ଏଵମାଦ୍ଯୈ୍ର୍ନରଃ ପାପୈରୁତ୍କ୍ରାଂତେଃ ସମନଂତରମ୍
ଏପରି ପାପ କରିଲେ, ଶରୀର ଛାଡିଲା ପରେ ସତେଜ ଭାବେ—
ଯମଲୋକଂ ଵ୍ରଜେତ୍ତେନ ଶରୀରେଣ ଯମାଜ୍ଞଯା
ଏହି ଶରୀରରେ ଯମଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଲୋକେ ଯମଲୋକକୁ ଯାଆନ୍ତି।
ତିର୍ଯଙ୍ମାନୁଷଦେହାନାମଧର୍ମନିରତାତ୍ମନାମ୍
ପଶୁ ଓ ମନୁଷ୍ୟ ଶରୀର ମଧ୍ୟରେ, ଯେଉଁମାନେ ଅଧର୍ମରେ ଲିନ ଅଛନ୍ତି—
ଵିନଯାଚାରଯୁକ୍ତାନାଂ ପ୍ରମାଦାତ୍ସ୍ଖଲିତାତ୍ମନାମ୍ 4.5.
ଶିଷ୍ଟ ଓ ଶିକ୍ଷିତ ଲୋକେ ମଧ୍ୟ, ଅସାବଧାନତାରୁ ଭୁଲ କରିଥିଲେ—
ପାରଦାରିକଚୌରାଣାମନ୍ଯାଯଵ୍ଯଵହାରିଣାମ୍
ପରସ୍ତ୍ରୀଗମନ, ଚୋରି କିମ୍ବା ଅନ୍ୟାୟ କାମ କରୁଥିବାମାନେ—
ତସ୍ମାତ୍କୃତସ୍ଯ ପାପସ୍ଯ ପ୍ରାଯଶ୍ଚିତ୍ତଂ ସମାଚରେତ୍
ସେହିପାଇଁ, କରାଯାଇଥିବା ପାପ ପାଇଁ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କରିବା ଉଚିତ।
ଯଃ କରୋତି ସ୍ଵଯଂ କର୍ମ କାରଯେଦ୍ଵାପି ମୋଦ ଯେତ୍
ଯିଏ ନିଜେ କାମ କରେ, କିମ୍ବା ଅନ୍ୟକୁ କରାଏ, କିମ୍ବା ସେଥିରେ ଖୁସି ହୁଏ—
ଇତି ସଂକ୍ଷେପତଃ ପ୍ରୋକ୍ତାଃ ପାପଭେଦାଃ ସସାଧନାଃ
ଏଭଳି ଛୋଟ କଥାରେ, ପାପର ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଓ ସାଧନା ବିବରଣ କରାଯାଇଛି।
ଵାକ୍କାଯଚିତ୍ତଜନିତୈର୍ବହୁଭେଦଭିନ୍ନୈଃ କୃତ୍ଯୈଃ ଶୁଭାଶୁଭଫଲୋଦଯହେତୁଭୂତୈଃ
ବାକ୍ୟ, ଶରୀର ଓ ମନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଅନେକ ପ୍ରକାର କାର୍ଯ୍ୟ, ଯାହା ଭଲ ଓ ଖରାପ ଫଳ ଆଣିଥାଏ—
ଶୁଭାଶୁଭଫଲନିର୍ଦେଶଵର୍ଣନମ୍ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ ସଂତ୍ରାସଜନନଂ ଘୋରଂ ଵିଵଶାଃ ସର୍ଵଦେହିନଃ
ଶୁଭ ଓ ଅଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳର ବିବରଣ।
ଗର୍ଭସ୍ଥୈର୍ଜାଯମାନୈଶ୍ଚ ବାଲୈସ୍ତରୁଣମଧ୍ଯମୈଃ
ଗର୍ଭରେ ଥିବା, ଜନ୍ମ ହେଉଥିବା, ଶିଶୁ, ଯୁବକ ଓ ପ୍ରଉଢ ଲୋକମାନେ—
ଶୁଭାଶୁଭଫଲଂ ତତ୍ର ଦେହିନାଂ ପ୍ରଵିଚାର୍ଯତେ
ସେଠାରେ, ଦେହଧାରୀମାନେ ଶୁଭ ଓ ଅଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ଭୋଗ କରନ୍ତି।
ନ ତେଽତ୍ର ପ୍ରାଣିନଃ ସଂତି ଯେ ନ ଯାଂତି ଯମକ୍ଷଯମ୍
ଏଠି କୌଣସି ପ୍ରାଣୀ ନାହିଁ, ଯିଏ ଯମଙ୍କ ନିବାସକୁ ଯାଏନି।
ତତ୍ର ଯେ ଶୁଭକର୍ମାଣଃ ସୌମ୍ଯଚିତ୍ତା ଦଯାନ୍ଵିତାଃ ।।।୮ ତେ ନରା ଯାଂତି ସୌମ୍ଯେନ ପଥା ଯମନିକେତନମ୍
ଯେଉଁମାନେ ଭଲ କାମ କରନ୍ତି, ମନ ମୃଦୁ ଓ ଦୟାଶୀଳ—ସେମାନେ ସହଜ ମାର୍ଗରେ ଯମଙ୍କ ଘରକୁ ଯାଆନ୍ତି।
ଯଃ ପ୍ରଦଦ୍ଯାଦ୍ଦ୍ଵିଜେନ୍ଦ୍ରାଣାମୁପାନତ୍କାଷ୍ଠପାଦୁକାମ୍
ଯିଏ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ କାଠର ଚପ୍ପଲ କିମ୍ବା ଜୁତା ଦାନ କରେ—
ଛତ୍ରଦାନେନ ଗଚ୍ଛଂତି ଯଥା ଛତ୍ରେଣ ଦେହିନଃ
ଛତା ଦାନ କଲେ, ଲୋକେ ଯେପରି ଛତା ତଳେ ସୁରକ୍ଷିତ ଚାଲନ୍ତି, ସେଭଳି ଯାଆନ୍ତି।
ଶିବିକାଶ୍ଵପ୍ରଦାନେନ ତତସ୍ତେନ ସୁଖଂ ଵ୍ରଜେତ୍
ପାଳକି କିମ୍ବା ଘୋଡ଼ା ଦାନ କରିଲେ, ସେ ପରେ ଲୋକେ ସୁଖ ପାଉଛନ୍ତି।
ଆରାମକର୍ତା ଛାଯାସୁ ଶୀତଲାସୁ ସୁଖଂ ଵ୍ରଜେତ୍
ଯିଏ ଉଦ୍ୟାନ ତିଆରି କରେ, ଛାୟା ଓ ଠଣ୍ଡା ସ୍ଥାନରେ ସେ ସୁଖ ଅନୁଭବ କରେ।
ଦେଵାଯତନକର୍ତା ଚ ଯତୀନାମାଶ୍ରମସ୍ଯ ଚ 4.6.
ଯିଏ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ମନ୍ଦିର କିମ୍ବା ସନ୍ନ୍ୟାସୀମାନେ ପାଇଁ ଆଶ୍ରମ ତିଆରି କରେ—
ଦେଵାଗ୍ନିଗୁରୁଵିପ୍ରାଣାଂ ମାତାପିତ୍ରୋଶ୍ଚ ପୂଜକାଃ
ଯିଏ ଦେବତା, ଅଗ୍ନି, ଗୁରୁ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମାତା ଓ ପିତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି—
ଦ୍ଯୋତଯଂତୋ ଦିଶଃ ସର୍ଵା ଯାଂତି ଦୀପପ୍ରଦାଯିନଃ
ଯିଏ ଦୀପ ଦେଇ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଆଲୋକିତ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଆଗକୁ ବଢ଼ନ୍ତି।
ସର୍ଵ କାମସମୃଦ୍ଧେନ ପଥା ଗଚ୍ଛଂତି ଗୋପ୍ରଦାଃ
ଯିଏ ଗାଈ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୋଇଥିବା ପଥରେ ଚାଲନ୍ତି।
ଆର୍ତୌଷଧପ୍ରଦାତାରଃ ସୁଖଂ ଯାଂତି ନିରାକୁଲାଃ
ଯିଏ ଦୁଃଖିତଙ୍କୁ ଔଷଧ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ଚିନ୍ତା ଛାଡ଼ି ସୁଖରେ ଯାଆନ୍ତି।
ପାଦଶୌଚପ୍ରଦାନେନ ଶୀତଲେନ ପଥା ଵ୍ରଜେତ୍
ପାଦ ଧୋଇବା ପାଇଁ ପାଣି ଦେଇଲେ, ଠଣ୍ଡା ପଥରେ ଯିବାକୁ ମିଳେ।
ହେମରତ୍ନପ୍ରଦାନେନ ଯାତି ଦୁର୍ଗାଣି ନିସ୍ତରନ୍
ସୁନା ଓ ମଣି ଦାନ କଲେ, ସେ ଜନ ଦୁଃଖକୁ ଅଟଳ ଭାବରେ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୁଅନ୍ତି।
ସର୍ଵକାମସମୃଦ୍ଧାତ୍ମା ଭୂମିଦାନେନ ଗଚ୍ଛତି
ଭୂମି ଦାନ କଲେ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୋଇଥିବା ଆତ୍ମାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ଇତ୍ଯେଵମାଦିଭିର୍ଦାନୈଃ ସୁଖଂ ଯାଂତି ଯମକ୍ଷଯମ୍
ଏପରି ଦାନ ଦେଇ, ଲୋକେ ସୁଖରେ ଯମର ଗୃହକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି।
ସର୍ଵେଷାମେଵ ଦାନାନାମନ୍ନଦାନଂ ପରଂ ସ୍ମୃତମ୍
ସମସ୍ତ ଦାନ ମଧ୍ୟରେ, ଅନ୍ନ ଦାନକୁ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ବୋଲି ମନାଯାଏ।
ତ୍ରଯାଣାମପି ଲୋକାନାଂ ଜୀଵିତଂ ହ୍ଯୁଦକଂ ସ୍ମୃତମ୍ 4.6.
ତିନୋଟି ଲୋକ ପାଇଁ, ପାଣିକୁ ନିଶ୍ଚୟ ଜୀବନ ବୋଲି ମନାଯାଏ।
ଅନ୍ନଂ ପାନଂ ଚ ଗୋଵସ୍ତ୍ରଭୂଶଯ୍ଯାଚ୍ଛତ୍ରମାସନମ୍
ଅନ୍ନ, ପାନୀୟ, ଗାଈ, କପଡ଼ା, ଭୂମି, ଶୋଇବା ଜିନିଷ, ଛତା ଓ ଆସନ—