ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସା ତୁ ଭୂପାଯ ମାର୍ଗଭେଦମଦର୍ଶଯତ୍
ଏହିପରି କହି ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ଅନ୍ୟ ରାସ୍ତା ଦେଖାଇଦେଲା।
ଆଯଯୌ ସେନଯା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଯତ୍ର ଚୌରଃ ସ୍ଵଯଂ ସ୍ଥିତଃ
ସେ ସେନା ସହିତ ଯେଉଁଠି ଚୋର ନିଜେ ଦଢ଼ିଥିଲେ, ସେଠାକୁ ଚାଲିଆସିଲା।
ସଂପୂଜ୍ଯ ଵର୍ଣଯାମାସ ଯଥା ଜାତଂ ତଥାଵିଧି ।। ଵିହସ୍ଯାହ ଚ ରକ୍ଷସ୍ତଂ ତ୍ଵଯା ମେ ଭୋଜନଂ କୃତମ୍
ସମ୍ମାନ ସହିତ ସେ ସବୁ କଥା ଯେମିତି ଘଟିଥିଲା, ସେହିପରି ରାକ୍ଷସୀଙ୍କୁ କହିଲେ । ହସି ହସି ସେ ରାକ୍ଷସକୁ କହିଲେ, 'ତୁମେ ମୋ ପାଇଁ ଖାଦ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଛ ।'
ଅଦ୍ଯ ଭକ୍ଷ୍ଯାମ୍ଯହଂ ସର୍ଵାନ୍ମାନୁଷାନ୍ଦୈଵଚୋଦିତାନ୍
ଆଜି ମୁଁ ସମସ୍ତ ମଣିଷଙ୍କୁ ଭାଗ୍ୟର ଚଳନାରେ ଖାଇ ଦେବି ।
ଚଖାଦ ବହୁଲାଂ ସେନାଂ ତେପି ଯାତା ଦିଶୋ ଦଶ
ସେ ବଡ଼ ସେନାକୁ ଖାଇ ଦେଲା; ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଦଶଦିଗକୁ ପଳାଇଗଲେ ।
ତଦା ଚୌରଃ ସ୍ଵଯଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଭୂପତିଂ ପ୍ରାହ ରୋଷତଃ
ତାପରେ ଚୋର ନିଜେ ରାଜାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ, କ୍ରୋଧରେ କହିଲେ ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ନୃପଶ୍ଚୈଵ ତୂର୍ଣମାଗତ୍ଯ ତତ୍ର ହ
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ତୁରନ୍ତ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ ।
ରକ୍ଷସା ସହ ତଦ୍ଗର୍ତଂ ଭସ୍ମସାଦଭଵତ୍କ୍ଷଣାତ୍
ସେ ରାକ୍ଷସ ସହିତ ସେ ଗଡ଼ି ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଆଗୁନ ହେଇଗଲା ।
ତଥା ସର୍ଵଧନୈଃ ସାର୍ଧଂ ସ୍ତ୍ରୀଭିସ୍ତାଭିଃ ସମାଯଯୌ
ତାପରେ ସେ ସମସ୍ତ ଧନ-ଦୌଲତ ଓ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ଫେରିଆସିଲେ ।
ପଟହାତାଡିତେନୈଵ ଶବ୍ଦେନ ଚ ଗୃହେଗୃହେ 3.2.13.
ଢୋଳ ମାଡ଼ିବା ଶବ୍ଦରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଘରେ ଉଲ୍ଲାସ ଛାଇଗଲା ।
ତଦ୍ଦିନେ ନଗରେ ତସ୍ମିନ୍ଭ୍ରାମିତୋ ଗର୍ଦଭୋପରି
ସେଇ ଦିନ ଏହି ସହରରେ, ସେକୁ ଗଧା ଉପରେ ବସାଇ ଘୁରାଇ ଦେଲେ।
ତସ୍ଯ ରୂପଂ ସମାଲୋକ୍ଯ ମୁମୋହ ସୁଖଭାଵିନୀ
ତାଙ୍କର ଦେଖାଦେଖି, ଆନନ୍ଦରେ ରହୁଥିବା ସେଇ ଜଣେ ଜଣାଣୀ ଅଚେତନ ହେଲେ।
ସ ଗତ୍ଵା ନୃପତିଂ ପ୍ରାହ ପଂଚଲକ୍ଷଧନଂ ମମ
ସେ ରାଜାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ କହିଲେ, 'ପଞ୍ଚଲକ୍ଷ ଧନ ମୋର।'
ଵିହସ୍ଯାହ ନୃପସ୍ତଂ ଵୈ ଚୌରୋଽଯଂ ଧନଲୁଂଠକଃ
ହସି ରାଜା କହିଲେ, 'ଏହେ ଚୋର, ଧନ ଲୁଟିଥିବା ଲୋକ।'
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ନିରାଶୋଽଭୂତ୍ସ ଚୌରୋ ମରଣଂ ଗତଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣି thief ଆଶାହୀନ ହେଲେ ଏବଂ ସେ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନେଵ ତତ୍ପୁତ୍ରୀ ଦେଵମାଯାଵିମୋହିତା
ସେଇ ସମୟରେ, ତାଙ୍କର ଝିଅ ଦେବୀମାୟାର ଭ୍ରମରେ ପଡ଼ିଗଲା।
ତଦା ପ୍ରସନ୍ନା ସା ଦୁର୍ଗା ତାଵୁଜୀଵ୍ଯ ପ୍ରସାଦତଃ
ତେବେ ଦୁର୍ଗା ଖୁସି ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ନିଜ କୃପାରେ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ଦେଲେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସ ତୁ ଭୂପାଲଂ ପୁନଃ ପ୍ରାହ ଵିହସ୍ଯ ତମ୍
ଏହିପରି କହି, ସେ ପୁଣି ରାଜାଙ୍କୁ ହସି ହସି କଥା କହିଲେ।
ତସ୍ଯୈ କିଂ ଚ ପ୍ରଦାତଵ୍ଯଂ ମଯା ତତ୍ସ୍ନେହରୂପିଣା
ଯିଏ ମୋ ପ୍ରତି ସ୍ନେହର ମୂର୍ତ୍ତି, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ କଣ ଦେବି?
ଅତୋ ରୋଦିତଵାନ୍ପଶ୍ଚାଦ୍ଧସନେ କାରଣଂ ଶୃଣୁ ।। 3.2.13.
ତେଣୁ ପରେ ମୁଁ କାନ୍ଦିଲି—ମୋର ହସିବାର କାରଣ ଶୁଣ।
ଅଧର୍ମିଣେ ଚ ନାକସ୍ଯ ଫଲଂ ଦାତୁଂ ସମର୍ହତି
ଅଧର୍ମୀ ଲୋକ ଶ୍ୱର୍ଗର ଫଳ ପାଇବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଅତଃ ସ ହସିତଃ ପୂର୍ଵଂ ମୋହିତୋ ହରିଲୀଲଯା
ତେଣୁ ସେ ପ୍ରଥମେ ହସିଲେ, ହରିଙ୍କ ମାୟାରେ ମୁଗ୍ଧ ହୋଇ।
ଵାକ୍ଯଂ ତେନ କୃତଂ ଶୂଲ୍ଯାମତୋ ଜୀଵିତଵାଚ୍ଛୁଚିଃ
ସେଥିପାଇଁ ସେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ କଥା କହିଥିଲେ, ଏହିଭଳି ଶୁଚି ଜୀବନ୍ତ ରହିଲେ।
ରାଜନ୍ପୁଷ୍ପାଵତୀ ରମ୍ଯା ନଗରୀ ତତ୍ର ଭୂପତିଃ
ହେ ରାଜା, ପୁଷ୍ପାବତୀ ନାମକ ଏକ ସୁନ୍ଦର ନଗର ଥିଲା, ସେଠାରେ ଏକ ରାଜା ବସୁଥିଲେ।
ଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭା ତସ୍ଯ ପତ୍ନୀ ରୂପଯୌଵନ ଶାଲିନୀ
ସେ ରାଜାଙ୍କ ରାଣୀ ଥିଲେ ଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭା, ଯିଏ ରୂପ ଓ ଯୌବନରେ ଭରପୂର।
କଦାଚିତ୍ସ୍ଵାଲିଭିଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଵିପିନଂ କୁସୁମାକରମ୍
ଏକଦିନ ସେ ତାଙ୍କ ସାଙ୍ଗମାନେ ସହିତ ଫୁଲରେ ଭରିଥିବା ଉଦ୍ୟାନକୁ ଗଲେ।
ମୋହିତା ଚାଭଵଦ୍ଦେଵୀ ଵିପ୍ରୋପି ପତିତଃ କ୍ଷିତୌ
ସେଠାରେ ରାଣୀ ମୋହିତ ହେଲେ, ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମାଟିକୁ ପଡ଼ିଗଲେ।
ତସ୍ଯାଂ ଗତାଯାଂ ସଦନେ ଦ୍ଵୌ ଵିପ୍ରୌ ତତ୍ର ଚାଗତୌ
ସେ ଘରକୁ ଫେରିଲେ ପରେ, ସେଠାକୁ ଦୁଇଜଣ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଆସିଲେ।
ତଥାଗତଂ ଦ୍ଵିଜଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରୂପଯୌଵନଶାଲିନମ୍
ସେଠାକୁ ଆସିଥିବା, ରୂପ ଓ ଯୌବନରେ ଭରପୂର ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ସ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ରୋଦନଂ କୃତ୍ଵା ସର୍ଵଂ ତସ୍ମୈ ନ୍ଯଵେଦଯତ୍
ସେ ସବୁ କଥା ଶୁଣି, କାନ୍ଦିଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତ କଥା ତାଙ୍କୁ କହିଦେଲେ।