ଵଶିଷ୍ଠସ୍ଯ ମୁନେର୍ନାମ୍ନା ଵିଖ୍ଯାତଂ ଶ୍ରୀମହୋଦଯମ୍
ବସିଷ୍ଠ ମୁନିଙ୍କ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଏହି ସ୍ଥାନକୁ 'ଶ୍ରୀମହୋଦୟ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ସ୍ଥାତଵ୍ଯଂ ପୁରତସ୍ତେଷାଂ ତସ୍ମାତ୍ସ୍ନାନଂ ସମାଚରେତ୍
ସେଠାରେ ସେମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ରହିବା ଉଚିତ, ତାପରେ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ।
ଯତ୍ତୀର୍ଥଲୋକଂ ଵିଖ୍ଯାତଂ ସ୍ନାତ୍ଵା ତୀରଂ ସମାଶ୍ରିତଃ
ସେଇ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରି, ତୀରକୁ ଆଶ୍ରୟ କଲାପରେ,
ଆଚମ୍ଯ ସସ୍ନୌ ତୀର୍ଥେନ କ୍ଷଣାତ୍ତୀର୍ଥମଵାପ୍ଯ ଚ
ସେ ପାଣି ଚୁମିଲେ, ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କଲେ, ଏବଂ କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ତୀର୍ଥକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ।
ତାଵତ୍ସ୍ତ୍ରୀତ୍ଵଂ ସମାପନ୍ନୋ ନାରଦଃ କେନ ଵର୍ଣ୍ଯତେ
ସେଇ ସମୟରେ ନାରଦ ନାରୀ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ—ଏହା କିପରି ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବି?
ସ୍ମରପାଶୋପମୌ କର୍ଣୌ କପୋଲୌ କନକୋଜ୍ଜ୍ଵଲୌ
ତାଙ୍କର କାନ ମନୋହର ପାଶର ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଗାଲ ହେଉଥିଲା ସୁନା ପରି ଚମକୁଥିଲା।
ଦଶନା ହୀରକୈସ୍ତୁଲ୍ଯା ଵିଦ୍ରୁମାଭଃ ଶୁଭାଧରଃ 4.3.
ତାଙ୍କର ଦାନ୍ତ ହୀରା ପରି ଚମକୁଥିଲା, ଅଧର ଲାଲ ବିଦ୍ରୁମ ପରି ଶୋଭା ପାଉଥିଲା।
ଶଂଖରେଖାତ୍ରଯେଣୈଵ କଂଠଦେଶୋ ଵିରାଜତେ
ତାଙ୍କର କଣ୍ଠ ଶଂଖର ତିନିଟି ରେଖା ଦ୍ୱାରା ଅତି ଶୋଭା ପାଉଥିଲା।
ଯୁତୌ ରକ୍ତୋତ୍ପଲାଭାସୌ ପାଣୀ ରକ୍ତନଖାଂଗୁଲୀ
ତାଙ୍କର ହାତ ଲାଲ ଲୋଟସ ଫୁଲ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ତାଙ୍କର ଆଙ୍ଗୁଠି ଓ ନଖ ଲାଲ ରଙ୍ଗରେ ରଞ୍ଜିତ ଥିଲା।
ସ୍ତନାଵଵିରଲୌ ସ୍ନିଗ୍ଧୌ ଚକ୍ରଵାକଯୁଗୋପମୌ
ତାଙ୍କର ଦୁଇ ଷଣ୍ଢ, ମୃଦୁ ଓ ଏକାଠି ଥିବା, ଚକ୍ରବାକ ପକ୍ଷୀ ଯୁଗଳ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ନାଭିମଂଡଲଗାଂଭୀର୍ଯଂ ଲାଵଣ୍ଯଂ କେନ ଵର୍ଣ୍ଯତେ
ତାଙ୍କର ନାଭିର ଗଭୀରତା ଓ ଲାବଣ୍ୟ କିଏ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରିବ?
ନଯନେ ଚ ପୁନସ୍ତସ୍ଯା ମୃଗ୍ଯା ଇଵ ସୁଶୋଭନେ
ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ମୃଗ ଚକ୍ଷୁ ପରି ସୁନ୍ଦର ଓ ଆକର୍ଷକ ଥିଲା।
ରଂଭାଯୁଗ୍ମୋପମାଵୂରୂ ସ୍ମରବାଣନିବଂଧନୌ
ତାଙ୍କର ଉରୁ ଦୁଇଟି ରମ୍ଭା ଗଛର ତଣ୍ଡ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, କାମଦେବଙ୍କର ବାଣ ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଧାଯାଇଥିଲା।
ନଵକୁନ୍ଦଲତାସାରସରଲଂ ସନିବଂଧନମ୍
ତାଙ୍କର କମର ସରଳ ଓ ସୁନ୍ଦର ଥିଲା, ନୂତନ ମଲ୍ଲିକା ମାଳା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା।
ରକ୍ତାଂଗୁଲୀଲତାତଲ୍ପନଖଚନ୍ଦ୍ରକଯାଚିତମ୍
ତାଙ୍କର ପାଦ ଲାଲ ଆଙ୍ଗୁଠି ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ତାଳୁ ଉପରେ ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ନଖ ରହିଥିଲା।
ସୈଵଂଵିଧା ତଦା ନାରୀ ସର୍ଵଲକ୍ଷଣପୂ ଜିତା
ଏଭଳି ଭାବେ, ସେ ସମୟରେ ସେ ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣ ଥିବା ଏକ ନାରୀ ହେଇଗଲେ।
କ୍ଷୀରୋଦମଥନୋତ୍ତୀର୍ଣା ଲକ୍ଷ୍ମୀମନ୍ଯାଭିଵୋଚ୍ଛ୍ରିତାମ୍ 4.3.
ଦୁଧ ସମୁଦ୍ର ମଥନରୁ ଉଦ୍ଭବିତ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ସମସ୍ତଙ୍କଠାରୁ ଉଚ୍ଚ ସ୍ଥାନ ପାଇଥିଲେ।
ସଂପ୍ରାପ୍ଯତେ ଚ ସା କାଲସଂଗରାହାରିଣୀ ଯଥା
ଯେତେବେଳେ ସମୟ ଯୋଗ ଦେଇ ଯଥାଯଥ ସ୍ଥିତି ଆଣେ, ସେତେବେଳେ ଲକ୍ଷ୍ମୀକୁ ଲୋକ ପାଇପାରନ୍ତି।
ଅଥାଜଗାମ ତଂ ଦେଶଂ ନାମ୍ନା ତାଲଧ୍ଵଜୋ ନୃପଃ
ତାପରେ ତାଲଧ୍ୱଜ ନାମକ ଏକ ରାଜା ସେ ଦେଶକୁ ଆସିଲେ।
ଗଜାରୂଢୈର୍ହଯାରୂଢୈ ରଥାରୂଢୈର୍ନରୋତ୍ତମୈଃ
ସେ ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା ଓ ରଥରେ ଚଢ଼ିଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିଲେ।
ଧ୍ଵଜାତପତ୍ରକଲିଲୈରନୀକୈଃ ପରିଵାରିତଃ
ଧ୍ୱଜ ଓ ଛତା ସହିତ ସଜିଥିବା ସେନା ଦ୍ୱାରା ସେ ଚାରିପାଖରେ ଘେରାଯାଇଥିଲେ।
ବଭୂଵ କ୍ଷଣମାତ୍ରେଣ କଂଦର୍ପଶରପୀଡିତଃ
କେବଳ ଏକ କ୍ଷଣରେ ସେ କାମଦେବଙ୍କର ପ୍ରେମବାଣରେ ବିଧ୍ୱସ୍ତ ହେଲେ।
ଅଦୃଷ୍ଟରୂପାପ୍ସରସା କାଚିଦ୍ଦେଵୀ ସମାଗତା
ଅଦୃଶ୍ୟ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟର ଏକ ଅପ୍ସରା ଦେବୀ ସେଠାରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ମୁମୂର୍ଷୁର୍ଜାଯତେ ମୋହାଦନୁଦିଗ୍ଧହତୋ ଯଥା
ବିସ୍ମୟ ଓ ମୋହରେ ସେ ବିଷବାଣ ଲାଗିଥିବା ଲୋକ ଭଳି ମୃତ୍ୟୁଶୟ୍ୟାରେ ପଡ଼ିଲେ।
ଉଵାଚ ନାରୀଂ ମୁଗ୍ଧାଂ ତାଂ ଶୃଣୁ ମଦ୍ଵଚନଂ ଶୁଭେ
ସେ ନିର୍ମଳ ନାରୀଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଶୁଣ ଶୁଭେ, ମୋ କଥା କହୁଛି।"
ଇତ୍ଯୁକ୍ତେ ସାଶ୍ରୁ ଚାର୍ଵଂଗୀ ପ୍ରାହ ମାଂ ଵିଦ୍ଧ୍ଯଯୋନିଜାମ୍
ସେ କହିବା ପରେ, ସେ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟର ନାରୀ ଲୁହ ଭରା ଚକ୍ଷୁରେ କହିଲେ, "ମୁଁ ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ଏହି କଥା ଜାଣ।"
ନିରାଶ୍ରଯାଂ ଵିଦିତ୍ଵୈନାଂ ତତୋ ଜାତଃ ସ୍ମରାର୍ଦିତଃ 4.3.
ତାଙ୍କୁ ନିରାଶ୍ରୟ ଜାଣି, ସେ ତାଙ୍କ ପ୍ରତି ଆକାଂକ୍ଷାରେ ପୀଡ଼ିତ ହେଲେ।
ନୀତ୍ଵା ଵିଵାହଯାମାସ ଶାସ୍ତ୍ରୋକ୍ତଵିଧିନା ତତଃ
ସେ ତାଙ୍କୁ ନେଇ ଶାସ୍ତ୍ର ଉକ୍ତ ବିଧିରେ ବିବାହ କଲେ।
ଉଦ୍ଯାନଭଵ୍ଯଭୂମୀଷୁ ନଦୀନାଂ ପୁଲିନେଷୁ ଚ
ସୁନ୍ଦର ଉଦ୍ୟାନ ଓ ନଦୀ ପାରରେ,
ପଦ୍ମଖଂଡେଷୁ ଫୁଲ୍ଲେଷୁ ଶୋଭିତେଷୁ ସରସ୍ସୁ ଚ
ଫୁଲିଥିବା ପଦ୍ମ ଗଛ ଓ ଶୋଭାମୟ ହ୍ରଦରେ,