ତଦ୍ଦିନେ ନଗରେ ତସ୍ମିନ୍ଭ୍ରାମିତୋ ଗର୍ଦଭୋପରି
ସେଇ ଦିନ ଏହି ସହରରେ, ସେକୁ ଗଧା ଉପରେ ବସାଇ ଘୁରାଇ ଦେଲେ।
ତସ୍ଯ ରୂପଂ ସମାଲୋକ୍ଯ ମୁମୋହ ସୁଖଭାଵିନୀ
ତାଙ୍କର ଦେଖାଦେଖି, ଆନନ୍ଦରେ ରହୁଥିବା ସେଇ ଜଣେ ଜଣାଣୀ ଅଚେତନ ହେଲେ।
ସ ଗତ୍ଵା ନୃପତିଂ ପ୍ରାହ ପଂଚଲକ୍ଷଧନଂ ମମ
ସେ ରାଜାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ କହିଲେ, 'ପଞ୍ଚଲକ୍ଷ ଧନ ମୋର।'
ଵିହସ୍ଯାହ ନୃପସ୍ତଂ ଵୈ ଚୌରୋଽଯଂ ଧନଲୁଂଠକଃ
ହସି ରାଜା କହିଲେ, 'ଏହେ ଚୋର, ଧନ ଲୁଟିଥିବା ଲୋକ।'
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ନିରାଶୋଽଭୂତ୍ସ ଚୌରୋ ମରଣଂ ଗତଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣି thief ଆଶାହୀନ ହେଲେ ଏବଂ ସେ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନେଵ ତତ୍ପୁତ୍ରୀ ଦେଵମାଯାଵିମୋହିତା
ସେଇ ସମୟରେ, ତାଙ୍କର ଝିଅ ଦେବୀମାୟାର ଭ୍ରମରେ ପଡ଼ିଗଲା।
ତଦା ପ୍ରସନ୍ନା ସା ଦୁର୍ଗା ତାଵୁଜୀଵ୍ଯ ପ୍ରସାଦତଃ
ତେବେ ଦୁର୍ଗା ଖୁସି ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ନିଜ କୃପାରେ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ଦେଲେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସ ତୁ ଭୂପାଲଂ ପୁନଃ ପ୍ରାହ ଵିହସ୍ଯ ତମ୍
ଏହିପରି କହି, ସେ ପୁଣି ରାଜାଙ୍କୁ ହସି ହସି କଥା କହିଲେ।
ତସ୍ଯୈ କିଂ ଚ ପ୍ରଦାତଵ୍ଯଂ ମଯା ତତ୍ସ୍ନେହରୂପିଣା
ଯିଏ ମୋ ପ୍ରତି ସ୍ନେହର ମୂର୍ତ୍ତି, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ କଣ ଦେବି?
ଅତୋ ରୋଦିତଵାନ୍ପଶ୍ଚାଦ୍ଧସନେ କାରଣଂ ଶୃଣୁ ।। 3.2.13.
ତେଣୁ ପରେ ମୁଁ କାନ୍ଦିଲି—ମୋର ହସିବାର କାରଣ ଶୁଣ।
ଅଧର୍ମିଣେ ଚ ନାକସ୍ଯ ଫଲଂ ଦାତୁଂ ସମର୍ହତି
ଅଧର୍ମୀ ଲୋକ ଶ୍ୱର୍ଗର ଫଳ ପାଇବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଅତଃ ସ ହସିତଃ ପୂର୍ଵଂ ମୋହିତୋ ହରିଲୀଲଯା
ତେଣୁ ସେ ପ୍ରଥମେ ହସିଲେ, ହରିଙ୍କ ମାୟାରେ ମୁଗ୍ଧ ହୋଇ।
ଵାକ୍ଯଂ ତେନ କୃତଂ ଶୂଲ୍ଯାମତୋ ଜୀଵିତଵାଚ୍ଛୁଚିଃ
ସେଥିପାଇଁ ସେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ କଥା କହିଥିଲେ, ଏହିଭଳି ଶୁଚି ଜୀବନ୍ତ ରହିଲେ।
ରାଜନ୍ପୁଷ୍ପାଵତୀ ରମ୍ଯା ନଗରୀ ତତ୍ର ଭୂପତିଃ
ହେ ରାଜା, ପୁଷ୍ପାବତୀ ନାମକ ଏକ ସୁନ୍ଦର ନଗର ଥିଲା, ସେଠାରେ ଏକ ରାଜା ବସୁଥିଲେ।
ଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭା ତସ୍ଯ ପତ୍ନୀ ରୂପଯୌଵନ ଶାଲିନୀ
ସେ ରାଜାଙ୍କ ରାଣୀ ଥିଲେ ଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭା, ଯିଏ ରୂପ ଓ ଯୌବନରେ ଭରପୂର।
କଦାଚିତ୍ସ୍ଵାଲିଭିଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଵିପିନଂ କୁସୁମାକରମ୍
ଏକଦିନ ସେ ତାଙ୍କ ସାଙ୍ଗମାନେ ସହିତ ଫୁଲରେ ଭରିଥିବା ଉଦ୍ୟାନକୁ ଗଲେ।
ମୋହିତା ଚାଭଵଦ୍ଦେଵୀ ଵିପ୍ରୋପି ପତିତଃ କ୍ଷିତୌ
ସେଠାରେ ରାଣୀ ମୋହିତ ହେଲେ, ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମାଟିକୁ ପଡ଼ିଗଲେ।
ତସ୍ଯାଂ ଗତାଯାଂ ସଦନେ ଦ୍ଵୌ ଵିପ୍ରୌ ତତ୍ର ଚାଗତୌ
ସେ ଘରକୁ ଫେରିଲେ ପରେ, ସେଠାକୁ ଦୁଇଜଣ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଆସିଲେ।
ତଥାଗତଂ ଦ୍ଵିଜଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରୂପଯୌଵନଶାଲିନମ୍
ସେଠାକୁ ଆସିଥିବା, ରୂପ ଓ ଯୌବନରେ ଭରପୂର ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ସ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ରୋଦନଂ କୃତ୍ଵା ସର୍ଵଂ ତସ୍ମୈ ନ୍ଯଵେଦଯତ୍
ସେ ସବୁ କଥା ଶୁଣି, କାନ୍ଦିଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତ କଥା ତାଙ୍କୁ କହିଦେଲେ।
ଗୃହେ ଜପ୍ତ୍ଵା ମହାମଂତ୍ରଂ ଚାମୁଣ୍ଡାବୀଜସଂଯୁତମ୍
ଘରେ ବସି ସେ ଚାମୁଣ୍ଡା ବୀଜ ସହିତ ମହାମନ୍ତ୍ର ଜପ କଲେ।
ଏକଯା ସୁଂଦରୀ କନ୍ଯା ଦ୍ଵାଦଶାବ୍ଦମଯୀ ଶୁଭା
ସେଠାରେ ଏକ ଦୁଃଖିଣୀ, ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷ ବୟସର ଏକ ସୁନ୍ଦର କନ୍ୟା ଥିଲେ।
ଦ୍ଵୌ ଗତୌ ରାଜସଦନେ ନୃପମାଶୀର୍ଭିରର୍ଚ୍ଯ ତମ୍ 3.2.14.
ସେ ଦୁଇଜଣ ରାଜସଦନକୁ ଗଲେ ଏବଂ ରାଜାଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ ପୂଜା କଲେ।
ପଲାଯିତୌ ସୁତଃ ପତ୍ନୀ ତାଵନ୍ଵେଷ୍ଟୁଂ ସମାଯଯୌ
ପୁଅ ଓ ଜଣେ ଜଣେ ଝିଅ ପଳାଇ ଯାଇ, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଖୋଜିବାକୁ ଏକଠି ଆସିଲେ।
ଯାଵଦହଂ ନ ଗଚ୍ଛାମି ସ୍ଵଗେହେ ରକ୍ଷ ଧର୍ମତଃ ତସ୍ଯୈ ସମର୍ପ୍ଯ ତାଂ ପଶ୍ଚାତ୍ସ ଦ୍ଵିଜୋ ଗେହମାଯଯୌ
ମୁଁ ମୋ ଘରକୁ ଫେରିଯିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ନ୍ୟାୟରେ ରକ୍ଷା କର। ପରେ ସେ ଜଣେ ଜଣାଣୀଙ୍କୁ ତାଙ୍କୁ ସମର୍ପଣ କରି, ସେ ଦ୍ୱିଜ ନିଜ ଘରକୁ ଚଲିଗଲେ।
ସୁଦେଵସ୍ତୁ ନିଶୀଥେ ଵୈ ରମଣୀଂ ପ୍ରାହ ନିର୍ଭଯଃ
ରାତିର ମଧ୍ୟଭାଗରେ, ସୁଦେବ ଭୟ ଛାଡ଼ି ସେ ଜଣାଣୀ ସହ କଥାହେଲେ।
ସାହ ମେ ହୃଦଯେ ନିତ୍ଯଂ ସୁଦେଵୋ ବ୍ରାହ୍ମଣୋତ୍ତମଃ
ସେ କହିଲେ, 'ସୁଦେବ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେ ସଦା ମୋ ହୃଦୟରେ ଅଛନ୍ତି।'
ସୁଦେଵଶ୍ଚାହ ଭୋଃ ସୁଭୂର୍ଯଦି ତେ ବ୍ରାହ୍ମଣୋତ୍ତମମ୍ ସାହ ତେ ସର୍ଵଦା ଦାସୀ ଭଵାମି ଦ୍ଵିଜଭାମିନି
ସୁଦେବ କହିଲେ, 'ହେ ସୁଭୂ, ଯଦି ତୁମେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ଚାହୁଁଛ, ତେବେ ମୁଁ ସଦା ତୁମର ଦାସୀ ହେବି, ହେ ଦ୍ୱିଜାତିନୀ।'
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସୁଦେଵସ୍ତୁ ମୁଖାନ୍ନିଷ୍କୃଷ୍ଯ ଯଂତ୍ରକମ୍
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସୁଦେବ ତାଙ୍କ ମୁହଁରୁ ବାନ୍ଧନ ଖୋଲିଦେଲେ।
ଚତୁର୍ମାସ୍ଯୋ ଭଵଦ୍ଗର୍ଭସ୍ତସ୍ମିନ୍କାଲେ ତୁ ଭୋ ନୃପ
ହେ ରାଜା, ସେ ସମୟରେ, ଚାରି ମାସ ପରେ ସେ ଗର୍ଭବତୀ ହେଲେ।