ଗୃହେ ଜପ୍ତ୍ଵା ମହାମଂତ୍ରଂ ଚାମୁଣ୍ଡାବୀଜସଂଯୁତମ୍
ଘରେ ବସି ସେ ଚାମୁଣ୍ଡା ବୀଜ ସହିତ ମହାମନ୍ତ୍ର ଜପ କଲେ।
ଏକଯା ସୁଂଦରୀ କନ୍ଯା ଦ୍ଵାଦଶାବ୍ଦମଯୀ ଶୁଭା
ସେଠାରେ ଏକ ଦୁଃଖିଣୀ, ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷ ବୟସର ଏକ ସୁନ୍ଦର କନ୍ୟା ଥିଲେ।
ଦ୍ଵୌ ଗତୌ ରାଜସଦନେ ନୃପମାଶୀର୍ଭିରର୍ଚ୍ଯ ତମ୍ 3.2.14.
ସେ ଦୁଇଜଣ ରାଜସଦନକୁ ଗଲେ ଏବଂ ରାଜାଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ ପୂଜା କଲେ।
ପଲାଯିତୌ ସୁତଃ ପତ୍ନୀ ତାଵନ୍ଵେଷ୍ଟୁଂ ସମାଯଯୌ
ପୁଅ ଓ ଜଣେ ଜଣେ ଝିଅ ପଳାଇ ଯାଇ, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଖୋଜିବାକୁ ଏକଠି ଆସିଲେ।
ଯାଵଦହଂ ନ ଗଚ୍ଛାମି ସ୍ଵଗେହେ ରକ୍ଷ ଧର୍ମତଃ ତସ୍ଯୈ ସମର୍ପ୍ଯ ତାଂ ପଶ୍ଚାତ୍ସ ଦ୍ଵିଜୋ ଗେହମାଯଯୌ
ମୁଁ ମୋ ଘରକୁ ଫେରିଯିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ନ୍ୟାୟରେ ରକ୍ଷା କର। ପରେ ସେ ଜଣେ ଜଣାଣୀଙ୍କୁ ତାଙ୍କୁ ସମର୍ପଣ କରି, ସେ ଦ୍ୱିଜ ନିଜ ଘରକୁ ଚଲିଗଲେ।
ସୁଦେଵସ୍ତୁ ନିଶୀଥେ ଵୈ ରମଣୀଂ ପ୍ରାହ ନିର୍ଭଯଃ
ରାତିର ମଧ୍ୟଭାଗରେ, ସୁଦେବ ଭୟ ଛାଡ଼ି ସେ ଜଣାଣୀ ସହ କଥାହେଲେ।
ସାହ ମେ ହୃଦଯେ ନିତ୍ଯଂ ସୁଦେଵୋ ବ୍ରାହ୍ମଣୋତ୍ତମଃ
ସେ କହିଲେ, 'ସୁଦେବ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେ ସଦା ମୋ ହୃଦୟରେ ଅଛନ୍ତି।'
ସୁଦେଵଶ୍ଚାହ ଭୋଃ ସୁଭୂର୍ଯଦି ତେ ବ୍ରାହ୍ମଣୋତ୍ତମମ୍ ସାହ ତେ ସର୍ଵଦା ଦାସୀ ଭଵାମି ଦ୍ଵିଜଭାମିନି
ସୁଦେବ କହିଲେ, 'ହେ ସୁଭୂ, ଯଦି ତୁମେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ଚାହୁଁଛ, ତେବେ ମୁଁ ସଦା ତୁମର ଦାସୀ ହେବି, ହେ ଦ୍ୱିଜାତିନୀ।'
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସୁଦେଵସ୍ତୁ ମୁଖାନ୍ନିଷ୍କୃଷ୍ଯ ଯଂତ୍ରକମ୍
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସୁଦେବ ତାଙ୍କ ମୁହଁରୁ ବାନ୍ଧନ ଖୋଲିଦେଲେ।
ଚତୁର୍ମାସ୍ଯୋ ଭଵଦ୍ଗର୍ଭସ୍ତସ୍ମିନ୍କାଲେ ତୁ ଭୋ ନୃପ
ହେ ରାଜା, ସେ ସମୟରେ, ଚାରି ମାସ ପରେ ସେ ଗର୍ଭବତୀ ହେଲେ।
ଅମାତ୍ଯତନଯୋ ଵିପ୍ରସ୍ତ୍ରୀରୂପଂ ପ୍ରତି ମୋହିତଃ
ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ପୁଅ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଜଣାଣୀଙ୍କ ରୂପରେ ମୋହିତ ହୋଇଗଲେ।
ମନ୍ତ୍ରୀ ସ୍ନେହାଚ୍ଚ ବହୁଧା ସଞ୍ଚିତ୍ଯ ହୃଦି ପଂଡିତୈଃ 3.2.14.
ମନ୍ତ୍ରୀ, ପ୍ରେମରେ ପଡ଼ି, ବହୁ ଚିନ୍ତା ଏବଂ ପଣ୍ଡିତମାନଙ୍କ ସହ ଆଲୋଚନା କରିଲେ।
ସାହ ଭୋମାତ୍ଯତନଯ ତ୍ରିମାସଂ ତୀର୍ଥମଣ୍ଡଲେ
ସେ ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ପୁଅ ତୀର୍ଥ ଅଞ୍ଚଳରେ ତିନି ମାସ ରହିଲେ।
ତଥା ମତ୍ଵା ମଂତ୍ରିସୁତୋ ନମ୍ରାତ୍ମା ମଦନାଲସଃ
ଏପରି ଭାବି, ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ପୁଅ ନମ୍ର ମନ ଏବଂ ପ୍ରେମରେ ଅଳସ ହୋଇଗଲେ।
ଭୂପକାଂତିଂ କାମଵଶାଂ ଚାଲିଲିଂଗ ସ କାମୁକଃ
କାମନାରେ ବଶ ହୋଇ, ସେ ପ୍ରେମିକ ରାଜାଙ୍କ ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ଯିଏ କାମରେ ଅବସ୍ତ।
ସୁଦେଵୋ ମାନୁଷୋ ଭୂତ୍ଵା ମୂଲଦେଵଗୃହଂ ଯଯୌ
ସୁଦେବ ମାନବ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ମୂଳଦେବଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ।
ମୂଲଦେଵଃ ପ୍ରସନ୍ନାତ୍ମା ଶଶିନଂ ନାମ ମିତ୍ରକମ୍
ମୂଳଦେବ ଖୁସି ହୃଦୟରେ ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଏକ ବନ୍ଧୁ ଥିଲେ ଯାହାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ଶଶିନ।
ରାଜ୍ଞେ ନିଵେଦ୍ଯ ତତ୍ସର୍ଵଂ ଵଧୂଂ ମେ ଦେହି ଭୂପତେ
ସେ ସବୁ କଥା ରାଜାଙ୍କୁ ଜଣାଇ, କହିଲେ, 'ମୋତେ ବଧୁ ଦିଅ, ହେ ଭୂପତି।'
ମନ୍ତ୍ରୀ ରାଜକରୋ ନାମ ତତ୍ପୁତ୍ରୋ ମଦନାଲସଃ
ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ରାଜକର, ତାଙ୍କର ପୁଅ ଥିଲେ ମଦନାଳସ।
ସ୍ଵପୁତ୍ରସ୍ଯ ଵିଯୋଗେନ ସ ମନ୍ତ୍ରୀ ଚ ତଥେଦୃଶଃ
ନିଜ ପୁଅରୁ ବିୟୋଗ ହେବାରୁ, ସେ ମନ୍ତ୍ରୀ ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ ଥିଲେ।
ଯଥା ପ୍ରସନ୍ନୋ ହି ଭଵାନ୍କୁରୁ ତ୍ଵଂ ଚ ତଥାଵିଧମ୍
ଯେପରି ତୁମେ ଖୁସି ଅଛ, ସେପରି କାମ କର।
ଦେହି ଭୂପ ସୁତାଂ ମହ୍ଯଂ ତତ୍ପୁତ୍ରସ୍ଯ ସୁରତାଯ ଵୈ 3.2.14.
ହେ ଭୂପ, ତାହାର ପୁଅର ସୁଖ ପାଇଁ ମୋତେ ତୁମର କନ୍ୟା ଦିଅ।
ଦତ୍ତ୍ଵା ଚ ଵେଦଵିଧିନା ବହୁଧା ଦ୍ରଵ୍ଯସଂଯୁତାମ୍
ବେଦ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ବହୁତ ଦାନ ଏବଂ ଧନ ସହିତ ଦେଇଥିଲେ ।
ଶଶୀ ତୁ ଭୂପତେଃ କନ୍ଯାଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ସ୍ଵଗୃହଂ ଯଯୌ
ଶଶୀ ରାଜାଙ୍କର କନ୍ୟାକୁ ନେଇ ନିଜ ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ ।
ମଦୀଯେଯଂ ନୃପସୁତା ଭୋଗପତ୍ନୀ ମହୋତ୍ତମା
ଏହି ରାଜକୁମାରୀ ମୋର, ଏହା ଭୋଗ ପାଇଁ ଅତି ଉତ୍ତମ ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀ ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ନୃପତିଂ ପ୍ରାହ ଵୈତାଲୋ ରୁଦ୍ରକିଂକରଃ
ଏଭଳି କହି ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଦାସ ବେତାଳ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ ।
ରାଜୋଵାଚ ପିତାମାତ୍ରାଜ୍ଞଯା ପୁତ୍ରୀ ଦେଵାନାଂ ସନ୍ମୁଖେ ସ୍ଥିତା
ରାଜା କହିଲେ: ବାପା ଓ ମାଆଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଝିଅ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସମ୍ନାରେ ଦଢ଼ି ରହିଥିଲେ ।
ଶାସ୍ତ୍ରେଷୁ କଥିତଂ ଦେଵ ସ୍ତ୍ରୀରତ୍ନଂ ସର୍ଵଦୈଵ ହି
ଶାସ୍ତ୍ରରେ କହାଯାଇଛି, ହେ ଦେବ, ଜଣେ ଜିଅ ସଦା ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ।
ତତ୍କ୍ଷେତ୍ରଂ କୃଷିକାରସ୍ଯ ବୀଜଦାତୁର୍ନ ଚୈଵ ହ
ଏହି ଜମି କୃଷକଙ୍କର, ବିଆ ଦେଇଥିବା ଲୋକଙ୍କର ନୁହେଁ ।
ସୁଦେଵସ୍ଯ ଵୈ ତନଯୋ ଯୋଗ୍ଯତ୍ଵଂ ହି ଗମିଷ୍ଯତି
ସୁଦେବଙ୍କ ପୁଅ ନିଶ୍ଚୟ ଯୋଗ୍ୟତା ଲାଭ କରିବେ ।