ଅମାତ୍ଯତନଯୋ ଵିପ୍ରସ୍ତ୍ରୀରୂପଂ ପ୍ରତି ମୋହିତଃ
ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ପୁଅ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଜଣାଣୀଙ୍କ ରୂପରେ ମୋହିତ ହୋଇଗଲେ।
ମନ୍ତ୍ରୀ ସ୍ନେହାଚ୍ଚ ବହୁଧା ସଞ୍ଚିତ୍ଯ ହୃଦି ପଂଡିତୈଃ 3.2.14.
ମନ୍ତ୍ରୀ, ପ୍ରେମରେ ପଡ଼ି, ବହୁ ଚିନ୍ତା ଏବଂ ପଣ୍ଡିତମାନଙ୍କ ସହ ଆଲୋଚନା କରିଲେ।
ସାହ ଭୋମାତ୍ଯତନଯ ତ୍ରିମାସଂ ତୀର୍ଥମଣ୍ଡଲେ
ସେ ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ପୁଅ ତୀର୍ଥ ଅଞ୍ଚଳରେ ତିନି ମାସ ରହିଲେ।
ତଥା ମତ୍ଵା ମଂତ୍ରିସୁତୋ ନମ୍ରାତ୍ମା ମଦନାଲସଃ
ଏପରି ଭାବି, ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ପୁଅ ନମ୍ର ମନ ଏବଂ ପ୍ରେମରେ ଅଳସ ହୋଇଗଲେ।
ଭୂପକାଂତିଂ କାମଵଶାଂ ଚାଲିଲିଂଗ ସ କାମୁକଃ
କାମନାରେ ବଶ ହୋଇ, ସେ ପ୍ରେମିକ ରାଜାଙ୍କ ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ଯିଏ କାମରେ ଅବସ୍ତ।
ସୁଦେଵୋ ମାନୁଷୋ ଭୂତ୍ଵା ମୂଲଦେଵଗୃହଂ ଯଯୌ
ସୁଦେବ ମାନବ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ମୂଳଦେବଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ।
ମୂଲଦେଵଃ ପ୍ରସନ୍ନାତ୍ମା ଶଶିନଂ ନାମ ମିତ୍ରକମ୍
ମୂଳଦେବ ଖୁସି ହୃଦୟରେ ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଏକ ବନ୍ଧୁ ଥିଲେ ଯାହାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ଶଶିନ।
ରାଜ୍ଞେ ନିଵେଦ୍ଯ ତତ୍ସର୍ଵଂ ଵଧୂଂ ମେ ଦେହି ଭୂପତେ
ସେ ସବୁ କଥା ରାଜାଙ୍କୁ ଜଣାଇ, କହିଲେ, 'ମୋତେ ବଧୁ ଦିଅ, ହେ ଭୂପତି।'
ମନ୍ତ୍ରୀ ରାଜକରୋ ନାମ ତତ୍ପୁତ୍ରୋ ମଦନାଲସଃ
ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ରାଜକର, ତାଙ୍କର ପୁଅ ଥିଲେ ମଦନାଳସ।
ସ୍ଵପୁତ୍ରସ୍ଯ ଵିଯୋଗେନ ସ ମନ୍ତ୍ରୀ ଚ ତଥେଦୃଶଃ
ନିଜ ପୁଅରୁ ବିୟୋଗ ହେବାରୁ, ସେ ମନ୍ତ୍ରୀ ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ ଥିଲେ।
ଯଥା ପ୍ରସନ୍ନୋ ହି ଭଵାନ୍କୁରୁ ତ୍ଵଂ ଚ ତଥାଵିଧମ୍
ଯେପରି ତୁମେ ଖୁସି ଅଛ, ସେପରି କାମ କର।
ଦେହି ଭୂପ ସୁତାଂ ମହ୍ଯଂ ତତ୍ପୁତ୍ରସ୍ଯ ସୁରତାଯ ଵୈ 3.2.14.
ହେ ଭୂପ, ତାହାର ପୁଅର ସୁଖ ପାଇଁ ମୋତେ ତୁମର କନ୍ୟା ଦିଅ।
ଦତ୍ତ୍ଵା ଚ ଵେଦଵିଧିନା ବହୁଧା ଦ୍ରଵ୍ଯସଂଯୁତାମ୍
ବେଦ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ବହୁତ ଦାନ ଏବଂ ଧନ ସହିତ ଦେଇଥିଲେ ।
ଶଶୀ ତୁ ଭୂପତେଃ କନ୍ଯାଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ସ୍ଵଗୃହଂ ଯଯୌ
ଶଶୀ ରାଜାଙ୍କର କନ୍ୟାକୁ ନେଇ ନିଜ ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ ।
ମଦୀଯେଯଂ ନୃପସୁତା ଭୋଗପତ୍ନୀ ମହୋତ୍ତମା
ଏହି ରାଜକୁମାରୀ ମୋର, ଏହା ଭୋଗ ପାଇଁ ଅତି ଉତ୍ତମ ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀ ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ନୃପତିଂ ପ୍ରାହ ଵୈତାଲୋ ରୁଦ୍ରକିଂକରଃ
ଏଭଳି କହି ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଦାସ ବେତାଳ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ ।
ରାଜୋଵାଚ ପିତାମାତ୍ରାଜ୍ଞଯା ପୁତ୍ରୀ ଦେଵାନାଂ ସନ୍ମୁଖେ ସ୍ଥିତା
ରାଜା କହିଲେ: ବାପା ଓ ମାଆଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଝିଅ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସମ୍ନାରେ ଦଢ଼ି ରହିଥିଲେ ।
ଶାସ୍ତ୍ରେଷୁ କଥିତଂ ଦେଵ ସ୍ତ୍ରୀରତ୍ନଂ ସର୍ଵଦୈଵ ହି
ଶାସ୍ତ୍ରରେ କହାଯାଇଛି, ହେ ଦେବ, ଜଣେ ଜିଅ ସଦା ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ।
ତତ୍କ୍ଷେତ୍ରଂ କୃଷିକାରସ୍ଯ ବୀଜଦାତୁର୍ନ ଚୈଵ ହ
ଏହି ଜମି କୃଷକଙ୍କର, ବିଆ ଦେଇଥିବା ଲୋକଙ୍କର ନୁହେଁ ।
ସୁଦେଵସ୍ଯ ଵୈ ତନଯୋ ଯୋଗ୍ଯତ୍ଵଂ ହି ଗମିଷ୍ଯତି
ସୁଦେବଙ୍କ ପୁଅ ନିଶ୍ଚୟ ଯୋଗ୍ୟତା ଲାଭ କରିବେ ।
ଇତି ତେ କଥିତଂ ଦେଵ ଯଥାଶାସ୍ତ୍ରେଷୁ ଭାଷିତମ୍
ଏଭଳି, ହେ ଦେବ, ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଯେପରି କହାଯାଇଛି, ତାହା ଆପଣଙ୍କୁ କୁହିଲି ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ ହୋଵାଚ ସ ପୁତ୍ରୋ ମଦନାଲସଃ 3.2.14.
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ମଦନାଲସା ନାମକ ପୁଅ କହିଲେ ।
ସ ସ୍ନାତ୍ଵା ବହୁଲା ଷ୍ଟମ୍ଯାଂ ତତ୍ପୁଣ୍ଯେନ ନୃପୋତ୍ତମ
ସେ ବହୁଳା ଅଷ୍ଟମୀ ଦିନେ ସ୍ନାନ କରି, ସେହି ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କଲେ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ।
ସ୍ମୃତ୍ଵା ସ ହୃଦି ଗୋଵିଂଦଂ ତୁଷ୍ଟାଵ ଶ୍ଲକ୍ଷ୍ଣଯା ଗିରା
ସେ ହୃଦୟରେ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି, ମୃଦୁ କଥାରେ ସ୍ତୁତି କଲେ ।
ତ୍ଵଯୈକେନ ଲୀଲାର୍ଥତୋ ଦେଵଦେଵ ପ୍ରିଯାରାଧଯା ସାର୍ଦ୍ଧମେତଦ୍ଧି ଗୁପ୍ତମ୍
ହେ ଦେବଦେବ, ଆପଣ ଏହାକୁ ମଜା ପାଇଁ ନିଜ ପ୍ରିୟା ସହିତ ଗୁପ୍ତ ରଖିଛନ୍ତି ।
ଜଗତ୍ଯନ୍ତକାଲେ ତ୍ଵଯା କାଲମୂର୍ତ୍ଯା ଜଗତ୍ସଂହୃତଂ ଵୈ ନମସ୍ତେନମସ୍ତେ
ସଂସାର ଶେଷବେଳେ, ଆପଣ କାଳ ରୂପେ ସଂସାରକୁ ସଂହାର କରନ୍ତି; ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ ।
ଇତି ସ୍ତୋତ୍ରପ୍ରଭାଵେନ ଦେଵଦେଵେନ ମୋଚିତା
ଏହି ସ୍ତୋତ୍ରର ଶକ୍ତିରେ, ଦେବଦେବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କଲେ ।
ରମଣୀଂ ସ୍ଵାଂ ସମାଲିଂଗ୍ଯ ନନନ୍ଦ ମୁଦିତୋ ନୃପ ସୁଦେଵଂ ସ ସମାହୂଯ ସ୍ଵାଂ ସ୍ଵସାରଂ ଦଦୌ ମୁଦା
ନିଜ ପ୍ରିୟାକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଆନନ୍ଦିତ ରାଜା ଖୁସି ହେଲେ; ସେ ସୁଦେବଙ୍କୁ ଡାକି, ନିଜ ଭଉଣୀକୁ ଆନନ୍ଦରେ ଦେଇଦେଲେ ।
ସୁଦେଵସ୍ତସ୍ଯ ଭଗିନୀଂ କ୍ଷତ୍ରିଯସ୍ଯ ମଦାତୁରାମ୍
ସୁଦେବ କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କ ଭଉଣୀ, ଯିଏ ମୋହରେ ମତ୍ତ, ତାକୁ ନେଇଗଲେ ।
ଇତି ତେ କଥିତଂ ଭୂପ ଚରିତ୍ରଂ ତସ୍ଯ ଧୀମତଃ
ଏଭଳି, ହେ ରାଜା, ସେ ଧୀର ଲୋକଙ୍କର ଚରିତ୍ର ଆପଣଙ୍କୁ କୁହିଦେଲି ।