ପଚ୍ଯଂତେ ମାଂସଵଚ୍ଚାପି ପ୍ରଦୀପ୍ତାଂଗାରରାଶିଷୁ
ତେମାନେ ମାଂସ ପରି ଜ୍ୱଳନ୍ତ କୋଇଳା ଗୁଛିରେ ରାନ୍ଧାଯାନ୍ତି ।
ତିଲପିଂଡୈରିଵାକ୍ରମ୍ଯ ଘୋରୈଃ କର୍ମଭିରାତ୍ମନଃ
ଭୟଙ୍କର କର୍ମରେ ନିଜେ ନିଜେ ତିଳର ଗୋଲି ପରି ଧରି ନେଇଯାନ୍ତି ।
ଭିଦ୍ଯଂତେ ଚାପି ତଲ୍ପେଷୁ ଲୋହଭ୍ରାଷ୍ଟ୍ରେଷ୍ଵନେକଧା
ଲୋହା ମୁସଳ ଦ୍ୱାରା ଶରୀରକୁ ଅନେକଥର ଶୋଇବା ଶଯ୍ୟାରେ ଭାଙ୍ଗିଦିଆଯାଏ ।
ମିଥ୍ଯାଗମପ୍ରଵକ୍ତୁଶ୍ଚ ଦ୍ଵିଜିହ୍ଵସ୍ଯ ଚ ନିର୍ଗତା
ଯେଉଁମାନେ ମିଥ୍ୟା ଶାସ୍ତ୍ର କୁହନ୍ତି କିମ୍ବା ଦୁଇ ମୁହଁ ଥିବା, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ଶାସନ ହୁଏ ।
ନିର୍ଭର୍ତ୍ସଯଂତି ଯେ କ୍ରୂରା ମାତରଂ ପିତରଂ ଗୁରୁମ୍
ଯେଉଁ କ୍ରୁର ଲୋକେ ମାଆ, ବାପା କିମ୍ବା ଗୁରୁଙ୍କୁ ଗାଳିଦେଇଥାନ୍ତି,
ତତଃ କ୍ଷାରେଣ ଦୀପ୍ତେନ ତାମ୍ରେଣ ତୁ ପୁନଃପୁନଃ
ତାପରେ ତୀବ୍ର କ୍ଷାର ଓ ପୁଣିପୁଣି ତାପିଥିବା ତାମ୍ବା ଦ୍ୱାରା,
ଇତସ୍ତତଃ ପୁନର୍ଵକ୍ତ୍ରଂ ଭୃଶମାପୂର୍ଯ ହନ୍ଯତେ
ଏଠି ସେଠି ସେମାନଙ୍କ ମୁହଁକୁ ବାରମ୍ବାର ପୂରିଦିଆଯାଏ ଓ ଜୋରରେ ମାଡ଼ ମାରାଯାଏ ।
ପରିଷ୍ଵଜତି ଚାତ୍ଯୁଗ୍ରାଂ ପ୍ରଦୀପ୍ତାଂ ଲୋହଶାଲ୍ମଲୀମ୍ 4.6.
ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଲୋହା ଶାଲମଳୀ ଗଛକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହୁଅନ୍ତି ।
ଦଂତୁରେଣାତିକୂଟେନ କ୍ରକଚେନ ବଲୀଯସା ଖାଦ୍ଯତେ ସ୍ଵାନି ମାଂସାନି ପାଯତେ ଶୋଣିତଂ ସ୍ଵକମ୍
ଅତି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦାନ୍ତ ବା ଦଳା ଥିବା କଟାରୀ ଦ୍ୱାରା ନିଜ ମାଂସ ଖାଇବାକୁ ଓ ନିଜ ରକ୍ତ ପିଇବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରାଯାଏ ।
ଅନ୍ନଂ ପାନଂ ନ ଦତ୍ତଂ ଯୈର୍ମୂଢୈର୍ନାପ୍ଯନୁମୋଦିତମ୍
ଯେ ମୂର୍ଖମାନେ ଅନ୍ନ ଓ ପାନୀୟ ଦେଇନାହାନ୍ତି, କିମ୍ବା ତାହାକୁ ସମ୍ମତି ଦେଇନାହାନ୍ତି,
ଅସିତାଲଵନେ ଘୋରେ ଚ୍ଛିଦ୍ଯଂତେ ଖଂଡଖଂଡଶଃ ସଂବାଧ୍ଯମାନା ଵିଵଶାଃ କ୍ଲିଶ୍ଯଂତେ ନ ମ୍ରିଯଂତି ଵୈ
ଭୟଙ୍କର କଳା ଲୁଣ ମାଠରେ ସେମାନେ ଖଣ୍ଡଖଣ୍ଡ ହୋଇ କାଟାଯାନ୍ତି, ଦୃଢ଼ ଭାବେ ବାନ୍ଧାଯାନ୍ତି, ଅସହାୟ ହୋଇ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ମରନ୍ତି ନାହିଁ ।
ଦେହାଦୁତ୍ସାଦ୍ଯମାଂସାନି ଭିଦ୍ଯଂତେଽସ୍ଥୀନି ମୁଦ୍ଗରୈଃ
ଶରୀରରୁ ମାଂସ ଖସାଯାଏ, ହାଡ଼କୁ ଗଦା ଦ୍ୱାରା ଭାଙ୍ଗିଦିଆଯାଏ ।
ନିରସ୍ତାସ୍ତେ ନିରୁଚ୍ଛ୍ଵାସାସ୍ତିଷ୍ଠଂତି ନରକେ ଧ୍ରୁଵମ୍
ସେମାନେ ଚାଲିଯାଇ, ଶ୍ୱାସ ବିନା, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ନରକରେ ରହନ୍ତି ।
ରୌରଵେ ରୋଦମାନାଶ୍ଚ ପୀଡ୍ଯନ୍ତେ ଵିଵିଧୈଃ ଶରୈଃ
ରୌରବ ନରକରେ, ସେମାନେ କାନ୍ଦୁଥିବାବେଳେ, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଶରରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କରନ୍ତି ।
ପଦୋରାସ୍ଯେ ଗୁଦେ ଚୈଵ ପାର୍ଶ୍ଵେ ଚୋରସି ମସ୍ତକେ
ପାଦ, ମୁହଁ, ପିଛା, ପାଶ, ଛାତି ଓ ମୁଣ୍ଡରେ—
ସୁତପ୍ତଵାଲୁକାଯାଂ ଚ ପ୍ରଲୁଠ୍ଯନ୍ତେ ପୁନଃପୁନଃ
ତେମାନେ ତୀବ୍ର ଗରମ ବାଲି ଉପରେ ପୁଣିପୁଣି ଗଡ଼ାଯାନ୍ତି।
ତେନତେନୈଵ ରୂପେଣ ହସନ୍ତେ ପାରଦାରିକମ୍
ସେଇ ଦେହରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଅନ୍ୟମାନେ ପାରସ୍ତ୍ରୀଗାମୀଙ୍କୁ ଉପହାସ କରନ୍ତି।
ପୂର୍ଵାକାରଂ ଚ ପୁରୁଷଂ ପ୍ରଜ୍ଵଲଂତଂ ସମଂତତଃ 4.6.
ପୂର୍ବ ଆକୃତିରେ ସେ ପୁରୁଷକୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଜଳୁଥିବା ଦେଖାଯାଏ।
କିଂ ପ୍ରଧାଵସି ଵେଗେନ ତେ ନ ମୋକ୍ଷୋଽସ୍ତି ସାଂପ୍ରତମ୍
ତୁମେ କାହିଁକି ଏତେ ତେଜରେ ଦୌଡ଼ୁଛ? ଏବେ ତୁମ ପାଇଁ ମୁକ୍ତି ନାହିଁ।
ଲୋହକୁମ୍ଭେ ତଥା କ୍ଷିପ୍ତାଃ ସଵିଧାନୈଃ ଶନୈଃଶନୈଃ
ତେମାନେ ଧୀରେ ଧୀରେ ନିୟମ ମାନି ଲୋହାର ଡେଗରେ ପକାଯାନ୍ତି।
କ୍ଵଣଂତ୍ଯୁଦୂଖଲେ ସାସ୍ରାଃ ପ୍ରକ୍ଷିପ୍ଯଂତେ ଶିଲାସୁ ଚ
ତେମାନେ ଆଁଶୁ ଝରାଇ ଉଲୁହଳରେ କାନ୍ଦନ୍ତି, ପୁଣି ପଥର ଉପରେ ଛାଡ଼ାଯାନ୍ତି।
କୃମିଭିର୍ଭିନ୍ନସର୍ଵାଂଗାଃ ଶତଶୋ ଜର୍ଜରୀକୃତାଃ
ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଦେହ କୀଟମାନେ ଛିଦ୍ର କରି ଶତଶଃ ଦୁର୍ବଳ କରିଦିଏ।
ମହାଜ୍ଵାଲେ ଚ ନରକେ ପାପାଃ ଫୂତ୍କାରଯଂତି ଚ
ବଡ଼ ଅଗ୍ନିରେ ନରକରେ ପାପୀମାନେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଚିତ୍କାର କରନ୍ତି।
ପୃଷ୍ଠେ ଚାନୀଯ ଜଂଘେ ଦ୍ଵେ ଵିନ୍ଯସ୍ତେ ସ୍କନ୍ଧଯୋଃ ସ୍ଥିତେ ବଦ୍ଧ୍ଵା ପରସ୍ପରଂ ସର୍ଵଂ ସୁଦୃଢଂ ଗାଢରଜ୍ଜୁଭି.
ପଛକୁ ନେଇ, ଦୁଇ ଗୋଡ଼ ରଖି, କନ୍ଧରେ ଧରି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ଦୃଢ଼ ରସିରେ ବାନ୍ଧି ଦିଆଯାଏ।
ପୀଡଯଂତି ସୁସଂରବ୍ଧା ଭ୍ରମରାସ୍ତୀକ୍ଷ୍ଣଲୋହଜାଃ
ତୀବ୍ର ରୋଷରେ ତିକ୍ତ ଲୋହାର ମୌମାଛୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଭୟଙ୍କର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଇଥାନ୍ତି।
ପାପାନାଂ ନରକେ ପୁଂସାଂ ଘୃଷ୍ଯତେ ଚଂଦନଂ ଯଥା
ପାପୀମାନେ ଯେଉଁ ନରକରେ ରହନ୍ତି, ସେଠାରେ ପୁରୁଷମାନେ ଚନ୍ଦନ ଘସାଯିବା ପରି ଘସାଯାନ୍ତି।
ପିଂଡବଂଧୋ ସ୍ମୃତୋ ଯାମ୍ଯୋ ମହାଜ୍ଵାଲେଷୁ ଯାତନାଃ କରୀଷରୂକ୍ଷଵହ୍ନୌ ଚ ପଚ୍ଯଂତେ ନ ମ୍ରିଯଂତି ଚ
ଏହାକୁ ଯମର ବନ୍ଧନ କୁହାଯାଏ; ବଡ଼ ଅଗ୍ନିରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ମିଳେ, ଗୋବର ମିଶିତ ଅଗ୍ନିରେ ପକାଯାନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ମୃତ୍ୟୁ ହୁଏ ନାହିଁ।
ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣକ୍ଷାରତୋଯେନ ଶର୍କରାସୁ ଶିଲାସୁ ଚ 4.6.
ଅତ୍ୟନ୍ତ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଖାରା ପାଣି, କଣ୍କଡ଼ ଓ ପଥର ଉପରେ—
ଶରୀରାଭ୍ଯନ୍ତରଗତୈଃ ପ୍ରଭୂତୈଃ କୃମିଭିର୍ନରାଃ
ପୁରୁଷମାନେ ଦେହ ଭିତରେ ବହୁତ କୀଟ ଭରି ରହନ୍ତି।
କୃମୀଣାଂ ନିଚଯେ କ୍ଷିପ୍ତାଃ ପୂତିମାଂସସ୍ଯ ରାଶିଷୁ
ତେମାନେ କୀଟମାନଙ୍କ ଢେର ଓ ପଚା ମାଂସର ରାଶିରେ ଛାଡ଼ାଯାନ୍ତି।