କ୍ଵଣଂତ୍ଯୁଦୂଖଲେ ସାସ୍ରାଃ ପ୍ରକ୍ଷିପ୍ଯଂତେ ଶିଲାସୁ ଚ
ତେମାନେ ଆଁଶୁ ଝରାଇ ଉଲୁହଳରେ କାନ୍ଦନ୍ତି, ପୁଣି ପଥର ଉପରେ ଛାଡ଼ାଯାନ୍ତି।
କୃମିଭିର୍ଭିନ୍ନସର୍ଵାଂଗାଃ ଶତଶୋ ଜର୍ଜରୀକୃତାଃ
ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଦେହ କୀଟମାନେ ଛିଦ୍ର କରି ଶତଶଃ ଦୁର୍ବଳ କରିଦିଏ।
ମହାଜ୍ଵାଲେ ଚ ନରକେ ପାପାଃ ଫୂତ୍କାରଯଂତି ଚ
ବଡ଼ ଅଗ୍ନିରେ ନରକରେ ପାପୀମାନେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଚିତ୍କାର କରନ୍ତି।
ପୃଷ୍ଠେ ଚାନୀଯ ଜଂଘେ ଦ୍ଵେ ଵିନ୍ଯସ୍ତେ ସ୍କନ୍ଧଯୋଃ ସ୍ଥିତେ ବଦ୍ଧ୍ଵା ପରସ୍ପରଂ ସର୍ଵଂ ସୁଦୃଢଂ ଗାଢରଜ୍ଜୁଭି.
ପଛକୁ ନେଇ, ଦୁଇ ଗୋଡ଼ ରଖି, କନ୍ଧରେ ଧରି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ଦୃଢ଼ ରସିରେ ବାନ୍ଧି ଦିଆଯାଏ।
ପୀଡଯଂତି ସୁସଂରବ୍ଧା ଭ୍ରମରାସ୍ତୀକ୍ଷ୍ଣଲୋହଜାଃ
ତୀବ୍ର ରୋଷରେ ତିକ୍ତ ଲୋହାର ମୌମାଛୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଭୟଙ୍କର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଇଥାନ୍ତି।
ପାପାନାଂ ନରକେ ପୁଂସାଂ ଘୃଷ୍ଯତେ ଚଂଦନଂ ଯଥା
ପାପୀମାନେ ଯେଉଁ ନରକରେ ରହନ୍ତି, ସେଠାରେ ପୁରୁଷମାନେ ଚନ୍ଦନ ଘସାଯିବା ପରି ଘସାଯାନ୍ତି।
ପିଂଡବଂଧୋ ସ୍ମୃତୋ ଯାମ୍ଯୋ ମହାଜ୍ଵାଲେଷୁ ଯାତନାଃ କରୀଷରୂକ୍ଷଵହ୍ନୌ ଚ ପଚ୍ଯଂତେ ନ ମ୍ରିଯଂତି ଚ
ଏହାକୁ ଯମର ବନ୍ଧନ କୁହାଯାଏ; ବଡ଼ ଅଗ୍ନିରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ମିଳେ, ଗୋବର ମିଶିତ ଅଗ୍ନିରେ ପକାଯାନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ମୃତ୍ୟୁ ହୁଏ ନାହିଁ।
ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣକ୍ଷାରତୋଯେନ ଶର୍କରାସୁ ଶିଲାସୁ ଚ 4.6.
ଅତ୍ୟନ୍ତ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଖାରା ପାଣି, କଣ୍କଡ଼ ଓ ପଥର ଉପରେ—
ଶରୀରାଭ୍ଯନ୍ତରଗତୈଃ ପ୍ରଭୂତୈଃ କୃମିଭିର୍ନରାଃ
ପୁରୁଷମାନେ ଦେହ ଭିତରେ ବହୁତ କୀଟ ଭରି ରହନ୍ତି।
କୃମୀଣାଂ ନିଚଯେ କ୍ଷିପ୍ତାଃ ପୂତିମାଂସସ୍ଯ ରାଶିଷୁ
ତେମାନେ କୀଟମାନଙ୍କ ଢେର ଓ ପଚା ମାଂସର ରାଶିରେ ଛାଡ଼ାଯାନ୍ତି।
ସୁତପ୍ତଵଜ୍ରଲେପେନ ଶରୀରମନୁଲିପ୍ଯତେ
ତାଙ୍କର ଦେହକୁ ତୀବ୍ର ଗରମ ହୀରା ଚୁରା ଲେପି ଦିଆଯାଏ।
ଵଦନାଂତେ ପ୍ରଵିନ୍ଯସ୍ତଂ ସୁତପ୍ତାଯୋମଯଂ ଗୁଡମ୍
ମୁହଁର ଶେଷରେ ତୀବ୍ର ଗରମ ଲୋହାର ଗୁଡ଼ିକ ରଖାଯାଏ।
ଯେ ଶିଵାଯତନାରାମଵାପୀକୂପମଠାଂଗ ଣାତ୍
ଯେମାନେ ଶିବଙ୍କ ଦେଉଳ, ଉଦ୍ୟାନ, ପୋଖରୀ, କୁଆଁ କିମ୍ବା ମଠ ଦଖଳ କରନ୍ତି—
ଵ୍ଯାଯାମୋଦ୍ଵର୍ତନାଭ୍ଯଂଗସ୍ନାନମାପାନଭୋଜନମ୍
ଏହି ସ୍ଥାନଗୁଡ଼ିକୁ ଅଭ୍ୟାସ, ମାଲିଶ, ସ୍ନାନ, ପାନ କିମ୍ବା ଭୋଜନ ପାଇଁ ବ୍ୟବହାର କରନ୍ତି—
ତେ ବାଧୈର୍ଵିଵିଧୈର୍ଘୋରୈରିକ୍ଷୁଯନ୍ତ୍ରାଦିପୀଡନୈଃ
ସେମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଭୟଙ୍କର ଯନ୍ତ୍ରଣା, ଯେପରି ସାକର ଚାପିରେ ପିସାଯିବା ଭଳି ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ନ୍ତି।
ଯେ ଶୃଣ୍ଵଂତି ଗୁରୋର୍ନିଂଦାଂ ତେଷାଂ କର୍ଣଃ ପ୍ରପୂର୍ଯ୍ଯତେ
ଯେମାନେ ଗୁରୁଙ୍କ ନିନ୍ଦା ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ କାନ ଭରିଯାଏ।
ତ୍ରପୁସୀସାରକୂଟାଦ୍ଯୈଃ କ୍ଷାରେଣ ଜତୁନା ପୁନଃ ଅନୁକ୍ରମେଣ ସର୍ଵେଷୁ ଭଵଂତ୍ଯେତାଃ ସମଂତତଃ
ସିସା, ଲୋହା ଚୁର୍ଣ୍ଣ, ଖାର, ଲାହା ଇତ୍ୟାଦି ଦ୍ୱାରା ପରେ ପରେ ସେମାନଙ୍କ ସମସ୍ତ ରନ୍ଧ୍ର ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଏ।
ସର୍ଵେଂଦ୍ରିଯାଣାମପ୍ଯେଵଂ କ୍ରମାତ୍ପାପେନ ଯାତନାଃ 4.6.
ଏଭଳି ପାପର ଫଳରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ପାଳିକ୍ରମେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କରେ।
ସ୍ପର୍ଶଲୋଭେନ ଯେ ମୂଢାଃ ସଂସ୍ପୃଶଂତି ପରସ୍ତ୍ରିଯମ୍
ଯେମାନେ ଛୁଆଁବା ଲୋଭରେ ଅନ୍ୟର ଜଣେ ଜୀଉ ଛୁଆନ୍ତି—
ତତଃ କ୍ଷାରାଦିଭିଃ ସର୍ଵୈଃ ଶରୀରମନୁଲିପ୍ଯତେ
ସେମାନଙ୍କ ଦେହକୁ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଖାର ଓ ଏହିପରି ଦ୍ରବ୍ୟରେ ଲପେଟାଯାଏ।
ଗୁରୋଃ କୁର୍ଵଂତି ଭ୍ରୁକୁଟିଂ କ୍ରୂରଂ ଚକ୍ଷୁଶ୍ଚ ଯେ ନରାଃ
ଯେ ପୁରୁଷମାନେ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଦେଖି କ୍ରୁର ଭଙ୍ଗିମା କିମ୍ବା ଭୟଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ଦେଉଛନ୍ତି—
ସୂଚୀଭିରଗ୍ନିଵର୍ଣାଭିସ୍ତେଷାଂ ନେତ୍ରଂ ପ୍ରପୂର୍ଯତେ
ସେମାନଙ୍କ ଆଖିକୁ ଅଗ୍ନିପରି ଜଳୁଥିବା ସୁଇଁ ଭରିଦିଆଯାଏ।
ଲୋହକୀଲଶତୈସ୍ତପ୍ତୈସ୍ତଜ୍ଜିହ୍ଵାସ୍ଯଂ ପ୍ରପୂର୍ଯତେ
ସେମାନଙ୍କ ଜିଭ୍ ଓ ମୁହଁକୁ ଗରମ ଲୋହା ଶଳା ଶତଶଃ ଭରିଦିଆଯାଏ।
ତତଃ କ୍ଷାରେଣ ଦୀପ୍ତେନ ତୈଲତାମ୍ରାଦିଭିଃ କ୍ରମାତ୍
ତା’ପରେ ପାଳିକ୍ରମେ ଜଳୁଥିବା ଖାର, ତେଲ, ତାମ୍ବା ଓ ଏହିପରି ଦ୍ରବ୍ୟରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦିଆଯାଏ।
ଯେ ଶିଵାରାମପୁଷ୍ପାଣି ଲୋଭାତ୍ସଂଗୃହ୍ଯ ପାଣିନା
ଯେମାନେ ଲୋଭରେ ଶିବଙ୍କ ଉଦ୍ୟାନରୁ ହାତରେ ଫୁଲ ତୁଳନ୍ତି—
ନାସିକା ଚାତିବହୁଶସ୍ତତଃ କ୍ଷାରାଦିଭିଃ ପୁନଃ
ସେମାନଙ୍କ ନାକକୁ ପୁନିପୁନି ଖାର ଓ ଏହିପରି ଦ୍ରବ୍ୟରେ ଲପେଟାଯାଏ।
ଯେ ନିଂଦଂତି ମହାତ୍ମାନମାଚାର୍ଯଂ ଧର୍ମଦେଶିକମ୍
ଯେମାନେ ମହାନ ଆତ୍ମା, ଆଚାର୍ଯ୍ୟ କିମ୍ବା ଧର୍ମ ଶିକ୍ଷକଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି—
ତେଷାମୁରସି କଂଠେ ଚ ଜିହ୍ଵାଯାଂ ଦଂତସଂଧିଷୁ 4.6.
ସେମାନଙ୍କ ଛାତି, ଗଳା, ଜିଭ୍ ଓ ଦାନ୍ତ ମଧ୍ୟରେ—
ଅଗ୍ନିଵର୍ଣାଃ ସୁତପ୍ତାଶ୍ଚ ତ୍ରିଶିଖା ଲୋହଶଂକଵଃ
ତିନି ମୁଣ୍ଡିଆ ଗରମ ଲୋହା ଶଳା ଜଳୁଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ଭରିଦିଆଯାଏ।
ତତଃ କ୍ଷାରେଣ ତପ୍ତେନ ତାମ୍ରେଣ ତ୍ରପୁଣା ପୁନଃ
ତା’ପରେ ପୁଣି ଜଳୁଥିବା ଖାର, ତାମ୍ବା ଓ ସିସା ଦ୍ୱାରା ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦିଆଯାଏ।