ନଗରେ ଚନ୍ଦ୍ରହୃଦଯେ ରଣଧୀରୋ ନୃପୋଽଭଵତ୍
ଚନ୍ଦ୍ରହୃଦୟ ନଗରରେ ରଣଧୀର ନାମକ ଏକ ସାହସୀ ରାଜା ଥିଲେ।
ତତ୍ର ଵୈଶ୍ଯୋଽଵସଦ୍ଧର୍ମୀ ନାମ୍ନା ଧର୍ମଧ୍ଵଜୋ ଧନୀ
ସେଠାରେ ଧର୍ମଧ୍ୱଜ ନାମକ ଏକ ଧର୍ମିକ ଏବଂ ଧନୀ ବ୍ୟାପାରୀ ବସୁଥିଲେ।
ଏକଦା ନଗରେ ତସ୍ମିନ୍ଯାତୁଭକ୍ତୋ ନରୋଽଭଵତ୍
ଏକ ଦିନ ସେହି ନଗରରେ ମାଂସ ଭୋଜନରେ ଆସକ୍ତ ଏକ ଲୋକ ଆସିଥିଲେ।
ଵାଶରୋ ନାମ ତତ୍ରାସୀଦ୍ରାକ୍ଷସଃ ପୁରୁଷାଦନଃ
ସେଠାରେ ବାଶର ନାମକ ଏକ ରାକ୍ଷସ ଥିଲେ, ଯିଏ ମନୁଷ୍ୟ ଖାଉଥିଲେ।
ପ୍ରସନ୍ନୋ ରାକ୍ଷସୋ ଭୂତ୍ଵା ଯାତୁଭକ୍ତଂ ତମବ୍ରଵୀତ୍
ସେ ରାକ୍ଷସ ଖୁସି ହୋଇ, ସେଇ ମାଂସଭୋଜୀଙ୍କୁ କହିଲେ।
ସ ହୋଵାଚ ଵରୋ ମହ୍ଯଂ ଦେଯସ୍ତେ ପୁରୁଷାଦକ
ସେ କହିଲେ, 'ହେ ମନୁଷ୍ୟ ଭକ୍ଷକ, ମୋତେ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଅ।'
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵାକରୋଦ୍ଗର୍ତଂ ନର ବୁଦ୍ଧିଵିମୋହନମ୍
ଏହା ଶୁଣି, ସେ ଲୋକ ମନକୁ ଭ୍ରମିତ କରିବା ପାଇଁ ଏକ ଗଡ଼ିଖାନା ତିଆରି କଲେ।
ତେନ ରାତ୍ରୌ ତୁ ଚୌର୍ଯେଣ ନୃପଦାସୀ ଵରାଂଗନା
ରାତିରେ ଚୋରି କରି, ଏକ ରାଜାଙ୍କ ଦାସୀ ଏବଂ ସୁନ୍ଦରୀ ଜଣେ ମହିଳାକୁ ନେଇ ଆଣାଗଲା।
ସପ୍ତପତ୍ନ୍ଯୋଽଭଵଂସ୍ତସ୍ଯ ଚତୁର୍ଵର୍ଣସ୍ଯ ଯୋଷିତଃ
ସେଠି, ଚାରି ଜାତିର ସତ୍ତରେ ସାତଜଣୀ ଘରବୁଢ଼ି ଥିଲେ।
ନୃପଦୁର୍ଗସମଂ ଗେହଂ ରଚିତଂ ତେନ ରକ୍ଷସା 3.2.13.
ସେଇ ରାକ୍ଷସ ରାଜପ୍ରାସାଦ ସଦୃଶ ଏକ ଘର ତିଆରି କଲେ।
ଚୋରିତଂ ବହୁଧା ଦ୍ରଵ୍ଯଂ ଗର୍ତେ ସଂସ୍ଥାପିତଂ ବଲାତ୍
ଅନେକ ଚୋରା ଧନ ଜବରଦସ୍ତି ଗଡ଼ିଖାନାରେ ରଖାଯାଇଥିଲା।
ତ୍ଯଜାମ ନଗରୀଂ ଭୂପ ଚୌରଵିଘ୍ନକରୀଂ ତଵ ସ୍ଥାପିତା ନଗରେ ତସ୍ମିଶ୍ଚୌରହିଂସାପରାଯ ଣାଃ
ହେ ରାଜା, ଚୋରମାନେ ଅନେକ ଅସୁବିଧା କରୁଥିବା ଏହି ନଗରକୁ ଛାଡ଼ିଦିଅ। ସେହି ନଗରରେ ଚୋର ଓ ହିଂସାକାରୀମାନେ ବସିଛନ୍ତି।
ଆଜ୍ଞାପ୍ଯ ସ ଯଯୌ ଗେହଂ ତୈସ୍ତୁ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତଥା କୃତମ୍
ଆଦେଶ ଦେଇ ସେ ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ, ଏବଂ ସେମାନେ ଯାହା ହେଇଥିଲା ଶୁଣି, ତାହା ଅନୁସାରେ କାମ କଲେ।
ରାକ୍ଷସ୍ଯା ମାଯଯା ସର୍ଵେ ମୋହିତା ରକ୍ଷିଣସ୍ତଦା
ସେତେବେଳେ ରାକ୍ଷସଙ୍କର ମାୟାରେ ସମସ୍ତ ପାହାଡ଼ିଆ ଭ୍ରମିତ ହେଇଗଲେ।
ପୁନସ୍ତେ ପ୍ରଯଯୁର୍ଭୂପଂ ରଣଧୀରଂ ସମେରଯନ୍
ପୁଣି ସେମାନେ ରଣଧୀର ରାଜାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ ସମ୍ବାଦ ଦେଲେ।
ଅର୍ଧରାତ୍ରେ ତମୋଭୂତେ ସ ଚୌରୋ ନୃପମାଗତମ୍
ମଧ୍ୟରାତିରେ ଅନ୍ଧାର ହେବାବେଳେ, ସେ ଚୋର ରାଜାଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଲେ।
ନୃପୋଽବ୍ରଵୀଦହଂ ଚୌରଶ୍ଚୋଦିତାର୍ଥଃ ସମାଗତଃ
ରାଜା କହିଲେ, 'ମୁଁ ରାଜା, ତୁମେ ଚୋର, ଆମନ୍ତ୍ରଣ ମେଳି ଏଠାକୁ ଆସିଛ।'
ମଯା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଚ ବହୁଧା ଦ୍ରଵ୍ଯଂ ହର ସୁଖୀ ଭଵ
ମୋ ସହିତ ବହୁ ଧନ ନେଅ ଏବଂ ସୁଖୀ ହେଅ।
ଗର୍ତମଧ୍ଯେ ଗତୋ ରାତ୍ରୌ ସ୍ଥାପଯିତ୍ଵା ନୃପଂ ବହିଃ
ରାତିରେ ସେ ଗଡ଼ିଆ ଭିତରକୁ ଗଲା, ରାଜାଙ୍କୁ ବାହାରେ ଛାଡ଼ି ଦେଲା।
ଭୂପତିଂ ପ୍ରାହ ଭୋ ରାଜନ୍ଗଚ୍ଛ ଶୀଘ୍ରଂ ସ୍ଵକଂ ଗୃହମ୍ 3.2.13.
ସେ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲା, 'ହେ ରାଜା, ଶୀଘ୍ର ତୁମ ଘରକୁ ଯାଅ।'
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସା ତୁ ଭୂପାଯ ମାର୍ଗଭେଦମଦର୍ଶଯତ୍
ଏହିପରି କହି ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ଅନ୍ୟ ରାସ୍ତା ଦେଖାଇଦେଲା।
ଆଯଯୌ ସେନଯା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଯତ୍ର ଚୌରଃ ସ୍ଵଯଂ ସ୍ଥିତଃ
ସେ ସେନା ସହିତ ଯେଉଁଠି ଚୋର ନିଜେ ଦଢ଼ିଥିଲେ, ସେଠାକୁ ଚାଲିଆସିଲା।
ସଂପୂଜ୍ଯ ଵର୍ଣଯାମାସ ଯଥା ଜାତଂ ତଥାଵିଧି ।। ଵିହସ୍ଯାହ ଚ ରକ୍ଷସ୍ତଂ ତ୍ଵଯା ମେ ଭୋଜନଂ କୃତମ୍
ସମ୍ମାନ ସହିତ ସେ ସବୁ କଥା ଯେମିତି ଘଟିଥିଲା, ସେହିପରି ରାକ୍ଷସୀଙ୍କୁ କହିଲେ । ହସି ହସି ସେ ରାକ୍ଷସକୁ କହିଲେ, 'ତୁମେ ମୋ ପାଇଁ ଖାଦ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଛ ।'
ଅଦ୍ଯ ଭକ୍ଷ୍ଯାମ୍ଯହଂ ସର୍ଵାନ୍ମାନୁଷାନ୍ଦୈଵଚୋଦିତାନ୍
ଆଜି ମୁଁ ସମସ୍ତ ମଣିଷଙ୍କୁ ଭାଗ୍ୟର ଚଳନାରେ ଖାଇ ଦେବି ।
ଚଖାଦ ବହୁଲାଂ ସେନାଂ ତେପି ଯାତା ଦିଶୋ ଦଶ
ସେ ବଡ଼ ସେନାକୁ ଖାଇ ଦେଲା; ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଦଶଦିଗକୁ ପଳାଇଗଲେ ।
ତଦା ଚୌରଃ ସ୍ଵଯଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଭୂପତିଂ ପ୍ରାହ ରୋଷତଃ
ତାପରେ ଚୋର ନିଜେ ରାଜାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ, କ୍ରୋଧରେ କହିଲେ ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ନୃପଶ୍ଚୈଵ ତୂର୍ଣମାଗତ୍ଯ ତତ୍ର ହ
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ତୁରନ୍ତ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ ।
ରକ୍ଷସା ସହ ତଦ୍ଗର୍ତଂ ଭସ୍ମସାଦଭଵତ୍କ୍ଷଣାତ୍
ସେ ରାକ୍ଷସ ସହିତ ସେ ଗଡ଼ି ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଆଗୁନ ହେଇଗଲା ।
ତଥା ସର୍ଵଧନୈଃ ସାର୍ଧଂ ସ୍ତ୍ରୀଭିସ୍ତାଭିଃ ସମାଯଯୌ
ତାପରେ ସେ ସମସ୍ତ ଧନ-ଦୌଲତ ଓ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ଫେରିଆସିଲେ ।
ପଟହାତାଡିତେନୈଵ ଶବ୍ଦେନ ଚ ଗୃହେଗୃହେ 3.2.13.
ଢୋଳ ମାଡ଼ିବା ଶବ୍ଦରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଘରେ ଉଲ୍ଲାସ ଛାଇଗଲା ।