ତସ୍ଯ ଦ୍ରଷ୍ଟୁମଥାଭ୍ଯାଗାନ୍ନାରଦୋ ମୁନିସତ୍ତମଃ
ନୀଳ ଉତ୍ପଳ ପତ୍ର ଭଳି କଳା, ଦୁଇଟି କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧି ଶୋଭିତ।
ସଂଶଯଂ ପରିପୃଚ୍ଛାମି ଭଗଵନ୍ଵକ୍ତୁମର୍ହସି
ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ, ମହାମୁନି ନାରଦ ଆସିଲେ।
ତସ୍ଯା ଦର୍ଶଯ ମେ ରୂପଂ ମାଯାଯାଃ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ
ହେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ, ମୋତେ ସେଇ ମାୟାର ରୂପ ଦେଖାଇଦିଅ।
ଆବ୍ରହ୍ମସ୍ତଂବପର୍ଯଂତଂ ସଦେଵାସୁରମାନୁଷମ୍
ବ୍ରହ୍ମାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଘାସର ତଣା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ସମସ୍ତ ଦେବତା, ଦାନବ ଓ ମଣିଷମାନେ—
ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତୁ ମୁନିନା ଦେଵଦେଵୋ ଜନାର୍ଦନଃ
ଏଭଳି ମୁନିଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଦେବମାନ୍ୟ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଭୂଯୋଽପି ମୋହଯାମାସ ସୋମଗ୍ରାହେଣ ନାରଦମ୍
ସୋମଗ୍ରାହଣ ସମୟରେ, ସେ ପୁଣିଥରେ ନାରଦଙ୍କୁ ମାୟାରେ ପକାଇଦେଲେ।
ମାଯାଂ ଦର୍ଶଯ ମେ ଦେଵ ନାନ୍ଯଦସ୍ତି ପ୍ରଯୋଜନମ୍ 4.3.
ହେ ଦେବ, ମୋତେ ମାୟା ଦେଖାଇଦିଅ, ଏଠି ଅନ୍ୟ କୌଣସି କାମ ନାହିଁ।
ଅଡୁଲ୍ଯଗ୍ରେଣ ସଂଗୃହ୍ଯ ନାରଦଂ ମୁନି ପୁଙ୍ଗଵମ୍
ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାରଦଙ୍କୁ ଜାମାର ଆଗ ଧରି ଧରିଲେ।
ଋଗ୍ଵେଦସଦୃଶଃ ସାକ୍ଷାଦ୍ଵିଷ୍ଣୁର୍ବ୍ରହ୍ମଵଦାସ୍ଥିତଃ
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା, ଋଗ୍ବେଦରେ ଯେପରି ବର୍ଣ୍ଣିତ, ସେଠି ନିଜେ ବିଷ୍ଣୁ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ଶିଖୀ କମଂଡଲୁଧୃତୋ ମୃଗଚର୍ମୋପଵୀତକଃ
ଶିରରେ ଚୁଡ଼ା, ହାତରେ କମଣ୍ଡଳୁ, ଦେହରେ ମୃଗଚର୍ମ ଉପବୀତ ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
କୃତ୍ଵାପି କୁଶତଂତ୍ଵଗ୍ରପଵିତ୍ରକୃତ ଲକ୍ଷଣମ୍
କୁଶ ଓ ଗଛର ଛାଲି ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ରତାର ଚିହ୍ନ କରିଥିଲେ।
ଵୈଦିଶଂ ନାମ ନଗରଂ ଵେତ୍ରଵତ୍ଯାସ୍ତଟେ ଶୁଭମ୍
ବେତ୍ରାବତୀ ନଦୀ ତଟରେ ଥିବା ଶୁଭ ଭୈଦିଶ ନାମକ ନଗରକୁ ଗଲେ।
ଗୋମହିଷ୍ଯଜସଂପୂର୍ଣଂ ପାଶୁପାଲ୍ଯେନ ସଂସ୍ଥିତଃ
ଗାଈ ଓ ମହିଷରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସେଠି ଗୋପାଳକ ଭାବରେ ରହିଲେ।
ଗୃହକର୍ମଣି ତନ୍ନିଷ୍ଠଃ ସୀରଭଦ୍ର ଇତି ସ୍ମୃତଃ
ଗୃହ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିନ ଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ 'ସୀରଭଦ୍ର' ବୋଲି ଡାକାଯାଉଥିଲା।
ତେନାପ୍ଯାସନସନ୍ମାନୈଃ ସମର୍ଥେନ କୃତାଦରୌ
ସେ ସମ୍ମାନ ଓ ଉଚିତ ଆସନ ଦେଇ ସମ୍ମାନର ସହିତ ସମ୍ବର୍ଦ୍ଧନା କଲେ।
ନ ଵାସ୍ମଦୀଯଂ ଯୁଷ୍ମାକଂ ରୋଚତେନ୍ନଂ ତତୋ ହରିଃ
ଆମର ଯାହା ଅଛି, ସେଠାରେ ତୁମେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉନାହାଁ; ତୁମର ଯାହା ଅଛି, ସେଠାରେ ଆମେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉନାହାଁ—ଏଭଳି ହରି କହିଲେ।
ଉନ୍ନାମ୍ଯ ଵକ୍ତ୍ରଂ ଚୋଵାଚ ଦେଵସଂସ୍ତୁତଯା ଗିରା 4.3.
ମୁହଁ ଉପରକୁ ତୁଳି, ଦେବତାମାନେ ଯେପରି ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ସେପରି କଥା କହିଲେ।
ପଶୁପାଶଗୃହାସକ୍ତାଃ ଶତାର୍ଦ୍ଧବଲଵାହନାଃ
ଗୋପାଳମାନଙ୍କ ଘରକୁ ଲାଗିଥିବା, ପଚାଶ ଶକ୍ତିର ଯାନ ଥିବା—
ତ୍ଵଞ୍ଚ ଵୃତ୍ତିଶତୈର୍ନ୍ନିତ୍ଯଂ ଵର୍ଦ୍ଧସ୍ଵ ସ୍ଵଜନାଵୃତଃ
ତୁମେ ମଧ୍ୟ ସଦା ନିଜ ଲୋକମାନେ ସହିତ ରହି, ଶତଧା ବୃତ୍ତି ଦ୍ୱାରା ବୃଦ୍ଧି ପାଅ।
କ୍ଷେତ୍ରେ ଗୋସ୍ଵାମିନାମାନଂ ଦ୍ଵିଜଂ ଦଦୃଶତୁଶ୍ଚ ତୌ
କ୍ଷେତ୍ରରେ ସେମାନେ 'ଗୋସ୍ୱାମୀ' ନାମକ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଭାଗୀରଥ୍ଯାସ୍ତଟେ ରମ୍ଯେ ଵେଣିକାଗ୍ରାମସନ୍ନିଧୌ
ଭାଗୀରଥୀ ନଦୀର ସୁନ୍ଦର କୂଳରେ, ବେଣିକା ଗ୍ରାମ ନିକଟରେ,
ତାଭ୍ଯାଂ ସଂପ୍ରାର୍ଥିତୋ ଵିପ୍ରୋ ଭୋଜ୍ଯଂ ପ୍ରାଦାଚ୍ଚ କିଂଚନ
ସେମାନେ ଅନୁରୋଧ କରିବା ପରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାଙ୍କୁ କିଛି ଖାଦ୍ୟ ଦେଲେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତୋଽସୌ ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ହଲକର୍ମ ଵିଧାଯ ତତ୍
ଏଭଳି କୁହାଯିବା ପରେ, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସେଠାରେ ହାଲ ଚାଲାଇଲେ।
ଚକ୍ରେ ଚୈଵାଦରଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ସ୍ଵଯମାସନସତ୍କ୍ରିଯାମ୍
ସେ ନିଜେ ଭକ୍ତି ସହିତ ଆଦରରେ ଆସନ ଓ ଅତିଥି ସତ୍କାର ତିଆରି କଲେ।
ସହ ପତ୍ନ୍ଯା ସତନଯୋ ଭୋଜ୍ଯଂ ଭୁକ୍ତିଂ ଚକାର ସଃ
ସେ ତାଙ୍କର ଜଣେ ଜନ୍ମା ଓ ପୁଅ ସହିତ ଏହି ଖାଦ୍ୟ ଭୋଜନ କଲେ।
ପ୍ରଯାତୌ ଦଦତୁଃ ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ଵରଂ ତସ୍ମୈ ଦ୍ଵିଜାତଯେ
ସେମାନେ ବିଦାୟ ନେବାବେଳେ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଉତ୍ତମ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ।
ମା ଧାନ୍ଯଂ ମଖସଂତାନ ମତ୍ପ୍ରସାଦାଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ 4.3.
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୋର କୃପାରେ ତୁମର ଧାନ ଓ ଯଜ୍ଞ ପରମ୍ପରା କେବେ ଶେଷ ହେବ ନାହିଁ।
କିମିଦଂ ଵଦ ଦେଵେଶ ଶାପରୂପୋ ଵରସ୍ତ୍ଵଯା
ହେ ଦେବେଶ, ଏହା କଣ? ମୋତେ କୁହ, ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ କି ଶାପ ରୂପ ନେଇଛି?
ଇତ୍ଯୁକ୍ତଃ ପ୍ରାହ ଦେଵେଶଃ ଶୃଣୁ ନାରଦ ମଦ୍ଵଚଃ
ଏପରି କୁହିଲେ, ଦେବେଶ କହିଲେ: ନାରଦ, ମୋର କଥା ଶୁଣ।
ସଂଵତ୍ସରେଣ ଯତ୍ପାପଂ ମତ୍ସ୍ଯଘାତୀ ସମାଚରେତ୍
ଏକ ବର୍ଷରେ ଯେତେ ପାପ ମାଛ ମାରିଥିବା ଲୋକ କରେ,