ଯଥା ପ୍ରସନ୍ନୋ ହି ଭଵାନ୍କୁରୁ ତ୍ଵଂ ଚ ତଥାଵିଧମ୍
ଯେପରି ତୁମେ ଖୁସି ଅଛ, ସେପରି କାମ କର।
ଦେହି ଭୂପ ସୁତାଂ ମହ୍ଯଂ ତତ୍ପୁତ୍ରସ୍ଯ ସୁରତାଯ ଵୈ 3.2.14.
ହେ ଭୂପ, ତାହାର ପୁଅର ସୁଖ ପାଇଁ ମୋତେ ତୁମର କନ୍ୟା ଦିଅ।
ଦତ୍ତ୍ଵା ଚ ଵେଦଵିଧିନା ବହୁଧା ଦ୍ରଵ୍ଯସଂଯୁତାମ୍
ବେଦ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ବହୁତ ଦାନ ଏବଂ ଧନ ସହିତ ଦେଇଥିଲେ ।
ଶଶୀ ତୁ ଭୂପତେଃ କନ୍ଯାଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ସ୍ଵଗୃହଂ ଯଯୌ
ଶଶୀ ରାଜାଙ୍କର କନ୍ୟାକୁ ନେଇ ନିଜ ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ ।
ମଦୀଯେଯଂ ନୃପସୁତା ଭୋଗପତ୍ନୀ ମହୋତ୍ତମା
ଏହି ରାଜକୁମାରୀ ମୋର, ଏହା ଭୋଗ ପାଇଁ ଅତି ଉତ୍ତମ ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀ ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ନୃପତିଂ ପ୍ରାହ ଵୈତାଲୋ ରୁଦ୍ରକିଂକରଃ
ଏଭଳି କହି ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଦାସ ବେତାଳ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ ।
ରାଜୋଵାଚ ପିତାମାତ୍ରାଜ୍ଞଯା ପୁତ୍ରୀ ଦେଵାନାଂ ସନ୍ମୁଖେ ସ୍ଥିତା
ରାଜା କହିଲେ: ବାପା ଓ ମାଆଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଝିଅ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସମ୍ନାରେ ଦଢ଼ି ରହିଥିଲେ ।
ଶାସ୍ତ୍ରେଷୁ କଥିତଂ ଦେଵ ସ୍ତ୍ରୀରତ୍ନଂ ସର୍ଵଦୈଵ ହି
ଶାସ୍ତ୍ରରେ କହାଯାଇଛି, ହେ ଦେବ, ଜଣେ ଜିଅ ସଦା ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ।
ତତ୍କ୍ଷେତ୍ରଂ କୃଷିକାରସ୍ଯ ବୀଜଦାତୁର୍ନ ଚୈଵ ହ
ଏହି ଜମି କୃଷକଙ୍କର, ବିଆ ଦେଇଥିବା ଲୋକଙ୍କର ନୁହେଁ ।
ସୁଦେଵସ୍ଯ ଵୈ ତନଯୋ ଯୋଗ୍ଯତ୍ଵଂ ହି ଗମିଷ୍ଯତି
ସୁଦେବଙ୍କ ପୁଅ ନିଶ୍ଚୟ ଯୋଗ୍ୟତା ଲାଭ କରିବେ ।
ଇତି ତେ କଥିତଂ ଦେଵ ଯଥାଶାସ୍ତ୍ରେଷୁ ଭାଷିତମ୍
ଏଭଳି, ହେ ଦେବ, ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଯେପରି କହାଯାଇଛି, ତାହା ଆପଣଙ୍କୁ କୁହିଲି ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ ହୋଵାଚ ସ ପୁତ୍ରୋ ମଦନାଲସଃ 3.2.14.
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ମଦନାଲସା ନାମକ ପୁଅ କହିଲେ ।
ସ ସ୍ନାତ୍ଵା ବହୁଲା ଷ୍ଟମ୍ଯାଂ ତତ୍ପୁଣ୍ଯେନ ନୃପୋତ୍ତମ
ସେ ବହୁଳା ଅଷ୍ଟମୀ ଦିନେ ସ୍ନାନ କରି, ସେହି ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କଲେ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ।
ସ୍ମୃତ୍ଵା ସ ହୃଦି ଗୋଵିଂଦଂ ତୁଷ୍ଟାଵ ଶ୍ଲକ୍ଷ୍ଣଯା ଗିରା
ସେ ହୃଦୟରେ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି, ମୃଦୁ କଥାରେ ସ୍ତୁତି କଲେ ।
ତ୍ଵଯୈକେନ ଲୀଲାର୍ଥତୋ ଦେଵଦେଵ ପ୍ରିଯାରାଧଯା ସାର୍ଦ୍ଧମେତଦ୍ଧି ଗୁପ୍ତମ୍
ହେ ଦେବଦେବ, ଆପଣ ଏହାକୁ ମଜା ପାଇଁ ନିଜ ପ୍ରିୟା ସହିତ ଗୁପ୍ତ ରଖିଛନ୍ତି ।
ଜଗତ୍ଯନ୍ତକାଲେ ତ୍ଵଯା କାଲମୂର୍ତ୍ଯା ଜଗତ୍ସଂହୃତଂ ଵୈ ନମସ୍ତେନମସ୍ତେ
ସଂସାର ଶେଷବେଳେ, ଆପଣ କାଳ ରୂପେ ସଂସାରକୁ ସଂହାର କରନ୍ତି; ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ ।
ଇତି ସ୍ତୋତ୍ରପ୍ରଭାଵେନ ଦେଵଦେଵେନ ମୋଚିତା
ଏହି ସ୍ତୋତ୍ରର ଶକ୍ତିରେ, ଦେବଦେବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କଲେ ।
ରମଣୀଂ ସ୍ଵାଂ ସମାଲିଂଗ୍ଯ ନନନ୍ଦ ମୁଦିତୋ ନୃପ ସୁଦେଵଂ ସ ସମାହୂଯ ସ୍ଵାଂ ସ୍ଵସାରଂ ଦଦୌ ମୁଦା
ନିଜ ପ୍ରିୟାକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଆନନ୍ଦିତ ରାଜା ଖୁସି ହେଲେ; ସେ ସୁଦେବଙ୍କୁ ଡାକି, ନିଜ ଭଉଣୀକୁ ଆନନ୍ଦରେ ଦେଇଦେଲେ ।
ସୁଦେଵସ୍ତସ୍ଯ ଭଗିନୀଂ କ୍ଷତ୍ରିଯସ୍ଯ ମଦାତୁରାମ୍
ସୁଦେବ କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କ ଭଉଣୀ, ଯିଏ ମୋହରେ ମତ୍ତ, ତାକୁ ନେଇଗଲେ ।
ଇତି ତେ କଥିତଂ ଭୂପ ଚରିତ୍ରଂ ତସ୍ଯ ଧୀମତଃ
ଏଭଳି, ହେ ରାଜା, ସେ ଧୀର ଲୋକଙ୍କର ଚରିତ୍ର ଆପଣଙ୍କୁ କୁହିଦେଲି ।
ପୁନରାଖ୍ଯାନକଂ ଵିପ୍ର ଵର୍ଣଯାମାସ ସୁନ୍ଦରମ୍
ପୁନି ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଏକ ସୁନ୍ଦର କଥା କହିଲେ ।
କାନ୍ଯକୁଜ୍ଜେ ମହାରାଜ ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ଦାନଶୀଲକଃ ପ୍ରତିଗ୍ରହେଣ ଯଦ୍ଦ୍ରଵ୍ଯଂ ତେନ ଦାନମଚୀକରତ୍
କାନ୍ୟାକୁବ୍ଜ ନଗରରେ, ରାଜା, ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ ଯିଏ ସଦା ଦାନ କରିବାରେ ଲାଗିଥିଲେ । ସେ ଯେଉଁ ସମ୍ପତ୍ତି ପାଉଥିଲେ, ସେ ସବୁକୁ ଦାନ ଦେଇଦେଉଥିଲେ ।
କଦାଚିତ୍ତୁ ଶରତ୍କାଲେ ନଵଦୁର୍ଗାଵ୍ରତଂ ହ୍ଯଭୂତ୍
ଏକଥର ଶରତ୍କାଳରେ ନବଦୁର୍ଗା ବ୍ରତ ପାଳନ କରାଯାଇଥିଲା ।
କିଂ କର୍ତଵ୍ଯଂ ମଯା ଚାଦ୍ଯ ଯେନ ଦ୍ରଵ୍ଯଯୁତୋ ହ୍ଯହମ୍
ସେ ଭାବିଲେ, 'ମୁଁ ଏହି ଦିନ କଣ କରିବି ଯାହାଦ୍ୱାରା ମୋତେ ଧନ ମିଳିପାରିବ?'
ଇତି ଶୋକସମାଯୁକ୍ତସ୍ତଦା ଦେଵୀପ୍ରସାଦତଃ
ଏଭଳି ଦୁଃଖରେ ଡୁବିଥିବାବେଳେ, ସେ ଦେବୀଙ୍କ କୃପାରେ—
ନିରାହାରଵ୍ରତଂ ତେନ କୃତଂ ତୁ ନଵମାହ୍ନିକମ୍
ସେ ନବଦିନ ଉପବାସ ବ୍ରତ ରଖିଥିଲେ, ଖାଇନଥିଲେ ।
ଜୀମୂତକେତୁରିତି ଚ ସୋଭୂଦ୍ଵିଦ୍ଯାଧରାଧିପଃ
ବିଦ୍ୟାଧରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜୀମୂତକେତୁ ନାମକ ଏକ ପ୍ରଭୁ ଥିଲେ ।
ଉଵାସ କତିଚିଦ୍ଵର୍ଷାନ୍ଦିଵ୍ଯ ଭୋଗପ୍ରଭୋଗଵାନ୍
ସେ କିଛି ବର୍ଷ ଦିବ୍ୟ ସୁଖ ଭୋଗ କରି ରହିଥିଲେ ।
ତେନ ଵୃକ୍ଷପ୍ରଭାଵେନ ଜାତଃ ପୁତ୍ରୋ ମହୋତ୍ତମଃ
ସେଇ ଗଛର ଶକ୍ତିରେ, ତାଙ୍କୁ ଏକ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲା ।
ସ ଵୈ ପୂର୍ଵଭଵେ ରାଜନ୍ମଧ୍ଯଦେଶେ ମହୋତ୍ତମେ 3.2.15.
ହେ ରାଜା, ପୂର୍ବଜନ୍ମରେ ସେ ମଧ୍ୟଦେଶରେ ଥିଲେ, ଯାହା ବହୁତ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଥିଲା ।