ପ୍ରପଚ୍ଯ ପାଯସମପି ଵଟଵୃକ୍ଷମୁପାଶ୍ରିତଃ ଭୋଜନଂ ଚ ତତୋ ରାଜନ୍ସର୍ପେଣ ଗରଲୀକୃତମ୍ ।। 3.2.12.
ସେ ଖିର ରାନ୍ଧି, ବଟବୃକ୍ଷ ତଳେ ବସିଥିଲେ; ରାଜା, ଏହି ଖାଦ୍ୟଟି ଏକ ସାପ ଦ୍ୱାରା ବିଷ ମିଶାଯାଇଥିଲା।
ତତୋ ଯତିଃ ସମାଯାତୋ ଭୁକ୍ତ୍ଵା ମଦମୁପାଯଯୌ
ତାପରେ ଜଣେ ଯତି ଆସି, ଖାଇଲେ ଏବଂ ମଦମତ ହେଇଗଲେ।
ତ୍ଵଯା ପ୍ରଦତ୍ତଂ ମୂର୍ଖେଣ ପାଯସଂ ଵିଷମିଶ୍ରିତମ୍
ତୁମେ, ମୂର୍ଖ, ବିଷ ମିଶାଯାଇଥିବା ଖିର ଦେଇଥିଲ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ମରଣଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଶିଵଲୋକମୁପାଯଯୌ
ଏଭଳି କହି, ସେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରି, ଶିବଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସ ତୁ ଵେତାଲୋ ରାଜାନମିଦବ୍ରଵୀତ୍
ଏଭଳି କହି, ବେତାଳ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଅତୋ ଦୋଷୀ ହି ଭୁଜଗୋ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାଂ ନ ଚାପ୍ତଵାନ୍
ଏହିପରି, ସାପ ଦୋଷୀ, କିନ୍ତୁ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ପାପ ପାଇନାହିଁ।
ବୁଭୁକ୍ଷିତେ ଦଦୌ ଭିକ୍ଷାଂ ସ ଦ୍ଵିଜୋ ଦୈଵମୋହିତଃ
ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦେବତାଙ୍କ ମାୟାରେ ପଡି, ଭୁଖାକୁ ଭିକ୍ଷା ଦେଇଥିଲେ।
ଆତ୍ମନା ଚ କୃତଂ ପାପଂ ଭୋକ୍ତଵ୍ଯଂ ସର୍ଵଦା ଜନୈଃ
ମଣିଷ ନିଜେ କରିଥିବା ପାପ ସବୁବେଳେ ଭୋଗିବାକୁ ପଡେ।
ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯା ତଦା ଜ୍ଞେଯା ଵିଷଦତ୍ତେନ ସା ତଥା
ସେ ସମୟରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ବିଷ ଦେଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ହୋଇଥିବା ବୋଲି ବୁଝିବା ଉଚିତ।
ଯୈର୍ନରୈଃ କଥିତା ଵାର୍ତା ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯା ତ୍ଵଯା କୃତା
ଯେଉଁ ଲୋକେ ଏହି କଥା କହିଛନ୍ତି, ସେମାନେ କହିଛନ୍ତି ଯେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ପାପ ତୁମେ କରିଛ।
ନଗରେ ଚନ୍ଦ୍ରହୃଦଯେ ରଣଧୀରୋ ନୃପୋଽଭଵତ୍
ଚନ୍ଦ୍ରହୃଦୟ ନଗରରେ ରଣଧୀର ନାମକ ଏକ ସାହସୀ ରାଜା ଥିଲେ।
ତତ୍ର ଵୈଶ୍ଯୋଽଵସଦ୍ଧର୍ମୀ ନାମ୍ନା ଧର୍ମଧ୍ଵଜୋ ଧନୀ
ସେଠାରେ ଧର୍ମଧ୍ୱଜ ନାମକ ଏକ ଧର୍ମିକ ଏବଂ ଧନୀ ବ୍ୟାପାରୀ ବସୁଥିଲେ।
ଏକଦା ନଗରେ ତସ୍ମିନ୍ଯାତୁଭକ୍ତୋ ନରୋଽଭଵତ୍
ଏକ ଦିନ ସେହି ନଗରରେ ମାଂସ ଭୋଜନରେ ଆସକ୍ତ ଏକ ଲୋକ ଆସିଥିଲେ।
ଵାଶରୋ ନାମ ତତ୍ରାସୀଦ୍ରାକ୍ଷସଃ ପୁରୁଷାଦନଃ
ସେଠାରେ ବାଶର ନାମକ ଏକ ରାକ୍ଷସ ଥିଲେ, ଯିଏ ମନୁଷ୍ୟ ଖାଉଥିଲେ।
ପ୍ରସନ୍ନୋ ରାକ୍ଷସୋ ଭୂତ୍ଵା ଯାତୁଭକ୍ତଂ ତମବ୍ରଵୀତ୍
ସେ ରାକ୍ଷସ ଖୁସି ହୋଇ, ସେଇ ମାଂସଭୋଜୀଙ୍କୁ କହିଲେ।
ସ ହୋଵାଚ ଵରୋ ମହ୍ଯଂ ଦେଯସ୍ତେ ପୁରୁଷାଦକ
ସେ କହିଲେ, 'ହେ ମନୁଷ୍ୟ ଭକ୍ଷକ, ମୋତେ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଅ।'
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵାକରୋଦ୍ଗର୍ତଂ ନର ବୁଦ୍ଧିଵିମୋହନମ୍
ଏହା ଶୁଣି, ସେ ଲୋକ ମନକୁ ଭ୍ରମିତ କରିବା ପାଇଁ ଏକ ଗଡ଼ିଖାନା ତିଆରି କଲେ।
ତେନ ରାତ୍ରୌ ତୁ ଚୌର୍ଯେଣ ନୃପଦାସୀ ଵରାଂଗନା
ରାତିରେ ଚୋରି କରି, ଏକ ରାଜାଙ୍କ ଦାସୀ ଏବଂ ସୁନ୍ଦରୀ ଜଣେ ମହିଳାକୁ ନେଇ ଆଣାଗଲା।
ସପ୍ତପତ୍ନ୍ଯୋଽଭଵଂସ୍ତସ୍ଯ ଚତୁର୍ଵର୍ଣସ୍ଯ ଯୋଷିତଃ
ସେଠି, ଚାରି ଜାତିର ସତ୍ତରେ ସାତଜଣୀ ଘରବୁଢ଼ି ଥିଲେ।
ନୃପଦୁର୍ଗସମଂ ଗେହଂ ରଚିତଂ ତେନ ରକ୍ଷସା 3.2.13.
ସେଇ ରାକ୍ଷସ ରାଜପ୍ରାସାଦ ସଦୃଶ ଏକ ଘର ତିଆରି କଲେ।
ଚୋରିତଂ ବହୁଧା ଦ୍ରଵ୍ଯଂ ଗର୍ତେ ସଂସ୍ଥାପିତଂ ବଲାତ୍
ଅନେକ ଚୋରା ଧନ ଜବରଦସ୍ତି ଗଡ଼ିଖାନାରେ ରଖାଯାଇଥିଲା।
ତ୍ଯଜାମ ନଗରୀଂ ଭୂପ ଚୌରଵିଘ୍ନକରୀଂ ତଵ ସ୍ଥାପିତା ନଗରେ ତସ୍ମିଶ୍ଚୌରହିଂସାପରାଯ ଣାଃ
ହେ ରାଜା, ଚୋରମାନେ ଅନେକ ଅସୁବିଧା କରୁଥିବା ଏହି ନଗରକୁ ଛାଡ଼ିଦିଅ। ସେହି ନଗରରେ ଚୋର ଓ ହିଂସାକାରୀମାନେ ବସିଛନ୍ତି।
ଆଜ୍ଞାପ୍ଯ ସ ଯଯୌ ଗେହଂ ତୈସ୍ତୁ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତଥା କୃତମ୍
ଆଦେଶ ଦେଇ ସେ ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ, ଏବଂ ସେମାନେ ଯାହା ହେଇଥିଲା ଶୁଣି, ତାହା ଅନୁସାରେ କାମ କଲେ।
ରାକ୍ଷସ୍ଯା ମାଯଯା ସର୍ଵେ ମୋହିତା ରକ୍ଷିଣସ୍ତଦା
ସେତେବେଳେ ରାକ୍ଷସଙ୍କର ମାୟାରେ ସମସ୍ତ ପାହାଡ଼ିଆ ଭ୍ରମିତ ହେଇଗଲେ।
ପୁନସ୍ତେ ପ୍ରଯଯୁର୍ଭୂପଂ ରଣଧୀରଂ ସମେରଯନ୍
ପୁଣି ସେମାନେ ରଣଧୀର ରାଜାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ ସମ୍ବାଦ ଦେଲେ।
ଅର୍ଧରାତ୍ରେ ତମୋଭୂତେ ସ ଚୌରୋ ନୃପମାଗତମ୍
ମଧ୍ୟରାତିରେ ଅନ୍ଧାର ହେବାବେଳେ, ସେ ଚୋର ରାଜାଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଲେ।
ନୃପୋଽବ୍ରଵୀଦହଂ ଚୌରଶ୍ଚୋଦିତାର୍ଥଃ ସମାଗତଃ
ରାଜା କହିଲେ, 'ମୁଁ ରାଜା, ତୁମେ ଚୋର, ଆମନ୍ତ୍ରଣ ମେଳି ଏଠାକୁ ଆସିଛ।'
ମଯା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଚ ବହୁଧା ଦ୍ରଵ୍ଯଂ ହର ସୁଖୀ ଭଵ
ମୋ ସହିତ ବହୁ ଧନ ନେଅ ଏବଂ ସୁଖୀ ହେଅ।
ଗର୍ତମଧ୍ଯେ ଗତୋ ରାତ୍ରୌ ସ୍ଥାପଯିତ୍ଵା ନୃପଂ ବହିଃ
ରାତିରେ ସେ ଗଡ଼ିଆ ଭିତରକୁ ଗଲା, ରାଜାଙ୍କୁ ବାହାରେ ଛାଡ଼ି ଦେଲା।
ଭୂପତିଂ ପ୍ରାହ ଭୋ ରାଜନ୍ଗଚ୍ଛ ଶୀଘ୍ରଂ ସ୍ଵକଂ ଗୃହମ୍ 3.2.13.
ସେ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲା, 'ହେ ରାଜା, ଶୀଘ୍ର ତୁମ ଘରକୁ ଯାଅ।'