ଅତୋଽର୍ଥଂ କୃଷିପାଲ୍ଯେନ ନରକଂ ଯାତି ଲାଂଗଲୀ
ସେହି କାରଣରୁ, ଜମି ଚାଷ କରୁଥିବା ଲୋକ ନରକକୁ ଯାଏ।
ମଯି ଭୁକ୍ତେ ପ୍ରସନ୍ନେ ଵା କୋ ଵିଶେଷୋଽସ୍ଯ ନାରଦ
ମୁଁ ଖୁସି ହେଇ ଭୋଜନ କରିଲେ, ନାରଦ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ କଣସି ତଫାତ ରହିନଥାଏ।
ଇଦାନୀଂ ହଲକାଲୁଷ୍ଯୈଃ ସୀରଭଦ୍ରୋ ଵିଚେଷ୍ଟିତୈଃ
ଏବେ ହାଲର ଅପବିତ୍ରତା ଓ ସୀରଭଦ୍ରଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା,
ସପୁତ୍ରପୌତ୍ରସଂତାନୋ ହୃତୋର୍ଥସ୍ତଦ୍ଗୃହେ ମଯା
ମୁଁ ସେ ଘରର ପୁଅ, ପଉତି, ଓ ଧନ ସବୁ ନେଇଯାଇଛି।
ସୋଽପି ଦ୍ଵିଜୋ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ସଂସାରାଦୁତ୍ତରିଷ୍ଯତି
ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମଧ୍ୟ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସଂସାର ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବେ।
କାନ୍ଯକୁବ୍ଜସ୍ଯ ସାମୀପ୍ଯେ ସରଃ ଶ୍ରେଷ୍ଠମପଶ୍ଯତାମ୍
କାନ୍ୟାକୁବ୍ଜ ନିକଟରେ ସେମାନେ ଏକ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସରୋବର ଦେଖିଲେ।
ପଦ୍ମିନୀଜଲକହ୍ଲାରରକ୍ତୋତ୍ପଲସିତୋତ୍ପଲୈଃ 4.3.
ସେ ସରୋବର ପଦ୍ମ, ଶାଳୁକ, ନୀଳ ଓ ଲାଲ ପଦ୍ମ ଓ ଖୁସି ଫୁଲରେ ଭରିଥିଲା।
ତଟୈ ରମ୍ଯୈର୍ଘନୈର୍ଵୃକ୍ଷୈଃ କେତକୀଖଣ୍ଡମଂଡିତମ୍
ତାହାର ସୁନ୍ଦର କୂଳ ଘନ ଗଛ ଓ କେତକୀ ଫୁଲର ଗଛରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା।
ଦାତ୍ଯୂହଶିଖିଭାରୁଣ୍ଡଚକୋରାଦ୍ଯୈଶ୍ଚ ସଂକୁଲମ୍
ଦାତ୍ୟୂହ, ମୟୂର, ଭାରୁଣ୍ଡ, ଚକୋର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପକ୍ଷୀମାନେ ଏଠାରେ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ରହିଛନ୍ତି।
ଜଲକୁକ୍କୁଟସଂଗୀତଂ ହଂସସାରସଶୋଭିତମ୍
ପାଣିପାଖିମାନଙ୍କର ଗୀତରେ ମଞ୍ଜୁଳ ଧ୍ୱନି ହେଉଛି, ହଂସ ଓ ସାରସ ପକ୍ଷୀ ଦ୍ୱାରା ଏଠା ଶୋଭିତ।
ଵଶିଷ୍ଠସ୍ଯ ମୁନେର୍ନାମ୍ନା ଵିଖ୍ଯାତଂ ଶ୍ରୀମହୋଦଯମ୍
ବସିଷ୍ଠ ମୁନିଙ୍କ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଏହି ସ୍ଥାନକୁ 'ଶ୍ରୀମହୋଦୟ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ସ୍ଥାତଵ୍ଯଂ ପୁରତସ୍ତେଷାଂ ତସ୍ମାତ୍ସ୍ନାନଂ ସମାଚରେତ୍
ସେଠାରେ ସେମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ରହିବା ଉଚିତ, ତାପରେ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ।
ଯତ୍ତୀର୍ଥଲୋକଂ ଵିଖ୍ଯାତଂ ସ୍ନାତ୍ଵା ତୀରଂ ସମାଶ୍ରିତଃ
ସେଇ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରି, ତୀରକୁ ଆଶ୍ରୟ କଲାପରେ,
ଆଚମ୍ଯ ସସ୍ନୌ ତୀର୍ଥେନ କ୍ଷଣାତ୍ତୀର୍ଥମଵାପ୍ଯ ଚ
ସେ ପାଣି ଚୁମିଲେ, ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କଲେ, ଏବଂ କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ତୀର୍ଥକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ।
ତାଵତ୍ସ୍ତ୍ରୀତ୍ଵଂ ସମାପନ୍ନୋ ନାରଦଃ କେନ ଵର୍ଣ୍ଯତେ
ସେଇ ସମୟରେ ନାରଦ ନାରୀ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ—ଏହା କିପରି ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବି?
ସ୍ମରପାଶୋପମୌ କର୍ଣୌ କପୋଲୌ କନକୋଜ୍ଜ୍ଵଲୌ
ତାଙ୍କର କାନ ମନୋହର ପାଶର ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଗାଲ ହେଉଥିଲା ସୁନା ପରି ଚମକୁଥିଲା।
ଦଶନା ହୀରକୈସ୍ତୁଲ୍ଯା ଵିଦ୍ରୁମାଭଃ ଶୁଭାଧରଃ 4.3.
ତାଙ୍କର ଦାନ୍ତ ହୀରା ପରି ଚମକୁଥିଲା, ଅଧର ଲାଲ ବିଦ୍ରୁମ ପରି ଶୋଭା ପାଉଥିଲା।
ଶଂଖରେଖାତ୍ରଯେଣୈଵ କଂଠଦେଶୋ ଵିରାଜତେ
ତାଙ୍କର କଣ୍ଠ ଶଂଖର ତିନିଟି ରେଖା ଦ୍ୱାରା ଅତି ଶୋଭା ପାଉଥିଲା।
ଯୁତୌ ରକ୍ତୋତ୍ପଲାଭାସୌ ପାଣୀ ରକ୍ତନଖାଂଗୁଲୀ
ତାଙ୍କର ହାତ ଲାଲ ଲୋଟସ ଫୁଲ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ତାଙ୍କର ଆଙ୍ଗୁଠି ଓ ନଖ ଲାଲ ରଙ୍ଗରେ ରଞ୍ଜିତ ଥିଲା।
ସ୍ତନାଵଵିରଲୌ ସ୍ନିଗ୍ଧୌ ଚକ୍ରଵାକଯୁଗୋପମୌ
ତାଙ୍କର ଦୁଇ ଷଣ୍ଢ, ମୃଦୁ ଓ ଏକାଠି ଥିବା, ଚକ୍ରବାକ ପକ୍ଷୀ ଯୁଗଳ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ନାଭିମଂଡଲଗାଂଭୀର୍ଯଂ ଲାଵଣ୍ଯଂ କେନ ଵର୍ଣ୍ଯତେ
ତାଙ୍କର ନାଭିର ଗଭୀରତା ଓ ଲାବଣ୍ୟ କିଏ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରିବ?
ନଯନେ ଚ ପୁନସ୍ତସ୍ଯା ମୃଗ୍ଯା ଇଵ ସୁଶୋଭନେ
ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ମୃଗ ଚକ୍ଷୁ ପରି ସୁନ୍ଦର ଓ ଆକର୍ଷକ ଥିଲା।
ରଂଭାଯୁଗ୍ମୋପମାଵୂରୂ ସ୍ମରବାଣନିବଂଧନୌ
ତାଙ୍କର ଉରୁ ଦୁଇଟି ରମ୍ଭା ଗଛର ତଣ୍ଡ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, କାମଦେବଙ୍କର ବାଣ ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଧାଯାଇଥିଲା।
ନଵକୁନ୍ଦଲତାସାରସରଲଂ ସନିବଂଧନମ୍
ତାଙ୍କର କମର ସରଳ ଓ ସୁନ୍ଦର ଥିଲା, ନୂତନ ମଲ୍ଲିକା ମାଳା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା।
ରକ୍ତାଂଗୁଲୀଲତାତଲ୍ପନଖଚନ୍ଦ୍ରକଯାଚିତମ୍
ତାଙ୍କର ପାଦ ଲାଲ ଆଙ୍ଗୁଠି ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ତାଳୁ ଉପରେ ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ନଖ ରହିଥିଲା।
ସୈଵଂଵିଧା ତଦା ନାରୀ ସର୍ଵଲକ୍ଷଣପୂ ଜିତା
ଏଭଳି ଭାବେ, ସେ ସମୟରେ ସେ ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣ ଥିବା ଏକ ନାରୀ ହେଇଗଲେ।
କ୍ଷୀରୋଦମଥନୋତ୍ତୀର୍ଣା ଲକ୍ଷ୍ମୀମନ୍ଯାଭିଵୋଚ୍ଛ୍ରିତାମ୍ 4.3.
ଦୁଧ ସମୁଦ୍ର ମଥନରୁ ଉଦ୍ଭବିତ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ସମସ୍ତଙ୍କଠାରୁ ଉଚ୍ଚ ସ୍ଥାନ ପାଇଥିଲେ।
ସଂପ୍ରାପ୍ଯତେ ଚ ସା କାଲସଂଗରାହାରିଣୀ ଯଥା
ଯେତେବେଳେ ସମୟ ଯୋଗ ଦେଇ ଯଥାଯଥ ସ୍ଥିତି ଆଣେ, ସେତେବେଳେ ଲକ୍ଷ୍ମୀକୁ ଲୋକ ପାଇପାରନ୍ତି।
ଅଥାଜଗାମ ତଂ ଦେଶଂ ନାମ୍ନା ତାଲଧ୍ଵଜୋ ନୃପଃ
ତାପରେ ତାଲଧ୍ୱଜ ନାମକ ଏକ ରାଜା ସେ ଦେଶକୁ ଆସିଲେ।
ଗଜାରୂଢୈର୍ହଯାରୂଢୈ ରଥାରୂଢୈର୍ନରୋତ୍ତମୈଃ
ସେ ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା ଓ ରଥରେ ଚଢ଼ିଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିଲେ।