କୃତ୍ଵାପି କୁଶତଂତ୍ଵଗ୍ରପଵିତ୍ରକୃତ ଲକ୍ଷଣମ୍
କୁଶ ଓ ଗଛର ଛାଲି ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ରତାର ଚିହ୍ନ କରିଥିଲେ।
ଵୈଦିଶଂ ନାମ ନଗରଂ ଵେତ୍ରଵତ୍ଯାସ୍ତଟେ ଶୁଭମ୍
ବେତ୍ରାବତୀ ନଦୀ ତଟରେ ଥିବା ଶୁଭ ଭୈଦିଶ ନାମକ ନଗରକୁ ଗଲେ।
ଗୋମହିଷ୍ଯଜସଂପୂର୍ଣଂ ପାଶୁପାଲ୍ଯେନ ସଂସ୍ଥିତଃ
ଗାଈ ଓ ମହିଷରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସେଠି ଗୋପାଳକ ଭାବରେ ରହିଲେ।
ଗୃହକର୍ମଣି ତନ୍ନିଷ୍ଠଃ ସୀରଭଦ୍ର ଇତି ସ୍ମୃତଃ
ଗୃହ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିନ ଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ 'ସୀରଭଦ୍ର' ବୋଲି ଡାକାଯାଉଥିଲା।
ତେନାପ୍ଯାସନସନ୍ମାନୈଃ ସମର୍ଥେନ କୃତାଦରୌ
ସେ ସମ୍ମାନ ଓ ଉଚିତ ଆସନ ଦେଇ ସମ୍ମାନର ସହିତ ସମ୍ବର୍ଦ୍ଧନା କଲେ।
ନ ଵାସ୍ମଦୀଯଂ ଯୁଷ୍ମାକଂ ରୋଚତେନ୍ନଂ ତତୋ ହରିଃ
ଆମର ଯାହା ଅଛି, ସେଠାରେ ତୁମେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉନାହାଁ; ତୁମର ଯାହା ଅଛି, ସେଠାରେ ଆମେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉନାହାଁ—ଏଭଳି ହରି କହିଲେ।
ଉନ୍ନାମ୍ଯ ଵକ୍ତ୍ରଂ ଚୋଵାଚ ଦେଵସଂସ୍ତୁତଯା ଗିରା 4.3.
ମୁହଁ ଉପରକୁ ତୁଳି, ଦେବତାମାନେ ଯେପରି ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ସେପରି କଥା କହିଲେ।
ପଶୁପାଶଗୃହାସକ୍ତାଃ ଶତାର୍ଦ୍ଧବଲଵାହନାଃ
ଗୋପାଳମାନଙ୍କ ଘରକୁ ଲାଗିଥିବା, ପଚାଶ ଶକ୍ତିର ଯାନ ଥିବା—
ତ୍ଵଞ୍ଚ ଵୃତ୍ତିଶତୈର୍ନ୍ନିତ୍ଯଂ ଵର୍ଦ୍ଧସ୍ଵ ସ୍ଵଜନାଵୃତଃ
ତୁମେ ମଧ୍ୟ ସଦା ନିଜ ଲୋକମାନେ ସହିତ ରହି, ଶତଧା ବୃତ୍ତି ଦ୍ୱାରା ବୃଦ୍ଧି ପାଅ।
କ୍ଷେତ୍ରେ ଗୋସ୍ଵାମିନାମାନଂ ଦ୍ଵିଜଂ ଦଦୃଶତୁଶ୍ଚ ତୌ
କ୍ଷେତ୍ରରେ ସେମାନେ 'ଗୋସ୍ୱାମୀ' ନାମକ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଭାଗୀରଥ୍ଯାସ୍ତଟେ ରମ୍ଯେ ଵେଣିକାଗ୍ରାମସନ୍ନିଧୌ
ଭାଗୀରଥୀ ନଦୀର ସୁନ୍ଦର କୂଳରେ, ବେଣିକା ଗ୍ରାମ ନିକଟରେ,
ତାଭ୍ଯାଂ ସଂପ୍ରାର୍ଥିତୋ ଵିପ୍ରୋ ଭୋଜ୍ଯଂ ପ୍ରାଦାଚ୍ଚ କିଂଚନ
ସେମାନେ ଅନୁରୋଧ କରିବା ପରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାଙ୍କୁ କିଛି ଖାଦ୍ୟ ଦେଲେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତୋଽସୌ ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ହଲକର୍ମ ଵିଧାଯ ତତ୍
ଏଭଳି କୁହାଯିବା ପରେ, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସେଠାରେ ହାଲ ଚାଲାଇଲେ।
ଚକ୍ରେ ଚୈଵାଦରଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ସ୍ଵଯମାସନସତ୍କ୍ରିଯାମ୍
ସେ ନିଜେ ଭକ୍ତି ସହିତ ଆଦରରେ ଆସନ ଓ ଅତିଥି ସତ୍କାର ତିଆରି କଲେ।
ସହ ପତ୍ନ୍ଯା ସତନଯୋ ଭୋଜ୍ଯଂ ଭୁକ୍ତିଂ ଚକାର ସଃ
ସେ ତାଙ୍କର ଜଣେ ଜନ୍ମା ଓ ପୁଅ ସହିତ ଏହି ଖାଦ୍ୟ ଭୋଜନ କଲେ।
ପ୍ରଯାତୌ ଦଦତୁଃ ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ଵରଂ ତସ୍ମୈ ଦ୍ଵିଜାତଯେ
ସେମାନେ ବିଦାୟ ନେବାବେଳେ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଉତ୍ତମ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ।
ମା ଧାନ୍ଯଂ ମଖସଂତାନ ମତ୍ପ୍ରସାଦାଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ 4.3.
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୋର କୃପାରେ ତୁମର ଧାନ ଓ ଯଜ୍ଞ ପରମ୍ପରା କେବେ ଶେଷ ହେବ ନାହିଁ।
କିମିଦଂ ଵଦ ଦେଵେଶ ଶାପରୂପୋ ଵରସ୍ତ୍ଵଯା
ହେ ଦେବେଶ, ଏହା କଣ? ମୋତେ କୁହ, ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ କି ଶାପ ରୂପ ନେଇଛି?
ଇତ୍ଯୁକ୍ତଃ ପ୍ରାହ ଦେଵେଶଃ ଶୃଣୁ ନାରଦ ମଦ୍ଵଚଃ
ଏପରି କୁହିଲେ, ଦେବେଶ କହିଲେ: ନାରଦ, ମୋର କଥା ଶୁଣ।
ସଂଵତ୍ସରେଣ ଯତ୍ପାପଂ ମତ୍ସ୍ଯଘାତୀ ସମାଚରେତ୍
ଏକ ବର୍ଷରେ ଯେତେ ପାପ ମାଛ ମାରିଥିବା ଲୋକ କରେ,
ଅତୋଽର୍ଥଂ କୃଷିପାଲ୍ଯେନ ନରକଂ ଯାତି ଲାଂଗଲୀ
ସେହି କାରଣରୁ, ଜମି ଚାଷ କରୁଥିବା ଲୋକ ନରକକୁ ଯାଏ।
ମଯି ଭୁକ୍ତେ ପ୍ରସନ୍ନେ ଵା କୋ ଵିଶେଷୋଽସ୍ଯ ନାରଦ
ମୁଁ ଖୁସି ହେଇ ଭୋଜନ କରିଲେ, ନାରଦ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ କଣସି ତଫାତ ରହିନଥାଏ।
ଇଦାନୀଂ ହଲକାଲୁଷ୍ଯୈଃ ସୀରଭଦ୍ରୋ ଵିଚେଷ୍ଟିତୈଃ
ଏବେ ହାଲର ଅପବିତ୍ରତା ଓ ସୀରଭଦ୍ରଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା,
ସପୁତ୍ରପୌତ୍ରସଂତାନୋ ହୃତୋର୍ଥସ୍ତଦ୍ଗୃହେ ମଯା
ମୁଁ ସେ ଘରର ପୁଅ, ପଉତି, ଓ ଧନ ସବୁ ନେଇଯାଇଛି।
ସୋଽପି ଦ୍ଵିଜୋ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ସଂସାରାଦୁତ୍ତରିଷ୍ଯତି
ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମଧ୍ୟ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସଂସାର ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବେ।
କାନ୍ଯକୁବ୍ଜସ୍ଯ ସାମୀପ୍ଯେ ସରଃ ଶ୍ରେଷ୍ଠମପଶ୍ଯତାମ୍
କାନ୍ୟାକୁବ୍ଜ ନିକଟରେ ସେମାନେ ଏକ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସରୋବର ଦେଖିଲେ।
ପଦ୍ମିନୀଜଲକହ୍ଲାରରକ୍ତୋତ୍ପଲସିତୋତ୍ପଲୈଃ 4.3.
ସେ ସରୋବର ପଦ୍ମ, ଶାଳୁକ, ନୀଳ ଓ ଲାଲ ପଦ୍ମ ଓ ଖୁସି ଫୁଲରେ ଭରିଥିଲା।
ତଟୈ ରମ୍ଯୈର୍ଘନୈର୍ଵୃକ୍ଷୈଃ କେତକୀଖଣ୍ଡମଂଡିତମ୍
ତାହାର ସୁନ୍ଦର କୂଳ ଘନ ଗଛ ଓ କେତକୀ ଫୁଲର ଗଛରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା।
ଦାତ୍ଯୂହଶିଖିଭାରୁଣ୍ଡଚକୋରାଦ୍ଯୈଶ୍ଚ ସଂକୁଲମ୍
ଦାତ୍ୟୂହ, ମୟୂର, ଭାରୁଣ୍ଡ, ଚକୋର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପକ୍ଷୀମାନେ ଏଠାରେ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ରହିଛନ୍ତି।
ଜଲକୁକ୍କୁଟସଂଗୀତଂ ହଂସସାରସଶୋଭିତମ୍
ପାଣିପାଖିମାନଙ୍କର ଗୀତରେ ମଞ୍ଜୁଳ ଧ୍ୱନି ହେଉଛି, ହଂସ ଓ ସାରସ ପକ୍ଷୀ ଦ୍ୱାରା ଏଠା ଶୋଭିତ।