କ୍ଷାରତାମ୍ରାଦିଭିର୍ଦୀପ୍ତୈର୍ଦହ୍ଯଂତେ ବହୁଶଃ ପୁନଃ
ତୀବ୍ର କ୍ଷାର, ତାମ୍ବା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜଳନ୍ତ ଧାତୁ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ପୁନିପୁନି ପୋଡ଼ାଯାନ୍ତି।
ଭଵଂତି ବହୁଶଃ କଷ୍ଟାଃ ପାଣିପାଦସମୁଦ୍ଭଵାଃ
ତାଙ୍କର ହାତ ଓ ପାଏଠାରୁ ଅନେକ କଷ୍ଟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ସମୁତ୍ସୃଜଂତି ଯେ ପାପାଃ ପୁରୀଷଂ ମୂତ୍ରମେଵ ଵା
ଯେଉଁ ପାପୀମାନେ ଅନୁଚିତ ସ୍ଥାନରେ ପିଖା ଓ ପେଶାବ କରନ୍ତି—
ସୂଚୀଭିରଗ୍ନିଵର୍ଣାଭିସ୍ତତଶ୍ଚାପୂର୍ଯତେ ପୁନଃ ଆଖନ୍ଯତେ ଗୁଦେ ତେଷାଂ ଯାଵନ୍ମୂର୍ଧ୍ନି ଵିନିର୍ଗତଃ
ସେମାନଙ୍କୁ ଅଗ୍ନିପରି ତାପୁଥିବା ସୁଇଁ ଦ୍ୱାରା ଛିଦ୍ର କରାଯାଏ, ଦେହକୁ ପୁଣି ପୁଣି ଭରାଯାଏ; ତାଙ୍କ ଗୁଦରେ ମାରାଯାଏ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ଦ୍ରବ୍ୟ ମୁଣ୍ଡରୁ ବାହାରିଯାଏ।
ତତଃ କ୍ଷାରେଣ ମହତା ତାମ୍ରେଣ ତ୍ରପୁଣା ପୁନଃ
ତାପରେ ତୀବ୍ର କ୍ଷାର, ତାମ୍ବା ଓ ପୁଣି ଶିସା ଦ୍ୱାରା ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦିଆଯାଏ।
ମନଃ ସର୍ଵେନ୍ଦ୍ରିଯାଣାଂ ଚ ଯସ୍ମାଦୁକ୍ତଂ ପ୍ରଵର୍ତ୍ତକମ୍
ମନ ହେଉଛି ସମସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଙ୍କୁ ଚଳାଉଥିବା କାରଣ ବୋଲି କୁହାଯାଇଛି।
ଧନେ ସତ୍ଯପି ଯେ ଦାନଂ ନ ପ୍ରଯଚ୍ଛଂତି ତୃଷ୍ଣଯା
ଯେଉଁମାନେ ଧନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଲୋଭରେ ଦାନ ଦେଇନାହାନ୍ତି,
ତେ ଲୋହତୋରଣେ ବଦ୍ଧା ହସ୍ତପାଦାଵତାଡିତାଃ 4.6.
ସେମାନେ ଲୋହା ଦ୍ୱାରରେ ବାନ୍ଧାଯାନ୍ତି, ତାଙ୍କର ହାତ ପାଏ ମାରାଯାଏ।
ହସ୍ତପାଦଲଲାଟେଷୁ କୀଲିତା ଲୋହଶଂକୁଭିଃ
ତାଙ୍କର ହାତ, ପାଅ ଓ କପାଳକୁ ଲୋହା ଶଳା ଦ୍ୱାରା ଛିଦ୍ର କରାଯାଏ।
କୃମିଭିଃ ପ୍ରାଣିଭିଶ୍ଚୋଗ୍ରୈର୍ଲୋହଦଂଡୈଶ୍ଚ ଵାଯସୈଃ
ତୀବ୍ର କୀଟ, ପଶୁ ଓ କାଉଁ, ଏବଂ ଲୋହା ର ଛଡ଼ି ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗନ୍ତି।
ଆପୀଡ୍ଯଂତେ ଜିହ୍ଵାମୂଲେ ନିବଧ୍ଯ ଶୃଂଖଲାଃ ପୁନଃ
ତାଙ୍କ ଜିହ୍ବା ମୂଳରେ ଶୃଙ୍ଖଳା ବାନ୍ଧାଯାଏ ଓ ପୁଣି ଦବାଯାଏ।
ସ୍ନିଗ୍ଧେ ଚ ଵୃଷଣେ ନଦ୍ଧେ ଲୋହଭାରଦ୍ଵଯଂ ପୁନଃ
ତାଙ୍କର ତେଲେ ଛାଣିଥିବା ଶୁକ୍ରାଣୁ ଉପରେ ଭାରୀ ଲୋହା ଓଜନ ବାନ୍ଧାଯାଏ।
ତତଃ ସ୍ଵମାଂସମୁତ୍କୃତ୍ଯ ତିଲମାତ୍ରପ୍ରମାଣତଃ
ତାପରେ ସେମାନଙ୍କର ନିଜ ମାଂସକୁ ତିଳ ପରି ଛୋଟ ଛୋଟ ଟୁକୁଡ଼ା କରି କାଟାଯାଏ।
ଯଦା ନିର୍ମାଂସତାଂ ପ୍ରାପ୍ତାଃ କାଲେନ ମହତା ପୁନଃ
ବହୁ ସମୟ ପରେ ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ଶରୀରର ମାଂସ ହରାଇଦେଇଛନ୍ତି,
ସିଚ୍ଯଂତେ ଵର୍ଷଧାରାଭିଃ ଶୋଷ୍ଯଂତେ ଵାଯୁନା ପୁନଃ
ସେମାନେ ପାଣିର ଧାରାରେ ଭିଜାଯାନ୍ତି, କିମ୍ବା ପୁଣି ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ଶୁଷ୍କ ହେଉଛନ୍ତି।
ପଶ୍ଚାତ୍ତେ ଵହ୍ନିନା ଭୂଯୋ ଦୂରସ୍ଥେନ ଶନୈଃ ଶନୈଃ
ତାପରେ ଦୂରରୁ ଆଗୁନି ଦ୍ୱାରା ଧୀରେ ଧୀରେ ପୁଣିପୁଣି ପୋଡ଼ାଯାନ୍ତି।
ଭୃଶଂ ବୁଭୁକ୍ଷଯା ପୀଡା ମୂର୍ଚ୍ଛଯାତିପିପାସଯା
ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ଭୋକ, ବେଦନା, ଅଚେତନ ଓ ତୀବ୍ର ତ୍ରୁଷ୍ଣାରେ ପୀଡ଼ିତ ହୁଅନ୍ତି।
ଏଵମାଦିମହାଘୋରା ଯାତନାଃ ପାପକାରିଣଃ 4.6.
ଏଭଳି ଭୟଙ୍କର ଯନ୍ତ୍ରଣା ପାପ କରୁଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଭୋଗିବାକୁ ପଡ଼େ।
ପ୍ରତ୍ଯେକଂ ଯାତନାଶ୍ଚିତ୍ରାଃ ସର୍ଵେଷୁ ନରକେଷୁ ଚ
ପ୍ରତ୍ୟେକ ଲୋକ ସମସ୍ତ ନରକରେ ବିଭିନ୍ନ ଅଦ୍ଭୁତ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କରନ୍ତି।
ଏତେ ଚ ଵିଵିଧୈର୍ଘୋରୈର୍ଯାତ୍ଯମାନାଶ୍ଚ କର୍ମଭିଃ
ଏହି ପ୍ରାଣୀମାନେ ନିଜ ଭୟାନକ କର୍ମରେ ଚଳିତ ହୋଇ, ସେଠାରେ ନେଇଯାଯାନ୍ତି।
ମହାଘୋରାଭିଘୋରାଖ୍ଯା କାଲାଗ୍ନିସଦୃଶୋପମାଃ
ସେମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ଓ ଭୟାନକ ଭାବେ ଜଣାଯାନ୍ତି, ସମୟର ଅଗ୍ନି ସମାନ।
ତତସ୍ତେନାତ୍ର କଥିତାଃ ପାପା ଗଚ୍ଛଂତି ତାନ୍ସ୍ଵଯମ୍
ଏହିଠାରେ କୁହାଯାଏ, ପାପୀମାନେ ନିଜେ ଏହି ସ୍ଥାନକୁ ଯାଆନ୍ତି।
ଏକାକୀ ଦହ୍ଯତେ ତେନ ନ ଚ ପଶ୍ଯତି ତାନି ସଃ
ସେଠାରେ ସେ ଏକାକି ପୋଡ଼ିଯାଏ, ଏବଂ ସେ କିଛି ଦେଖିପାରେ ନାହିଁ।
ତତ୍କିମନ୍ଯୋପଘାତାର୍ଥଂ ମୂଢ ପାପଂ କୃତଂ ତ୍ଵଯା
ମୂଢ଼, ତୁମେ କାହିଁକି ଅନ୍ୟକୁ କଷ୍ଟ ଦେଇ, ପାପ କଲା? କେଉଁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ?
କିଯଂତଂ କେନ ପାପେନ କାଲମତ୍ରାଯତେ ନରଃ ପାପାତ୍ସର୍ଵେଷୁ ପଚ୍ଯଂତେ ନରକେଷ୍ଵାମହାକ୍ଷଯାତ୍
କେତେ ସମୟ ଓ କେଉଁ ପାପରେ ଏଠାରେ ମଣିଷ ରହେ? ସମସ୍ତେ ନିଜ ପାପରେ ନରକରେ ମହାବିନାଶ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତପିବେ।
ମହାପାତକିନଶ୍ଚାପି ସର୍ଵେଷୁ ନରକେଷ୍ଵିହ
ଏଠି ମହାପାପୀମାନେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ନରକରେ ଅଛନ୍ତି।
ମହାପାତକିନଶ୍ଚାନ୍ଯେ ନରକାର୍ଣଵକୋଟିଷୁ
ଅନ୍ୟ ମହାପାପୀମାନେ ନରକର ସମୁଦ୍ର ସମାନ ଅନେକ ସ୍ଥାନରେ ଅଛନ୍ତି।
ଉପପାତକିନଶ୍ଚାପି ତଦର୍ଥଂ ଯାଂତି ମାନଵାଃ 4.6.
ଉପପାପ କରିଥିବା ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଇଠି ପହଞ୍ଚନ୍ତି।
ତସ୍ମାତ୍ପାପଂ ନ କୁର୍ଵୀତ ଚଂଚଲେ ଜୀଵିତେ ସତି
ଏହିଠୁ ଜଣାଯାଏ, ଅସ୍ଥିର ଜୀବନରେ କେବେ ପାପ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଯଃ କରୋତି ନରଃ ପାପଂ ତସ୍ଯାତ୍ମା ଧ୍ରୁଵମପ୍ରିଯଃ
ଯିଏ ପାପ କରେ, ସେ ନିଜ ପ୍ରାଣକୁ ନିଶ୍ଚିତ ଅପ୍ରିୟ ପାଏ।