ଯଥର୍ତାଵୃତୁଲିଙ୍ଗାନି ନାନାରୂପାଣି ପର୍ଯଯେ
ଯେପରି ଋତୁ ପରିବର୍ତ୍ତନରେ ବିଭିନ୍ନ ଚିହ୍ନ ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି।
ପ୍ରତିଲୀନେଷୁ ଭୂତେଷୁ ଵିବୁଦ୍ଧଃ ସକଲଂ ଜଗତ୍
ପଞ୍ଚଭୂତ ଲୟ ହେଲେ, ସମସ୍ତ ଜଗତ ଜାଗ୍ରତ ହୁଏ।
ହିଂସ୍ରାହିଂସ୍ରେ ମୃଦୁକ୍ରୂରେ ଧର୍ମାଧର୍ମାଵୃତାନୃତେ
ହିଂସ୍ର ଓ ଅହିଂସ୍ର, କୋମଳ ଓ କଠୋର, ଧର୍ମ ଓ ଅଧର୍ମ, ସତ୍ୟ ଓ ଅସତ୍ୟ।
ଭୂର୍ଦଶଗୁଣେନ ପଯସା ସଂଵୃତା ତଚ୍ଚ ତେଜସା
ପୃଥିବୀକୁ ଦଶଗୁଣ ପାଣି ଢାକିଛି, ଏହି ପାଣିକୁ ଆଗୁନି ଢାକିଛି।
ଭୂତାଦିନା ତଥାକାଶଂ ଭୂତାଦିର୍ମହତାଵୃତଃ
ଭୂତ ଆଦି ଦ୍ୱାରା ଆକାଶ ଦକ୍ଷିତ, ଏହି ଭୂତମାନେ ମହତ୍ତ୍ୱ ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ।
ଏଵଂ ଵିଧାନାମଣ୍ଡାନାଂ ସହସ୍ରାଣି ଶତାନି ଚ 4.2.
ଏଭଳି ଅନେକ ଗୋଲାକାର ଜଗତ ଶତ ଓ ସହସ୍ରରେ ଅଛି।
ଵୈକୁଣ୍ଠକୋଷ୍ଠଗତମେତଦଶେଷତାଯାଂ ଖ୍ଯାତଂ ଜଗତ୍ସୁରନରୋରଗସିଦ୍ଧନଦ୍ଧମ୍
ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ, ଦେବତା, ମଣିଷ, ସର୍ପ, ସିଦ୍ଧ ଓ ବନ୍ଧନରେ ପଡ଼ିଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନେ ସହିତ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ବୈକୁଣ୍ଠ ଗୃହରେ ଅବସ୍ଥିତ।
ମାଯାଦର୍ଶନଵର୍ଣନମ୍ କୀଦୃଶୀ କୃଷ୍ଣ ସା ମାଯା ଵିଷ୍ଣୋରମିତତେଜସଃ
ମାୟା ଦର୍ଶନର ବର୍ଣ୍ଣନା।
ଵାସୁଦେଵଃ ସଗରୁଡଃ ସଚକ୍ରଶ୍ଚ ଶ୍ରିଯା ସହ
ହେ କୃଷ୍ଣ, ଅସୀମ ତେଜସ୍ୱୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ସେଇ ମାୟା କେମିତି?
ନୀଲୋତ୍ପଲଦଲଶ୍ଯାମଃ କୁଂଡଲାଭ୍ଯାଂ ଵିଭୂଷିତଃ
ବାସୁଦେବ, ଗରୁଡ଼ ଓ ଚକ୍ର ସହିତ, ଶ୍ରୀ ଦେବୀଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ।
ତସ୍ଯ ଦ୍ରଷ୍ଟୁମଥାଭ୍ଯାଗାନ୍ନାରଦୋ ମୁନିସତ୍ତମଃ
ନୀଳ ଉତ୍ପଳ ପତ୍ର ଭଳି କଳା, ଦୁଇଟି କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧି ଶୋଭିତ।
ସଂଶଯଂ ପରିପୃଚ୍ଛାମି ଭଗଵନ୍ଵକ୍ତୁମର୍ହସି
ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ, ମହାମୁନି ନାରଦ ଆସିଲେ।
ତସ୍ଯା ଦର୍ଶଯ ମେ ରୂପଂ ମାଯାଯାଃ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ
ହେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ, ମୋତେ ସେଇ ମାୟାର ରୂପ ଦେଖାଇଦିଅ।
ଆବ୍ରହ୍ମସ୍ତଂବପର୍ଯଂତଂ ସଦେଵାସୁରମାନୁଷମ୍
ବ୍ରହ୍ମାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଘାସର ତଣା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ସମସ୍ତ ଦେବତା, ଦାନବ ଓ ମଣିଷମାନେ—
ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତୁ ମୁନିନା ଦେଵଦେଵୋ ଜନାର୍ଦନଃ
ଏଭଳି ମୁନିଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଦେବମାନ୍ୟ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଭୂଯୋଽପି ମୋହଯାମାସ ସୋମଗ୍ରାହେଣ ନାରଦମ୍
ସୋମଗ୍ରାହଣ ସମୟରେ, ସେ ପୁଣିଥରେ ନାରଦଙ୍କୁ ମାୟାରେ ପକାଇଦେଲେ।
ମାଯାଂ ଦର୍ଶଯ ମେ ଦେଵ ନାନ୍ଯଦସ୍ତି ପ୍ରଯୋଜନମ୍ 4.3.
ହେ ଦେବ, ମୋତେ ମାୟା ଦେଖାଇଦିଅ, ଏଠି ଅନ୍ୟ କୌଣସି କାମ ନାହିଁ।
ଅଡୁଲ୍ଯଗ୍ରେଣ ସଂଗୃହ୍ଯ ନାରଦଂ ମୁନି ପୁଙ୍ଗଵମ୍
ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାରଦଙ୍କୁ ଜାମାର ଆଗ ଧରି ଧରିଲେ।
ଋଗ୍ଵେଦସଦୃଶଃ ସାକ୍ଷାଦ୍ଵିଷ୍ଣୁର୍ବ୍ରହ୍ମଵଦାସ୍ଥିତଃ
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା, ଋଗ୍ବେଦରେ ଯେପରି ବର୍ଣ୍ଣିତ, ସେଠି ନିଜେ ବିଷ୍ଣୁ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ଶିଖୀ କମଂଡଲୁଧୃତୋ ମୃଗଚର୍ମୋପଵୀତକଃ
ଶିରରେ ଚୁଡ଼ା, ହାତରେ କମଣ୍ଡଳୁ, ଦେହରେ ମୃଗଚର୍ମ ଉପବୀତ ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
କୃତ୍ଵାପି କୁଶତଂତ୍ଵଗ୍ରପଵିତ୍ରକୃତ ଲକ୍ଷଣମ୍
କୁଶ ଓ ଗଛର ଛାଲି ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ରତାର ଚିହ୍ନ କରିଥିଲେ।
ଵୈଦିଶଂ ନାମ ନଗରଂ ଵେତ୍ରଵତ୍ଯାସ୍ତଟେ ଶୁଭମ୍
ବେତ୍ରାବତୀ ନଦୀ ତଟରେ ଥିବା ଶୁଭ ଭୈଦିଶ ନାମକ ନଗରକୁ ଗଲେ।
ଗୋମହିଷ୍ଯଜସଂପୂର୍ଣଂ ପାଶୁପାଲ୍ଯେନ ସଂସ୍ଥିତଃ
ଗାଈ ଓ ମହିଷରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସେଠି ଗୋପାଳକ ଭାବରେ ରହିଲେ।
ଗୃହକର୍ମଣି ତନ୍ନିଷ୍ଠଃ ସୀରଭଦ୍ର ଇତି ସ୍ମୃତଃ
ଗୃହ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିନ ଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ 'ସୀରଭଦ୍ର' ବୋଲି ଡାକାଯାଉଥିଲା।
ତେନାପ୍ଯାସନସନ୍ମାନୈଃ ସମର୍ଥେନ କୃତାଦରୌ
ସେ ସମ୍ମାନ ଓ ଉଚିତ ଆସନ ଦେଇ ସମ୍ମାନର ସହିତ ସମ୍ବର୍ଦ୍ଧନା କଲେ।
ନ ଵାସ୍ମଦୀଯଂ ଯୁଷ୍ମାକଂ ରୋଚତେନ୍ନଂ ତତୋ ହରିଃ
ଆମର ଯାହା ଅଛି, ସେଠାରେ ତୁମେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉନାହାଁ; ତୁମର ଯାହା ଅଛି, ସେଠାରେ ଆମେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉନାହାଁ—ଏଭଳି ହରି କହିଲେ।
ଉନ୍ନାମ୍ଯ ଵକ୍ତ୍ରଂ ଚୋଵାଚ ଦେଵସଂସ୍ତୁତଯା ଗିରା 4.3.
ମୁହଁ ଉପରକୁ ତୁଳି, ଦେବତାମାନେ ଯେପରି ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ସେପରି କଥା କହିଲେ।
ପଶୁପାଶଗୃହାସକ୍ତାଃ ଶତାର୍ଦ୍ଧବଲଵାହନାଃ
ଗୋପାଳମାନଙ୍କ ଘରକୁ ଲାଗିଥିବା, ପଚାଶ ଶକ୍ତିର ଯାନ ଥିବା—
ତ୍ଵଞ୍ଚ ଵୃତ୍ତିଶତୈର୍ନ୍ନିତ୍ଯଂ ଵର୍ଦ୍ଧସ୍ଵ ସ୍ଵଜନାଵୃତଃ
ତୁମେ ମଧ୍ୟ ସଦା ନିଜ ଲୋକମାନେ ସହିତ ରହି, ଶତଧା ବୃତ୍ତି ଦ୍ୱାରା ବୃଦ୍ଧି ପାଅ।
କ୍ଷେତ୍ରେ ଗୋସ୍ଵାମିନାମାନଂ ଦ୍ଵିଜଂ ଦଦୃଶତୁଶ୍ଚ ତୌ
କ୍ଷେତ୍ରରେ ସେମାନେ 'ଗୋସ୍ୱାମୀ' ନାମକ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।