ଇତ୍ଯେଭିର୍ନାମଭିସ୍ତ୍ଵନ୍ଯେ ଦାନଵାନାଂ ଜିଘାଂସଯା
ଏହି ସମସ୍ତ ନାମ ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ୟମାନେ ଦାନବମାନଙ୍କୁ ନଶ୍ୱ କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଚିହ୍ନିତ।
ସରୂପାଶ୍ଚାନ୍ଯରୂପାଶ୍ଚ ଵିରୂପାଃ କାମରୂପିଣଃ
କେହି ସମାନ ଆକୃତିର, କେହି ଭିନ୍ନ ଆକୃତିର, କେହି ବିକୃତ ଦେହର, ଏବଂ କେହି ଇଚ୍ଛାମତେ ଆକୃତି ଧାରଣ କରିପାରନ୍ତି।
ଧାତୁର୍ଦିଵିତି ଵୈ ପ୍ରୋକ୍ତୋ କ୍ରୀଡାଯାଂ ସ ତୁ ଉଚ୍ଯତେ
‘ଦି’ ଏହି ଧାତୁକୁ ଖେଳାର ଅର୍ଥରେ କହାଯାଇଛି ।
ଋଚୋ ଯଜୂଂଷି ସାମାନି ଯାନ୍ଯୁକ୍ତାନୀହ ଵୈ ମଯା
ଯେ ଋଗ୍, ଯଜୁର୍ ଓ ସାମ ମନ୍ତ୍ରଗୁଡିକୁ ମୁଁ ଏଠାରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଛି—
ତେ ଶ୍ରୁତ୍ଵାରାଧ୍ଯ ଦେଵେଶଂ ସଂସିଦ୍ଧା ଦିଵି ସଂସ୍ଥିତାଃ ।। 1.124.
ସେମାନେ ସେଗୁଡିକୁ ଶୁଣି, ଦେବତାମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଉପାସନା କରି, ସଫଳତା ଲାଭ କରି ସ୍ୱର୍ଗରେ ବସିଥିଲେ ।
ଇତି ଶ୍ରୀଭଵିଷ୍ଯେ ମହାପୁରାଣେ ବ୍ରାହ୍ମେ ପର୍ଵଣି ସପ୍ତମୀକଲ୍ପେ ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିସଂଵାଦେ ପ୍ରଵରଵର୍ଣନଂ ନାମ ଚତୁର୍ଵିଂଶତ୍ଯୁତ୍ତରଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀଭବିଷ୍ୟ ମହାପୁରାଣର ବ୍ରାହ୍ମ ପର୍ବର ସପ୍ତମୀକଳ୍ପରେ ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିଙ୍କ ସଂବାଦରେ ‘ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କ ବର୍ଣ୍ଣନା’ ନାମକ ଏକଶ ଚଉଁଥ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା ।
ଵ୍ଯାସାଗମନଵର୍ଣନମ୍ ଶ୍ରୀଗଣେଶାଯ ନମଃ ଶ୍ରୀସରସ୍ଵତ୍ଯୈ ନମଃ ଓଁ ନମୋ ଭଗଵତେ ଵାସୁଦେଵାଯ କଲ୍ଯାଣାନି ଦଦାତୁ ଵୋ ଗଣପତିର୍ଯସ୍ମିନ୍ନତୁଷ୍ଟେ ସତି କ୍ଷୋଦୀଯସ୍ଯପି କର୍ମଣି ପ୍ରଭଵିତୁଂ ବ୍ରହ୍ମାପି ଜିହ୍ମାଯତେ
ବ୍ୟାସଙ୍କ ଆଗମନ । ଶ୍ରୀଗଣେଶଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ଶ୍ରୀସରସ୍ୱତୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର । ଓଁ, ଭଗବତ୍ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର । ଗଣପତି ଆପଣଙ୍କୁ ଶୁଭ ଦିଅନ୍ତୁ; ତାଙ୍କର କୃପା ହେଲେ, ସବୁଠୁ ଛୋଟ କାମରେ ମଧ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମା ଅଟକାଇପାରିନାହାନ୍ତି ।
ଶଶ୍ଵତ୍ପୁଣ୍ଯହିରଣ୍ଯଗର୍ଭରସନାସିଂହାସନାଧ୍ଯାସିନୀ ସେଯଂ ଵାଗଧିଦେଵତା ଵିତରତୁ ଶ୍ରେଯାଂସି ଭୂଯାଂସି ଵଃ
ଏହି ଶୁଭ୍ର ହିରଣ୍ୟଗର୍ଭର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପଦ୍ମାସନରେ ବସିଥିବା ମା ଶ୍ରୀସରସ୍ୱତୀ, ଆପଣଙ୍କୁ ଅଧିକ ଶ୍ରେୟସ୍ ଦିଅନ୍ତୁ ।
ନମସ୍ତସ୍ମୈ ଵିଶ୍ଵୋଦଯଵିଲଯରକ୍ଷାପ୍ରକୃତଯେ ଶିଵାଯ କ୍ଲେଶୌଘଚ୍ଛିଦୁରପଦ୍ ପଦ୍ମପ୍ରଣତଯେ
ଯିଏ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ଉତ୍ପତ୍ତି, ବିନାଶ ଓ ରକ୍ଷାକର୍ତ୍ତା, ଯିଏ ଦୁଃଖର ଭାରକୁ ଦୂର କରନ୍ତି, ଯିଏଙ୍କ ପଦପଦ୍ମରେ ଭକ୍ତମାନେ ନମସ୍କାର କରନ୍ତି, ସେ ଶିବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର ।
ଯସ୍ଯ ଗଣ୍ଡତଲେ ଭାତି ଵିମଲା ଷଟ୍ପ ଦାଵଲୀ
ଯାହାଙ୍କ ଗାଳରେ ଶୁଭ୍ର ଛଅଟି ଦାନ୍ତର ଶ୍ରେଣୀ ଚମକୁଛି—
ଓଁ ନମୋ ଵାସୁଦେଵାଯ ସଶାର୍ଙ୍ଗାଯ ସକେତଵେ
ଓଁ, ଶାର୍ଙ୍ଗଧନୁଧାରୀ, ଅୟୋଧ୍ୟାରେ ବସିଥିବା ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର ।
ନମଃ ଶିଵାଯ ସୋମାଯ ସଗଣାଯ ସସୂନଵେ
ଶିବ, ସୋମ, ତାଙ୍କ ସହଚରମାନେ ଓ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର ।
ଶିଵଂ ଧ୍ଯାତ୍ଵା ହରିଂ ସ୍ତୁତ୍ଵା ପ୍ରଣମ୍ଯ ପରମେ ଷ୍ଠିନମ୍
ଶିବଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ହରିଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି, ପରମେଷ୍ଠୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି—
ଛତ୍ରାଭିଷିକ୍ତଂ ଧର୍ମଜ୍ଞଂ ଧର୍ମପୁତ୍ରଂ ଯୁଧିଷ୍ଠିରମ୍
ଧର୍ମପୁତ୍ର, ଧର୍ମର ଜ୍ଞାନୀ, ରାଜାଁ ଚାମର ଛତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଅଭିଷିକ୍ତ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ—
ମାର୍କଣ୍ଡେଯଃ ସମାଣ୍ଡଵ୍ଯଃ ଶାଣ୍ଡିଲ୍ଯଃ ଶାକଟାଯନଃ
ମାର୍କଣ୍ଡେୟ, ସମଣ୍ଡବ୍ୟ, ଶାଣ୍ଡିଳ୍ୟ ଓ ଶାକଟାୟନ—
ଜାମଦଗ୍ନ୍ଯୋ ଭରଦ୍ଵାଜୋ ଭୃଗୁ ର୍ଭାଗୁରିରେଵ ଚ 4.1.
ଜାମଦଗ୍ନ୍ୟ, ଭରଦ୍ୱାଜ, ଭୃଗୁ ଓ ଭାଗୁରି—
ପୁଲସ୍ତ୍ଯଃ ପୁଲହୋ ଦାଲ୍ଭ୍ଯୋ ବୃହଦଶ୍ଵଃ ସଲୋମଶଃ
ପୁଲସ୍ତ୍ୟ, ପୁଲହ, ଦାଲ୍ଭ୍ୟ, ବୃହଦଶ୍ୱ ଓ ସଲୋମଶ—
ତାନୃଷୀନାଗତାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵେଦଵେଦାଙ୍ଗପାରଗାନ୍
ଏହି ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗର ଜ୍ଞାନୀ ଋଷିମାନେ ଆସିଥିବାକୁ ଦେଖି—
ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ ସଂପ୍ରହୃଷ୍ଟଃ ସମୁତ୍ଥାଯାଭିଵାଦ୍ଯ ଚ
ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଖୁସି ହୋଇ, ଉଠି ତାଙ୍କୁ ଅଭିବାଦନ କଲେ ।
ଉପଵିଷ୍ଟେଷୁ ତେଷ୍ଵେଵ ତପସ୍ଵିଷୁ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ
ଯେତେବେଳେ ସେ ତପସ୍ୱୀମାନେ ବସିଗଲେ, ଯୁଧିଷ୍ଠିର—
ଭଗଵଂସ୍ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦେନ ପ୍ରାପ୍ତଂ ରାଜ୍ଯଂ ମହନ୍ମଯା
ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କର କୃପାରେ ମୁଁ ଏହି ବଡ଼ ରାଜ୍ୟ ପାଇଛି।
ସରୋଗସ୍ଯ ଯଥା ଭୋଗଃ ପ୍ରାପ୍ତୋଽପି ନ ସୁଖାଵହଃ
ଯେପରି ରୋଗୀ ଲୋକ ଭୋଗ ମିଳିଲେ ମଧ୍ୟ ସୁଖ ମିଳେନାହିଁ, ସେପରି।
ଯତ୍ସୁଖଂ ପାଵନଂ ପ୍ରୀତିର୍ଵନମୂଲଫଲାଶିନାମ୍
ଯେମାନେ ଜଙ୍ଗଲରେ ଫଳ ଓ ମୂଳ ଖାନ୍ତି, ସେମାନେ ପାଉଥିବା ସୁଖ ଓ ପବିତ୍ର ଆନନ୍ଦ ଅନ୍ୟ କିଛି ଭଳି।
ଯୋ ନୋ ବନ୍ଧୁର୍ଗୁରୁର୍ଗୋପ୍ତା ସଦା ଶର୍ମ ଚ ଵର୍ମ ଚ
ଯିଏ ଆମର ବନ୍ଧୁ, ଗୁରୁ, ରକ୍ଷକ, ସେ ସଦା ଆମକୁ ସୁଖ ଦେଇଥାଏ ଓ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରେ।
ଅଵିଵେକମହଂ ଧାସ୍ଯେ ମନୋ ମେ ପାପପଙ୍କିଲମ୍
ମୁଁ ଅବିବେକକୁ ଛାଡିଦେବି; ମୋ ମନ ପାପରେ ମାଳିନ୍ୟ ହୋଇଯାଇଛି।
ସଂଶ୍ରୁତାନି ପୁରାଣାନି ଵେଦାସ୍ସାଂଗା ମଯା ଵିଭୋ 4.1.
ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ପୁରାଣ ଓ ବେଦ ସହିତ ସମସ୍ତ ଶାଖା ଶୁଣିଛି।
ଏତେ ସଧର୍ମଗୋପ୍ତାରୋ ମୁନଯଃ ସମୁପାଗତାଃ
ଏହି ମୁନିମାନେ ଧର୍ମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ଏବେ ଆସିପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି।
ଅର୍ଥଶାସ୍ତ୍ରାଣି ଯାଵଂତି ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ରାଣି ଯାନି ଵୈ
ଯେତେ ଅର୍ଥ ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ଯେତେ ଧର୍ମ ଶାସ୍ତ୍ର ଅଛି।
ସ୍ଵର୍ଗଂ ଗତେ ଶାନ୍ତନଵେ ଭଵାନ୍କୃଷ୍ଣୋଽଥ ଯାଦଵଃ
ଶାନ୍ତନୁ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲାପରେ, ଆପଣ, କୃଷ୍ଣ ଓ ଯାଦବ ମଧ୍ୟ।
ସତ୍ଯଂ ସତ୍ଯଵତୀସୂନୁର୍ଧର୍ମରାଜାଯ ଵକ୍ଷ୍ଯତି
ସତ୍ୟବତୀଙ୍କ ପୁଅ ଧର୍ମରାଜଙ୍କୁ ସତ୍ୟ କଥା କହିବେ।