଵୈ ପ୍ରପୂଜଯତି ଗୋରସପୂଜନାଚ୍ଚ
ଯିଏ ଏହି ଗୋପଦ ବ୍ରତ ତିନି ରାତି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କରେ, ଗୋମାତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ ଓ ଗୋଦୁଧ ପୂଜା କରେ,
ହରିକାଲୀଵ୍ରତଵର୍ଣନମ୍ ସର୍ଵଧାନ୍ଯୈସ୍ତାଂ ଵିରୂଢାଂ ଭୂତାଂ ହରିତଶାଡ୍ଵଲାମ୍
ହରିକାଳୀ ବ୍ରତର ବିବରଣୀ: ସମସ୍ତ ଧାନ୍ୟ, ଯାହା ଉଗିଛି, ବଞ୍ଚିଛି ଏବଂ ହରିତ ଘାସରେ ଢାକାଯାଇଛି—
ଗନ୍ଧୈଃ ପୁଷ୍ପୈଃ ଫଲୈର୍ଧୂପୈର୍ନୈଵେଦ୍ଯୈର୍ମୋଦକାଦିଭିଃ
ସୁଗନ୍ଧ, ଫୁଲ, ଫଳ, ଧୂପ, ନୈବେଦ୍ୟ ଏବଂ ମୋଦକ ପ୍ରଭୃତି ମିଠା ଖାଦ୍ୟ ସହିତ ପୂଜା କରାଯାଏ।
ଘଣ୍ଟାଵାଦ୍ଯାଦିଭିର୍ଗୀତୈଃ ଶୁଭୈର୍ଦିଵ୍ଯକଥାନୁଗୈଃ
ଘଣ୍ଟା, ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ର ଓ ଶୁଭ ଗୀତ, ଦିବ୍ୟ କଥା ଗାଇ ଶୁଣାଯାଏ।
ସୁଵାସିନୀଭିଃ ସା ନେଯା ମଧ୍ଯେ ପୁଣ୍ଯଜଲାଶଯେ
ସୁସଜ୍ଜିତ ଜଣେ ଜଣେ ଜିଅ ମାନେ ତାଙ୍କୁ ପବିତ୍ର ଜଳାଶୟର ମଧ୍ୟରେ ନେଇଯାନ୍ତି।
ଆର୍ଦ୍ରଧାନ୍ଯୈଃ ସ୍ଥିତା କସ୍ମାତ୍ପୂଜ୍ଯତେ ସ୍ତ୍ରୀଜନେନ ସା
ଭିଜା ଧାନ ନେଇ ଦାଁଡିଥିବା ସେ ଜଣେ ଜିଅଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କାହିଁକି ପୂଜାଯାଏ?
ଆସୀଦ୍ଦକ୍ଷସ୍ଯ ଦୁହିତା କାଲୀନାମ୍ନୀ ତୁ କନ୍ଯକା
ଦକ୍ଷଙ୍କ ଏକ କନ୍ୟା ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ କାଳି।
ଵର୍ଣେନାପି ଚ ସା କୃଷ୍ଣା ନଵନୀଲୋତ୍ପଲପ୍ରଭା
ସେ କଳାବର୍ଣ୍ଣ, ନୂତନ ନୀଳ କମଳର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଥିଲା।
ଵିଵାହିତା ଵିଧାନେନ ଶଂଖତୂର୍ଯାନୁନାଦିନା
ଠିକ୍ ନିୟମରେ, ଶଂଖ ଓ ଢୋଳର ଶବ୍ଦ ସହିତ ତାଙ୍କର ବିବାହ ହେଲା।
ନିର୍ଵର୍ତିତେ ଵିଵାହେ ତୁ ତଯା ସାର୍ଧଂ ତ୍ରିଲୋଚନଃ
ବିବାହ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପରେ, ତିନି ଆଖିଅଁ ଥିବା ଭଗବାନ ସେଠାରେ ଥିଲେ।
ଅଥ ଦେଵସମାନସ୍ତୁ କଦାଚିତ୍ସ ଵୃଷଧ୍ଵଜଃ 4.20.
ତାପରେ, ଏକଥର, ବୃଷଧ୍ୱଜ ଦେବତା ଦେବମାନେ ପରି ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।
ତତ୍ରସ୍ଥଶ୍ଚାହ୍ଵଯାମାସ ନର୍ମଣା ତ୍ରିପୁରାଂତକଃ
ସେଠାରେ ଥିବା ତ୍ରିପୁରାଂତକ ହସିକି ଡାକିଲେ।
ଏହ୍ଯେହି ତ୍ଵମିତଃ କାସି କୃଷ୍ଣାଂଜନସମନ୍ଵିତେ
ଏଠି ଆସ, ତୁମେ କଳା ଅଞ୍ଜନ ଲଗାଇଛ।
ଏଵମୁତ୍କ୍ଷିପ୍ତମନସା ଦେଵୀ ସଂକୁଦ୍ଧମାନସା
ଏଭଳି କଥାରେ ଦେବୀର ମନ ଅଶାନ୍ତ ହେଲା, ସେ ରୁଷ୍ଟ ହେଲେ।
ରୁରୋଦ ସସ୍ଵରଂ ବାଲା ତତ୍ରସ୍ଥା ସ୍ଫୁରିତାଧରା
ସେଠାରେ ଦାଁଡିଥିବା ଛୋଟ ଝିଅ, ଓଠ କମ୍ପିଥିବା, ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କାନ୍ଦିଲେ।
ଯସ୍ମାନ୍ମମୋପମା ଦତ୍ତା କୃଷ୍ଣଵର୍ଣେନ ଶଂକର
ହେ ଶଂକର, ତୁମେ ମୋତେ କଳାବର୍ଣ୍ଣ ସହିତ ତୁଳନା କରିଛ, ଏହି କାରଣରୁ—
ତସ୍ମାଦ୍ଦେହମିମଂ କୃଷ୍ଣଂ ଜୁହୋମି ଜ୍ଵଲିତେଽନଲେ
ସେଇପାଇଁ, ଏହି କଳା ଦେହକୁ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିରେ ଅର୍ପଣ କରୁଛି।
ମୁମୋଚ ହରିତଚ୍ଛାଯାକାଂତିଂ ହରିତଶାଦ୍ଵଲେ
ସେ ହରିତ ଚ୍ଛାୟା ରୋଶନୀକୁ ହରିତ ଘାସ ଉପରେ ଛାଡିଦେଲେ।
ପୁନଃ ପର୍ଵତରାଜସ୍ଯ ଗୃହେ ଗୌରୀ ବଭୂଵ ସା
ପୁଣି, ପାହାଡ଼ ରାଜାଙ୍କ ଘରେ ସେ ଗୌରୀ ହେଲେ।
ଏଵଂ ସା ହରକାଲୀତି ଗୌରୀଶସ୍ଯ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତା
ଏଭଳି ହୋଇ, ସେ ହରଙ୍କ କାଳି ଓ ଗୌରୀଶଙ୍କ ଗୌରୀ ଭାବେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ।