ସୁତପ୍ତଵଜ୍ରଲେପେନ ଶରୀରମନୁଲିପ୍ଯତେ
ତାଙ୍କର ଦେହକୁ ତୀବ୍ର ଗରମ ହୀରା ଚୁରା ଲେପି ଦିଆଯାଏ।
ଵଦନାଂତେ ପ୍ରଵିନ୍ଯସ୍ତଂ ସୁତପ୍ତାଯୋମଯଂ ଗୁଡମ୍
ମୁହଁର ଶେଷରେ ତୀବ୍ର ଗରମ ଲୋହାର ଗୁଡ଼ିକ ରଖାଯାଏ।
ଯେ ଶିଵାଯତନାରାମଵାପୀକୂପମଠାଂଗ ଣାତ୍
ଯେମାନେ ଶିବଙ୍କ ଦେଉଳ, ଉଦ୍ୟାନ, ପୋଖରୀ, କୁଆଁ କିମ୍ବା ମଠ ଦଖଳ କରନ୍ତି—
ଵ୍ଯାଯାମୋଦ୍ଵର୍ତନାଭ୍ଯଂଗସ୍ନାନମାପାନଭୋଜନମ୍
ଏହି ସ୍ଥାନଗୁଡ଼ିକୁ ଅଭ୍ୟାସ, ମାଲିଶ, ସ୍ନାନ, ପାନ କିମ୍ବା ଭୋଜନ ପାଇଁ ବ୍ୟବହାର କରନ୍ତି—
ତେ ବାଧୈର୍ଵିଵିଧୈର୍ଘୋରୈରିକ୍ଷୁଯନ୍ତ୍ରାଦିପୀଡନୈଃ
ସେମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଭୟଙ୍କର ଯନ୍ତ୍ରଣା, ଯେପରି ସାକର ଚାପିରେ ପିସାଯିବା ଭଳି ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ନ୍ତି।
ଯେ ଶୃଣ୍ଵଂତି ଗୁରୋର୍ନିଂଦାଂ ତେଷାଂ କର୍ଣଃ ପ୍ରପୂର୍ଯ୍ଯତେ
ଯେମାନେ ଗୁରୁଙ୍କ ନିନ୍ଦା ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ କାନ ଭରିଯାଏ।
ତ୍ରପୁସୀସାରକୂଟାଦ୍ଯୈଃ କ୍ଷାରେଣ ଜତୁନା ପୁନଃ ଅନୁକ୍ରମେଣ ସର୍ଵେଷୁ ଭଵଂତ୍ଯେତାଃ ସମଂତତଃ
ସିସା, ଲୋହା ଚୁର୍ଣ୍ଣ, ଖାର, ଲାହା ଇତ୍ୟାଦି ଦ୍ୱାରା ପରେ ପରେ ସେମାନଙ୍କ ସମସ୍ତ ରନ୍ଧ୍ର ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଏ।
ସର୍ଵେଂଦ୍ରିଯାଣାମପ୍ଯେଵଂ କ୍ରମାତ୍ପାପେନ ଯାତନାଃ 4.6.
ଏଭଳି ପାପର ଫଳରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ପାଳିକ୍ରମେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କରେ।
ସ୍ପର୍ଶଲୋଭେନ ଯେ ମୂଢାଃ ସଂସ୍ପୃଶଂତି ପରସ୍ତ୍ରିଯମ୍
ଯେମାନେ ଛୁଆଁବା ଲୋଭରେ ଅନ୍ୟର ଜଣେ ଜୀଉ ଛୁଆନ୍ତି—
ତତଃ କ୍ଷାରାଦିଭିଃ ସର୍ଵୈଃ ଶରୀରମନୁଲିପ୍ଯତେ
ସେମାନଙ୍କ ଦେହକୁ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଖାର ଓ ଏହିପରି ଦ୍ରବ୍ୟରେ ଲପେଟାଯାଏ।
ଗୁରୋଃ କୁର୍ଵଂତି ଭ୍ରୁକୁଟିଂ କ୍ରୂରଂ ଚକ୍ଷୁଶ୍ଚ ଯେ ନରାଃ
ଯେ ପୁରୁଷମାନେ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଦେଖି କ୍ରୁର ଭଙ୍ଗିମା କିମ୍ବା ଭୟଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ଦେଉଛନ୍ତି—
ସୂଚୀଭିରଗ୍ନିଵର୍ଣାଭିସ୍ତେଷାଂ ନେତ୍ରଂ ପ୍ରପୂର୍ଯତେ
ସେମାନଙ୍କ ଆଖିକୁ ଅଗ୍ନିପରି ଜଳୁଥିବା ସୁଇଁ ଭରିଦିଆଯାଏ।
ଲୋହକୀଲଶତୈସ୍ତପ୍ତୈସ୍ତଜ୍ଜିହ୍ଵାସ୍ଯଂ ପ୍ରପୂର୍ଯତେ
ସେମାନଙ୍କ ଜିଭ୍ ଓ ମୁହଁକୁ ଗରମ ଲୋହା ଶଳା ଶତଶଃ ଭରିଦିଆଯାଏ।
ତତଃ କ୍ଷାରେଣ ଦୀପ୍ତେନ ତୈଲତାମ୍ରାଦିଭିଃ କ୍ରମାତ୍
ତା’ପରେ ପାଳିକ୍ରମେ ଜଳୁଥିବା ଖାର, ତେଲ, ତାମ୍ବା ଓ ଏହିପରି ଦ୍ରବ୍ୟରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦିଆଯାଏ।
ଯେ ଶିଵାରାମପୁଷ୍ପାଣି ଲୋଭାତ୍ସଂଗୃହ୍ଯ ପାଣିନା
ଯେମାନେ ଲୋଭରେ ଶିବଙ୍କ ଉଦ୍ୟାନରୁ ହାତରେ ଫୁଲ ତୁଳନ୍ତି—
ନାସିକା ଚାତିବହୁଶସ୍ତତଃ କ୍ଷାରାଦିଭିଃ ପୁନଃ
ସେମାନଙ୍କ ନାକକୁ ପୁନିପୁନି ଖାର ଓ ଏହିପରି ଦ୍ରବ୍ୟରେ ଲପେଟାଯାଏ।
ଯେ ନିଂଦଂତି ମହାତ୍ମାନମାଚାର୍ଯଂ ଧର୍ମଦେଶିକମ୍
ଯେମାନେ ମହାନ ଆତ୍ମା, ଆଚାର୍ଯ୍ୟ କିମ୍ବା ଧର୍ମ ଶିକ୍ଷକଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି—
ତେଷାମୁରସି କଂଠେ ଚ ଜିହ୍ଵାଯାଂ ଦଂତସଂଧିଷୁ 4.6.
ସେମାନଙ୍କ ଛାତି, ଗଳା, ଜିଭ୍ ଓ ଦାନ୍ତ ମଧ୍ୟରେ—
ଅଗ୍ନିଵର୍ଣାଃ ସୁତପ୍ତାଶ୍ଚ ତ୍ରିଶିଖା ଲୋହଶଂକଵଃ
ତିନି ମୁଣ୍ଡିଆ ଗରମ ଲୋହା ଶଳା ଜଳୁଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ଭରିଦିଆଯାଏ।
ତତଃ କ୍ଷାରେଣ ତପ୍ତେନ ତାମ୍ରେଣ ତ୍ରପୁଣା ପୁନଃ
ତା’ପରେ ପୁଣି ଜଳୁଥିବା ଖାର, ତାମ୍ବା ଓ ସିସା ଦ୍ୱାରା ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦିଆଯାଏ।
କ୍ଷାରତାମ୍ରାଦିଭିର୍ଦୀପ୍ତୈର୍ଦହ୍ଯଂତେ ବହୁଶଃ ପୁନଃ
ତୀବ୍ର କ୍ଷାର, ତାମ୍ବା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜଳନ୍ତ ଧାତୁ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ପୁନିପୁନି ପୋଡ଼ାଯାନ୍ତି।
ଭଵଂତି ବହୁଶଃ କଷ୍ଟାଃ ପାଣିପାଦସମୁଦ୍ଭଵାଃ
ତାଙ୍କର ହାତ ଓ ପାଏଠାରୁ ଅନେକ କଷ୍ଟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ସମୁତ୍ସୃଜଂତି ଯେ ପାପାଃ ପୁରୀଷଂ ମୂତ୍ରମେଵ ଵା
ଯେଉଁ ପାପୀମାନେ ଅନୁଚିତ ସ୍ଥାନରେ ପିଖା ଓ ପେଶାବ କରନ୍ତି—
ସୂଚୀଭିରଗ୍ନିଵର୍ଣାଭିସ୍ତତଶ୍ଚାପୂର୍ଯତେ ପୁନଃ ଆଖନ୍ଯତେ ଗୁଦେ ତେଷାଂ ଯାଵନ୍ମୂର୍ଧ୍ନି ଵିନିର୍ଗତଃ
ସେମାନଙ୍କୁ ଅଗ୍ନିପରି ତାପୁଥିବା ସୁଇଁ ଦ୍ୱାରା ଛିଦ୍ର କରାଯାଏ, ଦେହକୁ ପୁଣି ପୁଣି ଭରାଯାଏ; ତାଙ୍କ ଗୁଦରେ ମାରାଯାଏ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ଦ୍ରବ୍ୟ ମୁଣ୍ଡରୁ ବାହାରିଯାଏ।
ତତଃ କ୍ଷାରେଣ ମହତା ତାମ୍ରେଣ ତ୍ରପୁଣା ପୁନଃ
ତାପରେ ତୀବ୍ର କ୍ଷାର, ତାମ୍ବା ଓ ପୁଣି ଶିସା ଦ୍ୱାରା ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦିଆଯାଏ।
ମନଃ ସର୍ଵେନ୍ଦ୍ରିଯାଣାଂ ଚ ଯସ୍ମାଦୁକ୍ତଂ ପ୍ରଵର୍ତ୍ତକମ୍
ମନ ହେଉଛି ସମସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଙ୍କୁ ଚଳାଉଥିବା କାରଣ ବୋଲି କୁହାଯାଇଛି।
ଧନେ ସତ୍ଯପି ଯେ ଦାନଂ ନ ପ୍ରଯଚ୍ଛଂତି ତୃଷ୍ଣଯା
ଯେଉଁମାନେ ଧନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଲୋଭରେ ଦାନ ଦେଇନାହାନ୍ତି,
ତେ ଲୋହତୋରଣେ ବଦ୍ଧା ହସ୍ତପାଦାଵତାଡିତାଃ 4.6.
ସେମାନେ ଲୋହା ଦ୍ୱାରରେ ବାନ୍ଧାଯାନ୍ତି, ତାଙ୍କର ହାତ ପାଏ ମାରାଯାଏ।
ହସ୍ତପାଦଲଲାଟେଷୁ କୀଲିତା ଲୋହଶଂକୁଭିଃ
ତାଙ୍କର ହାତ, ପାଅ ଓ କପାଳକୁ ଲୋହା ଶଳା ଦ୍ୱାରା ଛିଦ୍ର କରାଯାଏ।
କୃମିଭିଃ ପ୍ରାଣିଭିଶ୍ଚୋଗ୍ରୈର୍ଲୋହଦଂଡୈଶ୍ଚ ଵାଯସୈଃ
ତୀବ୍ର କୀଟ, ପଶୁ ଓ କାଉଁ, ଏବଂ ଲୋହା ର ଛଡ଼ି ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗନ୍ତି।