ଓଁ ନମୋ ଵାସୁଦେଵାଯ ସଶାର୍ଙ୍ଗାଯ ସକେତଵେ
ଓଁ, ଶାର୍ଙ୍ଗଧନୁଧାରୀ, ଅୟୋଧ୍ୟାରେ ବସିଥିବା ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର ।
ନମଃ ଶିଵାଯ ସୋମାଯ ସଗଣାଯ ସସୂନଵେ
ଶିବ, ସୋମ, ତାଙ୍କ ସହଚରମାନେ ଓ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର ।
ଶିଵଂ ଧ୍ଯାତ୍ଵା ହରିଂ ସ୍ତୁତ୍ଵା ପ୍ରଣମ୍ଯ ପରମେ ଷ୍ଠିନମ୍
ଶିବଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ହରିଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି, ପରମେଷ୍ଠୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି—
ଛତ୍ରାଭିଷିକ୍ତଂ ଧର୍ମଜ୍ଞଂ ଧର୍ମପୁତ୍ରଂ ଯୁଧିଷ୍ଠିରମ୍
ଧର୍ମପୁତ୍ର, ଧର୍ମର ଜ୍ଞାନୀ, ରାଜାଁ ଚାମର ଛତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଅଭିଷିକ୍ତ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ—
ମାର୍କଣ୍ଡେଯଃ ସମାଣ୍ଡଵ୍ଯଃ ଶାଣ୍ଡିଲ୍ଯଃ ଶାକଟାଯନଃ
ମାର୍କଣ୍ଡେୟ, ସମଣ୍ଡବ୍ୟ, ଶାଣ୍ଡିଳ୍ୟ ଓ ଶାକଟାୟନ—
ଜାମଦଗ୍ନ୍ଯୋ ଭରଦ୍ଵାଜୋ ଭୃଗୁ ର୍ଭାଗୁରିରେଵ ଚ 4.1.
ଜାମଦଗ୍ନ୍ୟ, ଭରଦ୍ୱାଜ, ଭୃଗୁ ଓ ଭାଗୁରି—
ପୁଲସ୍ତ୍ଯଃ ପୁଲହୋ ଦାଲ୍ଭ୍ଯୋ ବୃହଦଶ୍ଵଃ ସଲୋମଶଃ
ପୁଲସ୍ତ୍ୟ, ପୁଲହ, ଦାଲ୍ଭ୍ୟ, ବୃହଦଶ୍ୱ ଓ ସଲୋମଶ—
ତାନୃଷୀନାଗତାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵେଦଵେଦାଙ୍ଗପାରଗାନ୍
ଏହି ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗର ଜ୍ଞାନୀ ଋଷିମାନେ ଆସିଥିବାକୁ ଦେଖି—
ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ ସଂପ୍ରହୃଷ୍ଟଃ ସମୁତ୍ଥାଯାଭିଵାଦ୍ଯ ଚ
ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଖୁସି ହୋଇ, ଉଠି ତାଙ୍କୁ ଅଭିବାଦନ କଲେ ।
ଉପଵିଷ୍ଟେଷୁ ତେଷ୍ଵେଵ ତପସ୍ଵିଷୁ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ
ଯେତେବେଳେ ସେ ତପସ୍ୱୀମାନେ ବସିଗଲେ, ଯୁଧିଷ୍ଠିର—
ଭଗଵଂସ୍ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦେନ ପ୍ରାପ୍ତଂ ରାଜ୍ଯଂ ମହନ୍ମଯା
ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କର କୃପାରେ ମୁଁ ଏହି ବଡ଼ ରାଜ୍ୟ ପାଇଛି।
ସରୋଗସ୍ଯ ଯଥା ଭୋଗଃ ପ୍ରାପ୍ତୋଽପି ନ ସୁଖାଵହଃ
ଯେପରି ରୋଗୀ ଲୋକ ଭୋଗ ମିଳିଲେ ମଧ୍ୟ ସୁଖ ମିଳେନାହିଁ, ସେପରି।
ଯତ୍ସୁଖଂ ପାଵନଂ ପ୍ରୀତିର୍ଵନମୂଲଫଲାଶିନାମ୍
ଯେମାନେ ଜଙ୍ଗଲରେ ଫଳ ଓ ମୂଳ ଖାନ୍ତି, ସେମାନେ ପାଉଥିବା ସୁଖ ଓ ପବିତ୍ର ଆନନ୍ଦ ଅନ୍ୟ କିଛି ଭଳି।
ଯୋ ନୋ ବନ୍ଧୁର୍ଗୁରୁର୍ଗୋପ୍ତା ସଦା ଶର୍ମ ଚ ଵର୍ମ ଚ
ଯିଏ ଆମର ବନ୍ଧୁ, ଗୁରୁ, ରକ୍ଷକ, ସେ ସଦା ଆମକୁ ସୁଖ ଦେଇଥାଏ ଓ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରେ।
ଅଵିଵେକମହଂ ଧାସ୍ଯେ ମନୋ ମେ ପାପପଙ୍କିଲମ୍
ମୁଁ ଅବିବେକକୁ ଛାଡିଦେବି; ମୋ ମନ ପାପରେ ମାଳିନ୍ୟ ହୋଇଯାଇଛି।
ସଂଶ୍ରୁତାନି ପୁରାଣାନି ଵେଦାସ୍ସାଂଗା ମଯା ଵିଭୋ 4.1.
ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ପୁରାଣ ଓ ବେଦ ସହିତ ସମସ୍ତ ଶାଖା ଶୁଣିଛି।
ଏତେ ସଧର୍ମଗୋପ୍ତାରୋ ମୁନଯଃ ସମୁପାଗତାଃ
ଏହି ମୁନିମାନେ ଧର୍ମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ଏବେ ଆସିପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି।
ଅର୍ଥଶାସ୍ତ୍ରାଣି ଯାଵଂତି ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ରାଣି ଯାନି ଵୈ
ଯେତେ ଅର୍ଥ ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ଯେତେ ଧର୍ମ ଶାସ୍ତ୍ର ଅଛି।
ସ୍ଵର୍ଗଂ ଗତେ ଶାନ୍ତନଵେ ଭଵାନ୍କୃଷ୍ଣୋଽଥ ଯାଦଵଃ
ଶାନ୍ତନୁ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲାପରେ, ଆପଣ, କୃଷ୍ଣ ଓ ଯାଦବ ମଧ୍ୟ।
ସତ୍ଯଂ ସତ୍ଯଵତୀସୂନୁର୍ଧର୍ମରାଜାଯ ଵକ୍ଷ୍ଯତି
ସତ୍ୟବତୀଙ୍କ ପୁଅ ଧର୍ମରାଜଙ୍କୁ ସତ୍ୟ କଥା କହିବେ।
ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ ଯଦାଖ୍ଯେଯଂ ତଦାଖ୍ଯାତଂ ମଯା ଭୀଷ୍ମେଣ ତେଽନଘ
ବ୍ୟାସ କହିଲେ: ଯେଉଁ କଥା କହିବା ଥିଲା, ମୁଁ ଭୀଷ୍ମ ମାଧ୍ୟମରେ ତୁମକୁ କହିଦେଇଛି, ଓ ପାପହୀନ।
ଧର୍ମଜ୍ଞୋ ହ୍ଯସି ମେଧାଵୀ ଗୁଣଵାନ୍ପ୍ରା ଜ୍ଞସତ୍ତମଃ
ତୁମେ ଧର୍ମରେ ଜ୍ଞାନୀ, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଗୁଣବତୀ, ଓ ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ।
ପାର୍ଶ୍ଵସ୍ଥିତେ ହୃଷୀକେଶେ କେଶଵେ କେଶିସୂଦନେ
ହୃଷୀକେଶ, କେଶବ, କେଶିଘାତୀ ନିକଟରେ ଉଭୟ ଦଣ୍ଡାୟମାନ।
କର୍ତା ପାଲଯିତା ହର୍ତା ଜଗତାଂ ଯୋ ଜଗନ୍ମଯଃ
ଯିଏ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ପାଳକ ଓ ନାଶକ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜଗତର ମୂଳ।
ସମାଦିଶ୍ଯେତି କର୍ତଵ୍ଯଂ ଭଗଵାନ୍ବାଦରାଯଣଃ
ଯାହା କରିବା ଉଚିତ, ତାହା ବାଦରାୟଣ ପ୍ରଭୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କରିବେ।
ସ୍ଵାଭାଷ୍ଯ ଭାରତଵିଧାତରି ସଂପ୍ରଯାତେ ତେ କୌତୁକାକୁଲଧିଯୋ ମୁନଯଃ ପ୍ରଶାନ୍ତାଃ 4.1.
ଭାରତ ରଚନାକାର ନିଜ ଭାଷ୍ୟ କହି ପରେ ଯାଇଲେ, ମୁନିମାନେ ଜିଜ୍ଞାସାରେ ଭରି ଶାନ୍ତ ହେଇଗଲେ।
ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡୋତ୍ପତ୍ତିଵର୍ଣନମ୍ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଉଵାଚ କସ୍ଯ ପ୍ରତିଷ୍ଠା ନିର୍ଦିଷ୍ଟା କୋ ହେତୁଃ କିଂ ପରାଯଣମ୍
ୟୁଧିଷ୍ଠିର ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: କିଏର ଆଧାର ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ, କିଏ ହେତୁ, ଓ କଣ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଲକ୍ଷ୍ୟ?
କତି ଦ୍ଵୀପାଃ ସମୁଦ୍ରାଶ୍ଚ କିଯଂତୋ ହି କୁଲାଚଲାଃ
କେତେ ଦ୍ୱୀପ ଓ ସମୁଦ୍ର ଅଛି, କେତେ ପର୍ବତ ଶୃଙ୍ଗ ଅଛି?
ଶ୍ରୁତୋଽନୁଭୂତଶ୍ଚ ମଯା ସଂସାରେ ସରତା ଚିରମ୍
ଏହି ସଂସାରରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଯାଉଁଥିବାବେଳେ, ମୁଁ ଏହାକୁ ଶୁଣିଛି ଏବଂ ଅନୁଭବ କରିଛି।
ଅଜାଯ ଵିଶ୍ଵରୂପାଯ ନିର୍ଗୁଣାଯ ଗୁଣାତ୍ମନେ
ଯିଏ ଅଜନ୍ମା, ସମସ୍ତ ଆକାରର ମାଲିକ, ଗୁଣହୀନ ହେଉଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସମସ୍ତ ଗୁଣର ମୂଳ ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି—