ଗୁରୋଃ କୁର୍ଵଂତି ଭ୍ରୁକୁଟିଂ କ୍ରୂରଂ ଚକ୍ଷୁଶ୍ଚ ଯେ ନରାଃ
ଯେ ପୁରୁଷମାନେ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଦେଖି କ୍ରୁର ଭଙ୍ଗିମା କିମ୍ବା ଭୟଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ଦେଉଛନ୍ତି—
ସୂଚୀଭିରଗ୍ନିଵର୍ଣାଭିସ୍ତେଷାଂ ନେତ୍ରଂ ପ୍ରପୂର୍ଯତେ
ସେମାନଙ୍କ ଆଖିକୁ ଅଗ୍ନିପରି ଜଳୁଥିବା ସୁଇଁ ଭରିଦିଆଯାଏ।
ଲୋହକୀଲଶତୈସ୍ତପ୍ତୈସ୍ତଜ୍ଜିହ୍ଵାସ୍ଯଂ ପ୍ରପୂର୍ଯତେ
ସେମାନଙ୍କ ଜିଭ୍ ଓ ମୁହଁକୁ ଗରମ ଲୋହା ଶଳା ଶତଶଃ ଭରିଦିଆଯାଏ।
ତତଃ କ୍ଷାରେଣ ଦୀପ୍ତେନ ତୈଲତାମ୍ରାଦିଭିଃ କ୍ରମାତ୍
ତା’ପରେ ପାଳିକ୍ରମେ ଜଳୁଥିବା ଖାର, ତେଲ, ତାମ୍ବା ଓ ଏହିପରି ଦ୍ରବ୍ୟରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦିଆଯାଏ।
ଯେ ଶିଵାରାମପୁଷ୍ପାଣି ଲୋଭାତ୍ସଂଗୃହ୍ଯ ପାଣିନା
ଯେମାନେ ଲୋଭରେ ଶିବଙ୍କ ଉଦ୍ୟାନରୁ ହାତରେ ଫୁଲ ତୁଳନ୍ତି—
ନାସିକା ଚାତିବହୁଶସ୍ତତଃ କ୍ଷାରାଦିଭିଃ ପୁନଃ
ସେମାନଙ୍କ ନାକକୁ ପୁନିପୁନି ଖାର ଓ ଏହିପରି ଦ୍ରବ୍ୟରେ ଲପେଟାଯାଏ।
ଯେ ନିଂଦଂତି ମହାତ୍ମାନମାଚାର୍ଯଂ ଧର୍ମଦେଶିକମ୍
ଯେମାନେ ମହାନ ଆତ୍ମା, ଆଚାର୍ଯ୍ୟ କିମ୍ବା ଧର୍ମ ଶିକ୍ଷକଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି—
ତେଷାମୁରସି କଂଠେ ଚ ଜିହ୍ଵାଯାଂ ଦଂତସଂଧିଷୁ 4.6.
ସେମାନଙ୍କ ଛାତି, ଗଳା, ଜିଭ୍ ଓ ଦାନ୍ତ ମଧ୍ୟରେ—
ଅଗ୍ନିଵର୍ଣାଃ ସୁତପ୍ତାଶ୍ଚ ତ୍ରିଶିଖା ଲୋହଶଂକଵଃ
ତିନି ମୁଣ୍ଡିଆ ଗରମ ଲୋହା ଶଳା ଜଳୁଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ଭରିଦିଆଯାଏ।
ତତଃ କ୍ଷାରେଣ ତପ୍ତେନ ତାମ୍ରେଣ ତ୍ରପୁଣା ପୁନଃ
ତା’ପରେ ପୁଣି ଜଳୁଥିବା ଖାର, ତାମ୍ବା ଓ ସିସା ଦ୍ୱାରା ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦିଆଯାଏ।
କ୍ଷାରତାମ୍ରାଦିଭିର୍ଦୀପ୍ତୈର୍ଦହ୍ଯଂତେ ବହୁଶଃ ପୁନଃ
ତୀବ୍ର କ୍ଷାର, ତାମ୍ବା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜଳନ୍ତ ଧାତୁ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ପୁନିପୁନି ପୋଡ଼ାଯାନ୍ତି।
ଭଵଂତି ବହୁଶଃ କଷ୍ଟାଃ ପାଣିପାଦସମୁଦ୍ଭଵାଃ
ତାଙ୍କର ହାତ ଓ ପାଏଠାରୁ ଅନେକ କଷ୍ଟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ସମୁତ୍ସୃଜଂତି ଯେ ପାପାଃ ପୁରୀଷଂ ମୂତ୍ରମେଵ ଵା
ଯେଉଁ ପାପୀମାନେ ଅନୁଚିତ ସ୍ଥାନରେ ପିଖା ଓ ପେଶାବ କରନ୍ତି—
ସୂଚୀଭିରଗ୍ନିଵର୍ଣାଭିସ୍ତତଶ୍ଚାପୂର୍ଯତେ ପୁନଃ ଆଖନ୍ଯତେ ଗୁଦେ ତେଷାଂ ଯାଵନ୍ମୂର୍ଧ୍ନି ଵିନିର୍ଗତଃ
ସେମାନଙ୍କୁ ଅଗ୍ନିପରି ତାପୁଥିବା ସୁଇଁ ଦ୍ୱାରା ଛିଦ୍ର କରାଯାଏ, ଦେହକୁ ପୁଣି ପୁଣି ଭରାଯାଏ; ତାଙ୍କ ଗୁଦରେ ମାରାଯାଏ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ଦ୍ରବ୍ୟ ମୁଣ୍ଡରୁ ବାହାରିଯାଏ।
ତତଃ କ୍ଷାରେଣ ମହତା ତାମ୍ରେଣ ତ୍ରପୁଣା ପୁନଃ
ତାପରେ ତୀବ୍ର କ୍ଷାର, ତାମ୍ବା ଓ ପୁଣି ଶିସା ଦ୍ୱାରା ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦିଆଯାଏ।
ମନଃ ସର୍ଵେନ୍ଦ୍ରିଯାଣାଂ ଚ ଯସ୍ମାଦୁକ୍ତଂ ପ୍ରଵର୍ତ୍ତକମ୍
ମନ ହେଉଛି ସମସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଙ୍କୁ ଚଳାଉଥିବା କାରଣ ବୋଲି କୁହାଯାଇଛି।
ଧନେ ସତ୍ଯପି ଯେ ଦାନଂ ନ ପ୍ରଯଚ୍ଛଂତି ତୃଷ୍ଣଯା
ଯେଉଁମାନେ ଧନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଲୋଭରେ ଦାନ ଦେଇନାହାନ୍ତି,
ତେ ଲୋହତୋରଣେ ବଦ୍ଧା ହସ୍ତପାଦାଵତାଡିତାଃ 4.6.
ସେମାନେ ଲୋହା ଦ୍ୱାରରେ ବାନ୍ଧାଯାନ୍ତି, ତାଙ୍କର ହାତ ପାଏ ମାରାଯାଏ।
ହସ୍ତପାଦଲଲାଟେଷୁ କୀଲିତା ଲୋହଶଂକୁଭିଃ
ତାଙ୍କର ହାତ, ପାଅ ଓ କପାଳକୁ ଲୋହା ଶଳା ଦ୍ୱାରା ଛିଦ୍ର କରାଯାଏ।
କୃମିଭିଃ ପ୍ରାଣିଭିଶ୍ଚୋଗ୍ରୈର୍ଲୋହଦଂଡୈଶ୍ଚ ଵାଯସୈଃ
ତୀବ୍ର କୀଟ, ପଶୁ ଓ କାଉଁ, ଏବଂ ଲୋହା ର ଛଡ଼ି ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗନ୍ତି।
ଆପୀଡ୍ଯଂତେ ଜିହ୍ଵାମୂଲେ ନିବଧ୍ଯ ଶୃଂଖଲାଃ ପୁନଃ
ତାଙ୍କ ଜିହ୍ବା ମୂଳରେ ଶୃଙ୍ଖଳା ବାନ୍ଧାଯାଏ ଓ ପୁଣି ଦବାଯାଏ।
ସ୍ନିଗ୍ଧେ ଚ ଵୃଷଣେ ନଦ୍ଧେ ଲୋହଭାରଦ୍ଵଯଂ ପୁନଃ
ତାଙ୍କର ତେଲେ ଛାଣିଥିବା ଶୁକ୍ରାଣୁ ଉପରେ ଭାରୀ ଲୋହା ଓଜନ ବାନ୍ଧାଯାଏ।
ତତଃ ସ୍ଵମାଂସମୁତ୍କୃତ୍ଯ ତିଲମାତ୍ରପ୍ରମାଣତଃ
ତାପରେ ସେମାନଙ୍କର ନିଜ ମାଂସକୁ ତିଳ ପରି ଛୋଟ ଛୋଟ ଟୁକୁଡ଼ା କରି କାଟାଯାଏ।
ଯଦା ନିର୍ମାଂସତାଂ ପ୍ରାପ୍ତାଃ କାଲେନ ମହତା ପୁନଃ
ବହୁ ସମୟ ପରେ ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ଶରୀରର ମାଂସ ହରାଇଦେଇଛନ୍ତି,
ସିଚ୍ଯଂତେ ଵର୍ଷଧାରାଭିଃ ଶୋଷ୍ଯଂତେ ଵାଯୁନା ପୁନଃ
ସେମାନେ ପାଣିର ଧାରାରେ ଭିଜାଯାନ୍ତି, କିମ୍ବା ପୁଣି ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ଶୁଷ୍କ ହେଉଛନ୍ତି।
ପଶ୍ଚାତ୍ତେ ଵହ୍ନିନା ଭୂଯୋ ଦୂରସ୍ଥେନ ଶନୈଃ ଶନୈଃ
ତାପରେ ଦୂରରୁ ଆଗୁନି ଦ୍ୱାରା ଧୀରେ ଧୀରେ ପୁଣିପୁଣି ପୋଡ଼ାଯାନ୍ତି।
ଭୃଶଂ ବୁଭୁକ୍ଷଯା ପୀଡା ମୂର୍ଚ୍ଛଯାତିପିପାସଯା
ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ଭୋକ, ବେଦନା, ଅଚେତନ ଓ ତୀବ୍ର ତ୍ରୁଷ୍ଣାରେ ପୀଡ଼ିତ ହୁଅନ୍ତି।
ଏଵମାଦିମହାଘୋରା ଯାତନାଃ ପାପକାରିଣଃ 4.6.
ଏଭଳି ଭୟଙ୍କର ଯନ୍ତ୍ରଣା ପାପ କରୁଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଭୋଗିବାକୁ ପଡ଼େ।
ପ୍ରତ୍ଯେକଂ ଯାତନାଶ୍ଚିତ୍ରାଃ ସର୍ଵେଷୁ ନରକେଷୁ ଚ
ପ୍ରତ୍ୟେକ ଲୋକ ସମସ୍ତ ନରକରେ ବିଭିନ୍ନ ଅଦ୍ଭୁତ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କରନ୍ତି।
ଏତେ ଚ ଵିଵିଧୈର୍ଘୋରୈର୍ଯାତ୍ଯମାନାଶ୍ଚ କର୍ମଭିଃ
ଏହି ପ୍ରାଣୀମାନେ ନିଜ ଭୟାନକ କର୍ମରେ ଚଳିତ ହୋଇ, ସେଠାରେ ନେଇଯାଯାନ୍ତି।