ଚୋରିତଂ ବହୁଧା ଦ୍ରଵ୍ଯଂ ଗର୍ତେ ସଂସ୍ଥାପିତଂ ବଲାତ୍
ଅନେକ ଚୋରା ଧନ ଜବରଦସ୍ତି ଗଡ଼ିଖାନାରେ ରଖାଯାଇଥିଲା।
ତ୍ଯଜାମ ନଗରୀଂ ଭୂପ ଚୌରଵିଘ୍ନକରୀଂ ତଵ ସ୍ଥାପିତା ନଗରେ ତସ୍ମିଶ୍ଚୌରହିଂସାପରାଯ ଣାଃ
ହେ ରାଜା, ଚୋରମାନେ ଅନେକ ଅସୁବିଧା କରୁଥିବା ଏହି ନଗରକୁ ଛାଡ଼ିଦିଅ। ସେହି ନଗରରେ ଚୋର ଓ ହିଂସାକାରୀମାନେ ବସିଛନ୍ତି।
ଆଜ୍ଞାପ୍ଯ ସ ଯଯୌ ଗେହଂ ତୈସ୍ତୁ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତଥା କୃତମ୍
ଆଦେଶ ଦେଇ ସେ ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ, ଏବଂ ସେମାନେ ଯାହା ହେଇଥିଲା ଶୁଣି, ତାହା ଅନୁସାରେ କାମ କଲେ।
ରାକ୍ଷସ୍ଯା ମାଯଯା ସର୍ଵେ ମୋହିତା ରକ୍ଷିଣସ୍ତଦା
ସେତେବେଳେ ରାକ୍ଷସଙ୍କର ମାୟାରେ ସମସ୍ତ ପାହାଡ଼ିଆ ଭ୍ରମିତ ହେଇଗଲେ।
ପୁନସ୍ତେ ପ୍ରଯଯୁର୍ଭୂପଂ ରଣଧୀରଂ ସମେରଯନ୍
ପୁଣି ସେମାନେ ରଣଧୀର ରାଜାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ ସମ୍ବାଦ ଦେଲେ।
ଅର୍ଧରାତ୍ରେ ତମୋଭୂତେ ସ ଚୌରୋ ନୃପମାଗତମ୍
ମଧ୍ୟରାତିରେ ଅନ୍ଧାର ହେବାବେଳେ, ସେ ଚୋର ରାଜାଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଲେ।
ନୃପୋଽବ୍ରଵୀଦହଂ ଚୌରଶ୍ଚୋଦିତାର୍ଥଃ ସମାଗତଃ
ରାଜା କହିଲେ, 'ମୁଁ ରାଜା, ତୁମେ ଚୋର, ଆମନ୍ତ୍ରଣ ମେଳି ଏଠାକୁ ଆସିଛ।'
ମଯା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଚ ବହୁଧା ଦ୍ରଵ୍ଯଂ ହର ସୁଖୀ ଭଵ
ମୋ ସହିତ ବହୁ ଧନ ନେଅ ଏବଂ ସୁଖୀ ହେଅ।
ଗର୍ତମଧ୍ଯେ ଗତୋ ରାତ୍ରୌ ସ୍ଥାପଯିତ୍ଵା ନୃପଂ ବହିଃ
ରାତିରେ ସେ ଗଡ଼ିଆ ଭିତରକୁ ଗଲା, ରାଜାଙ୍କୁ ବାହାରେ ଛାଡ଼ି ଦେଲା।
ଭୂପତିଂ ପ୍ରାହ ଭୋ ରାଜନ୍ଗଚ୍ଛ ଶୀଘ୍ରଂ ସ୍ଵକଂ ଗୃହମ୍ 3.2.13.
ସେ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲା, 'ହେ ରାଜା, ଶୀଘ୍ର ତୁମ ଘରକୁ ଯାଅ।'
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସା ତୁ ଭୂପାଯ ମାର୍ଗଭେଦମଦର୍ଶଯତ୍
ଏହିପରି କହି ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ଅନ୍ୟ ରାସ୍ତା ଦେଖାଇଦେଲା।
ଆଯଯୌ ସେନଯା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଯତ୍ର ଚୌରଃ ସ୍ଵଯଂ ସ୍ଥିତଃ
ସେ ସେନା ସହିତ ଯେଉଁଠି ଚୋର ନିଜେ ଦଢ଼ିଥିଲେ, ସେଠାକୁ ଚାଲିଆସିଲା।
ସଂପୂଜ୍ଯ ଵର୍ଣଯାମାସ ଯଥା ଜାତଂ ତଥାଵିଧି ।। ଵିହସ୍ଯାହ ଚ ରକ୍ଷସ୍ତଂ ତ୍ଵଯା ମେ ଭୋଜନଂ କୃତମ୍
ସମ୍ମାନ ସହିତ ସେ ସବୁ କଥା ଯେମିତି ଘଟିଥିଲା, ସେହିପରି ରାକ୍ଷସୀଙ୍କୁ କହିଲେ । ହସି ହସି ସେ ରାକ୍ଷସକୁ କହିଲେ, 'ତୁମେ ମୋ ପାଇଁ ଖାଦ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଛ ।'
ଅଦ୍ଯ ଭକ୍ଷ୍ଯାମ୍ଯହଂ ସର୍ଵାନ୍ମାନୁଷାନ୍ଦୈଵଚୋଦିତାନ୍
ଆଜି ମୁଁ ସମସ୍ତ ମଣିଷଙ୍କୁ ଭାଗ୍ୟର ଚଳନାରେ ଖାଇ ଦେବି ।
ଚଖାଦ ବହୁଲାଂ ସେନାଂ ତେପି ଯାତା ଦିଶୋ ଦଶ
ସେ ବଡ଼ ସେନାକୁ ଖାଇ ଦେଲା; ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଦଶଦିଗକୁ ପଳାଇଗଲେ ।
ତଦା ଚୌରଃ ସ୍ଵଯଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଭୂପତିଂ ପ୍ରାହ ରୋଷତଃ
ତାପରେ ଚୋର ନିଜେ ରାଜାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ, କ୍ରୋଧରେ କହିଲେ ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ନୃପଶ୍ଚୈଵ ତୂର୍ଣମାଗତ୍ଯ ତତ୍ର ହ
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ତୁରନ୍ତ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ ।
ରକ୍ଷସା ସହ ତଦ୍ଗର୍ତଂ ଭସ୍ମସାଦଭଵତ୍କ୍ଷଣାତ୍
ସେ ରାକ୍ଷସ ସହିତ ସେ ଗଡ଼ି ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଆଗୁନ ହେଇଗଲା ।
ତଥା ସର୍ଵଧନୈଃ ସାର୍ଧଂ ସ୍ତ୍ରୀଭିସ୍ତାଭିଃ ସମାଯଯୌ
ତାପରେ ସେ ସମସ୍ତ ଧନ-ଦୌଲତ ଓ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ଫେରିଆସିଲେ ।
ପଟହାତାଡିତେନୈଵ ଶବ୍ଦେନ ଚ ଗୃହେଗୃହେ 3.2.13.
ଢୋଳ ମାଡ଼ିବା ଶବ୍ଦରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଘରେ ଉଲ୍ଲାସ ଛାଇଗଲା ।
ତଦ୍ଦିନେ ନଗରେ ତସ୍ମିନ୍ଭ୍ରାମିତୋ ଗର୍ଦଭୋପରି
ସେଇ ଦିନ ଏହି ସହରରେ, ସେକୁ ଗଧା ଉପରେ ବସାଇ ଘୁରାଇ ଦେଲେ।
ତସ୍ଯ ରୂପଂ ସମାଲୋକ୍ଯ ମୁମୋହ ସୁଖଭାଵିନୀ
ତାଙ୍କର ଦେଖାଦେଖି, ଆନନ୍ଦରେ ରହୁଥିବା ସେଇ ଜଣେ ଜଣାଣୀ ଅଚେତନ ହେଲେ।
ସ ଗତ୍ଵା ନୃପତିଂ ପ୍ରାହ ପଂଚଲକ୍ଷଧନଂ ମମ
ସେ ରାଜାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ କହିଲେ, 'ପଞ୍ଚଲକ୍ଷ ଧନ ମୋର।'
ଵିହସ୍ଯାହ ନୃପସ୍ତଂ ଵୈ ଚୌରୋଽଯଂ ଧନଲୁଂଠକଃ
ହସି ରାଜା କହିଲେ, 'ଏହେ ଚୋର, ଧନ ଲୁଟିଥିବା ଲୋକ।'
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ନିରାଶୋଽଭୂତ୍ସ ଚୌରୋ ମରଣଂ ଗତଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣି thief ଆଶାହୀନ ହେଲେ ଏବଂ ସେ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନେଵ ତତ୍ପୁତ୍ରୀ ଦେଵମାଯାଵିମୋହିତା
ସେଇ ସମୟରେ, ତାଙ୍କର ଝିଅ ଦେବୀମାୟାର ଭ୍ରମରେ ପଡ଼ିଗଲା।
ତଦା ପ୍ରସନ୍ନା ସା ଦୁର୍ଗା ତାଵୁଜୀଵ୍ଯ ପ୍ରସାଦତଃ
ତେବେ ଦୁର୍ଗା ଖୁସି ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ନିଜ କୃପାରେ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ଦେଲେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସ ତୁ ଭୂପାଲଂ ପୁନଃ ପ୍ରାହ ଵିହସ୍ଯ ତମ୍
ଏହିପରି କହି, ସେ ପୁଣି ରାଜାଙ୍କୁ ହସି ହସି କଥା କହିଲେ।
ତସ୍ଯୈ କିଂ ଚ ପ୍ରଦାତଵ୍ଯଂ ମଯା ତତ୍ସ୍ନେହରୂପିଣା
ଯିଏ ମୋ ପ୍ରତି ସ୍ନେହର ମୂର୍ତ୍ତି, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ କଣ ଦେବି?
ଅତୋ ରୋଦିତଵାନ୍ପଶ୍ଚାଦ୍ଧସନେ କାରଣଂ ଶୃଣୁ ।। 3.2.13.
ତେଣୁ ପରେ ମୁଁ କାନ୍ଦିଲି—ମୋର ହସିବାର କାରଣ ଶୁଣ।