ଭାଗୀରଥ୍ଯାସ୍ତଟେ ରମ୍ଯେ ଵେଣିକାଗ୍ରାମସନ୍ନିଧୌ
ଭାଗୀରଥୀ ନଦୀର ସୁନ୍ଦର କୂଳରେ, ବେଣିକା ଗ୍ରାମ ନିକଟରେ,
ତାଭ୍ଯାଂ ସଂପ୍ରାର୍ଥିତୋ ଵିପ୍ରୋ ଭୋଜ୍ଯଂ ପ୍ରାଦାଚ୍ଚ କିଂଚନ
ସେମାନେ ଅନୁରୋଧ କରିବା ପରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାଙ୍କୁ କିଛି ଖାଦ୍ୟ ଦେଲେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତୋଽସୌ ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ହଲକର୍ମ ଵିଧାଯ ତତ୍
ଏଭଳି କୁହାଯିବା ପରେ, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସେଠାରେ ହାଲ ଚାଲାଇଲେ।
ଚକ୍ରେ ଚୈଵାଦରଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ସ୍ଵଯମାସନସତ୍କ୍ରିଯାମ୍
ସେ ନିଜେ ଭକ୍ତି ସହିତ ଆଦରରେ ଆସନ ଓ ଅତିଥି ସତ୍କାର ତିଆରି କଲେ।
ସହ ପତ୍ନ୍ଯା ସତନଯୋ ଭୋଜ୍ଯଂ ଭୁକ୍ତିଂ ଚକାର ସଃ
ସେ ତାଙ୍କର ଜଣେ ଜନ୍ମା ଓ ପୁଅ ସହିତ ଏହି ଖାଦ୍ୟ ଭୋଜନ କଲେ।
ପ୍ରଯାତୌ ଦଦତୁଃ ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ଵରଂ ତସ୍ମୈ ଦ୍ଵିଜାତଯେ
ସେମାନେ ବିଦାୟ ନେବାବେଳେ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଉତ୍ତମ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ।
ମା ଧାନ୍ଯଂ ମଖସଂତାନ ମତ୍ପ୍ରସାଦାଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ 4.3.
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୋର କୃପାରେ ତୁମର ଧାନ ଓ ଯଜ୍ଞ ପରମ୍ପରା କେବେ ଶେଷ ହେବ ନାହିଁ।
କିମିଦଂ ଵଦ ଦେଵେଶ ଶାପରୂପୋ ଵରସ୍ତ୍ଵଯା
ହେ ଦେବେଶ, ଏହା କଣ? ମୋତେ କୁହ, ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ କି ଶାପ ରୂପ ନେଇଛି?
ଇତ୍ଯୁକ୍ତଃ ପ୍ରାହ ଦେଵେଶଃ ଶୃଣୁ ନାରଦ ମଦ୍ଵଚଃ
ଏପରି କୁହିଲେ, ଦେବେଶ କହିଲେ: ନାରଦ, ମୋର କଥା ଶୁଣ।
ସଂଵତ୍ସରେଣ ଯତ୍ପାପଂ ମତ୍ସ୍ଯଘାତୀ ସମାଚରେତ୍
ଏକ ବର୍ଷରେ ଯେତେ ପାପ ମାଛ ମାରିଥିବା ଲୋକ କରେ,
ଅତୋଽର୍ଥଂ କୃଷିପାଲ୍ଯେନ ନରକଂ ଯାତି ଲାଂଗଲୀ
ସେହି କାରଣରୁ, ଜମି ଚାଷ କରୁଥିବା ଲୋକ ନରକକୁ ଯାଏ।
ମଯି ଭୁକ୍ତେ ପ୍ରସନ୍ନେ ଵା କୋ ଵିଶେଷୋଽସ୍ଯ ନାରଦ
ମୁଁ ଖୁସି ହେଇ ଭୋଜନ କରିଲେ, ନାରଦ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ କଣସି ତଫାତ ରହିନଥାଏ।
ଇଦାନୀଂ ହଲକାଲୁଷ୍ଯୈଃ ସୀରଭଦ୍ରୋ ଵିଚେଷ୍ଟିତୈଃ
ଏବେ ହାଲର ଅପବିତ୍ରତା ଓ ସୀରଭଦ୍ରଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା,
ସପୁତ୍ରପୌତ୍ରସଂତାନୋ ହୃତୋର୍ଥସ୍ତଦ୍ଗୃହେ ମଯା
ମୁଁ ସେ ଘରର ପୁଅ, ପଉତି, ଓ ଧନ ସବୁ ନେଇଯାଇଛି।
ସୋଽପି ଦ୍ଵିଜୋ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ସଂସାରାଦୁତ୍ତରିଷ୍ଯତି
ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମଧ୍ୟ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସଂସାର ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବେ।
କାନ୍ଯକୁବ୍ଜସ୍ଯ ସାମୀପ୍ଯେ ସରଃ ଶ୍ରେଷ୍ଠମପଶ୍ଯତାମ୍
କାନ୍ୟାକୁବ୍ଜ ନିକଟରେ ସେମାନେ ଏକ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସରୋବର ଦେଖିଲେ।
ପଦ୍ମିନୀଜଲକହ୍ଲାରରକ୍ତୋତ୍ପଲସିତୋତ୍ପଲୈଃ 4.3.
ସେ ସରୋବର ପଦ୍ମ, ଶାଳୁକ, ନୀଳ ଓ ଲାଲ ପଦ୍ମ ଓ ଖୁସି ଫୁଲରେ ଭରିଥିଲା।
ତଟୈ ରମ୍ଯୈର୍ଘନୈର୍ଵୃକ୍ଷୈଃ କେତକୀଖଣ୍ଡମଂଡିତମ୍
ତାହାର ସୁନ୍ଦର କୂଳ ଘନ ଗଛ ଓ କେତକୀ ଫୁଲର ଗଛରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା।
ଦାତ୍ଯୂହଶିଖିଭାରୁଣ୍ଡଚକୋରାଦ୍ଯୈଶ୍ଚ ସଂକୁଲମ୍
ଦାତ୍ୟୂହ, ମୟୂର, ଭାରୁଣ୍ଡ, ଚକୋର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପକ୍ଷୀମାନେ ଏଠାରେ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ରହିଛନ୍ତି।
ଜଲକୁକ୍କୁଟସଂଗୀତଂ ହଂସସାରସଶୋଭିତମ୍
ପାଣିପାଖିମାନଙ୍କର ଗୀତରେ ମଞ୍ଜୁଳ ଧ୍ୱନି ହେଉଛି, ହଂସ ଓ ସାରସ ପକ୍ଷୀ ଦ୍ୱାରା ଏଠା ଶୋଭିତ।
ଵଶିଷ୍ଠସ୍ଯ ମୁନେର୍ନାମ୍ନା ଵିଖ୍ଯାତଂ ଶ୍ରୀମହୋଦଯମ୍
ବସିଷ୍ଠ ମୁନିଙ୍କ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଏହି ସ୍ଥାନକୁ 'ଶ୍ରୀମହୋଦୟ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ସ୍ଥାତଵ୍ଯଂ ପୁରତସ୍ତେଷାଂ ତସ୍ମାତ୍ସ୍ନାନଂ ସମାଚରେତ୍
ସେଠାରେ ସେମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ରହିବା ଉଚିତ, ତାପରେ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ।
ଯତ୍ତୀର୍ଥଲୋକଂ ଵିଖ୍ଯାତଂ ସ୍ନାତ୍ଵା ତୀରଂ ସମାଶ୍ରିତଃ
ସେଇ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରି, ତୀରକୁ ଆଶ୍ରୟ କଲାପରେ,
ଆଚମ୍ଯ ସସ୍ନୌ ତୀର୍ଥେନ କ୍ଷଣାତ୍ତୀର୍ଥମଵାପ୍ଯ ଚ
ସେ ପାଣି ଚୁମିଲେ, ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କଲେ, ଏବଂ କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ତୀର୍ଥକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ।
ତାଵତ୍ସ୍ତ୍ରୀତ୍ଵଂ ସମାପନ୍ନୋ ନାରଦଃ କେନ ଵର୍ଣ୍ଯତେ
ସେଇ ସମୟରେ ନାରଦ ନାରୀ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ—ଏହା କିପରି ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବି?
ସ୍ମରପାଶୋପମୌ କର୍ଣୌ କପୋଲୌ କନକୋଜ୍ଜ୍ଵଲୌ
ତାଙ୍କର କାନ ମନୋହର ପାଶର ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଗାଲ ହେଉଥିଲା ସୁନା ପରି ଚମକୁଥିଲା।
ଦଶନା ହୀରକୈସ୍ତୁଲ୍ଯା ଵିଦ୍ରୁମାଭଃ ଶୁଭାଧରଃ 4.3.
ତାଙ୍କର ଦାନ୍ତ ହୀରା ପରି ଚମକୁଥିଲା, ଅଧର ଲାଲ ବିଦ୍ରୁମ ପରି ଶୋଭା ପାଉଥିଲା।
ଶଂଖରେଖାତ୍ରଯେଣୈଵ କଂଠଦେଶୋ ଵିରାଜତେ
ତାଙ୍କର କଣ୍ଠ ଶଂଖର ତିନିଟି ରେଖା ଦ୍ୱାରା ଅତି ଶୋଭା ପାଉଥିଲା।
ଯୁତୌ ରକ୍ତୋତ୍ପଲାଭାସୌ ପାଣୀ ରକ୍ତନଖାଂଗୁଲୀ
ତାଙ୍କର ହାତ ଲାଲ ଲୋଟସ ଫୁଲ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ତାଙ୍କର ଆଙ୍ଗୁଠି ଓ ନଖ ଲାଲ ରଙ୍ଗରେ ରଞ୍ଜିତ ଥିଲା।
ସ୍ତନାଵଵିରଲୌ ସ୍ନିଗ୍ଧୌ ଚକ୍ରଵାକଯୁଗୋପମୌ
ତାଙ୍କର ଦୁଇ ଷଣ୍ଢ, ମୃଦୁ ଓ ଏକାଠି ଥିବା, ଚକ୍ରବାକ ପକ୍ଷୀ ଯୁଗଳ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।