ଵିଷଯୀ ଯୋ ହି ଭୂପାଲସ୍ତସ୍ଯ ରାଜ୍ଯଵିନାଶନମ୍
ଯେ ରାଜା ଭୋଗବିଲାସରେ ଲିନ, ତାଙ୍କର ରାଜ୍ୟ ନିଶ୍ଚୟ ନଷ୍ଟ ହୁଏ।
ରାଜଂଶ୍ଚୂଡାପୁରେ ରମ୍ଯେ ଭୂପଶ୍ଚୂଡାମଣିଃ ସ୍ମୃତଃ
ସୁନ୍ଦର ଚୂଡ଼ାପୁର ନଗରରେ ଚୂଡ଼ାମଣି ନାମକ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ।
ଦେଵସ୍ଵାମୀ ଗୁରୁସ୍ତସ୍ଯ ଵେଦଵେଦାଂଗପାରଗଃ
ତାଙ୍କର ଗୁରୁ ଥିଲେ ଦେବସ୍ୱାମୀ, ଯିଏ ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦକ୍ଷ ଥିଲେ।
ଶିଵମାରାଧଯାମାସ ପୁତ୍ରାର୍ଥେ ଵରଵର୍ଣିନୀ
ସେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ମହିଳା ଜଣେ ପୁଅ ପାଇଁ ଶିବଙ୍କୁ ଭକ୍ତିଭାବରେ ପୂଜା କରିଥିଲେ।
ହରିସ୍ଵାମୀତି ଵିଖ୍ଯାତୋ ଜାତୋ ଦେଵାଂଶଵାନ୍ବଲୀ
ହରିସ୍ୱାମୀ ନାମକ ଏକ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଯିଏ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଦେବତାଙ୍କ ଅଂଶ ଧାରଣ କରିଥିଲେ।
ରୂପଲାଵଣ୍ଯିକା ନାମ୍ନା ତତ୍ପତ୍ନୀ ହି ସୁରାଂଗନା
ତାଙ୍କର ଜଣେ ସ୍ତ୍ରୀ ଥିଲେ, ନାମ ରୂପଲାବଣ୍ୟିକା, ସେ ଏକ ଦେବକନ୍ୟା ଥିଲେ।
ଏକଦା ପତିନା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଵସନ୍ତେ କୁସୁମାକରେ
ଏକ ଦିନ ସେ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ସହିତ ବସନ୍ତ ଋତୁରେ, ଫୁଲ ଫୁଟିଥିବା ସମୟରେ, ରହିଥିଲେ।
ସୁକଲୋ ନାମ ଗଂଧର୍ଵସ୍ତସ୍ଯା ରୂପେଣ ମୋହିତଃ
ସୁକଳ ନାମକ ଏକ ଗନ୍ଧର୍ବ ତାଙ୍କ ରୂପ ଦେଖି ମନମୋହିତ ହୋଇଗଲେ।
ପ୍ରବୁଦ୍ଧଃ ସ ତୁ ତାଂ ନାରୀଂ ମୃଗଯାମାସ ଵିହ୍ଵଲଃ
ସେ ଜଣେ ଜାଗ୍ରତ ହେଇ, ଏହି ମହିଳାଙ୍କୁ ଅତି ଆକୁଳ ହୋଇ ଖୋଜିଲେ।
ସଂନ୍ଯସ୍ଯ ଵିଷଯାନ୍ସର୍ଵାନ୍ହରିଧ୍ଯାନପରାଯଣଃ
ସେ ସମସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ସୁଖକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ହରିଙ୍କ ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ ହେଲେ।
ପ୍ରପଚ୍ଯ ପାଯସମପି ଵଟଵୃକ୍ଷମୁପାଶ୍ରିତଃ ଭୋଜନଂ ଚ ତତୋ ରାଜନ୍ସର୍ପେଣ ଗରଲୀକୃତମ୍ ।। 3.2.12.
ସେ ଖିର ରାନ୍ଧି, ବଟବୃକ୍ଷ ତଳେ ବସିଥିଲେ; ରାଜା, ଏହି ଖାଦ୍ୟଟି ଏକ ସାପ ଦ୍ୱାରା ବିଷ ମିଶାଯାଇଥିଲା।
ତତୋ ଯତିଃ ସମାଯାତୋ ଭୁକ୍ତ୍ଵା ମଦମୁପାଯଯୌ
ତାପରେ ଜଣେ ଯତି ଆସି, ଖାଇଲେ ଏବଂ ମଦମତ ହେଇଗଲେ।
ତ୍ଵଯା ପ୍ରଦତ୍ତଂ ମୂର୍ଖେଣ ପାଯସଂ ଵିଷମିଶ୍ରିତମ୍
ତୁମେ, ମୂର୍ଖ, ବିଷ ମିଶାଯାଇଥିବା ଖିର ଦେଇଥିଲ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ମରଣଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଶିଵଲୋକମୁପାଯଯୌ
ଏଭଳି କହି, ସେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରି, ଶିବଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସ ତୁ ଵେତାଲୋ ରାଜାନମିଦବ୍ରଵୀତ୍
ଏଭଳି କହି, ବେତାଳ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଅତୋ ଦୋଷୀ ହି ଭୁଜଗୋ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାଂ ନ ଚାପ୍ତଵାନ୍
ଏହିପରି, ସାପ ଦୋଷୀ, କିନ୍ତୁ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ପାପ ପାଇନାହିଁ।
ବୁଭୁକ୍ଷିତେ ଦଦୌ ଭିକ୍ଷାଂ ସ ଦ୍ଵିଜୋ ଦୈଵମୋହିତଃ
ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦେବତାଙ୍କ ମାୟାରେ ପଡି, ଭୁଖାକୁ ଭିକ୍ଷା ଦେଇଥିଲେ।
ଆତ୍ମନା ଚ କୃତଂ ପାପଂ ଭୋକ୍ତଵ୍ଯଂ ସର୍ଵଦା ଜନୈଃ
ମଣିଷ ନିଜେ କରିଥିବା ପାପ ସବୁବେଳେ ଭୋଗିବାକୁ ପଡେ।
ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯା ତଦା ଜ୍ଞେଯା ଵିଷଦତ୍ତେନ ସା ତଥା
ସେ ସମୟରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ବିଷ ଦେଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ହୋଇଥିବା ବୋଲି ବୁଝିବା ଉଚିତ।
ଯୈର୍ନରୈଃ କଥିତା ଵାର୍ତା ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯା ତ୍ଵଯା କୃତା
ଯେଉଁ ଲୋକେ ଏହି କଥା କହିଛନ୍ତି, ସେମାନେ କହିଛନ୍ତି ଯେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ପାପ ତୁମେ କରିଛ।
ନଗରେ ଚନ୍ଦ୍ରହୃଦଯେ ରଣଧୀରୋ ନୃପୋଽଭଵତ୍
ଚନ୍ଦ୍ରହୃଦୟ ନଗରରେ ରଣଧୀର ନାମକ ଏକ ସାହସୀ ରାଜା ଥିଲେ।
ତତ୍ର ଵୈଶ୍ଯୋଽଵସଦ୍ଧର୍ମୀ ନାମ୍ନା ଧର୍ମଧ୍ଵଜୋ ଧନୀ
ସେଠାରେ ଧର୍ମଧ୍ୱଜ ନାମକ ଏକ ଧର୍ମିକ ଏବଂ ଧନୀ ବ୍ୟାପାରୀ ବସୁଥିଲେ।
ଏକଦା ନଗରେ ତସ୍ମିନ୍ଯାତୁଭକ୍ତୋ ନରୋଽଭଵତ୍
ଏକ ଦିନ ସେହି ନଗରରେ ମାଂସ ଭୋଜନରେ ଆସକ୍ତ ଏକ ଲୋକ ଆସିଥିଲେ।
ଵାଶରୋ ନାମ ତତ୍ରାସୀଦ୍ରାକ୍ଷସଃ ପୁରୁଷାଦନଃ
ସେଠାରେ ବାଶର ନାମକ ଏକ ରାକ୍ଷସ ଥିଲେ, ଯିଏ ମନୁଷ୍ୟ ଖାଉଥିଲେ।
ପ୍ରସନ୍ନୋ ରାକ୍ଷସୋ ଭୂତ୍ଵା ଯାତୁଭକ୍ତଂ ତମବ୍ରଵୀତ୍
ସେ ରାକ୍ଷସ ଖୁସି ହୋଇ, ସେଇ ମାଂସଭୋଜୀଙ୍କୁ କହିଲେ।
ସ ହୋଵାଚ ଵରୋ ମହ୍ଯଂ ଦେଯସ୍ତେ ପୁରୁଷାଦକ
ସେ କହିଲେ, 'ହେ ମନୁଷ୍ୟ ଭକ୍ଷକ, ମୋତେ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଅ।'
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵାକରୋଦ୍ଗର୍ତଂ ନର ବୁଦ୍ଧିଵିମୋହନମ୍
ଏହା ଶୁଣି, ସେ ଲୋକ ମନକୁ ଭ୍ରମିତ କରିବା ପାଇଁ ଏକ ଗଡ଼ିଖାନା ତିଆରି କଲେ।
ତେନ ରାତ୍ରୌ ତୁ ଚୌର୍ଯେଣ ନୃପଦାସୀ ଵରାଂଗନା
ରାତିରେ ଚୋରି କରି, ଏକ ରାଜାଙ୍କ ଦାସୀ ଏବଂ ସୁନ୍ଦରୀ ଜଣେ ମହିଳାକୁ ନେଇ ଆଣାଗଲା।
ସପ୍ତପତ୍ନ୍ଯୋଽଭଵଂସ୍ତସ୍ଯ ଚତୁର୍ଵର୍ଣସ୍ଯ ଯୋଷିତଃ
ସେଠି, ଚାରି ଜାତିର ସତ୍ତରେ ସାତଜଣୀ ଘରବୁଢ଼ି ଥିଲେ।
ନୃପଦୁର୍ଗସମଂ ଗେହଂ ରଚିତଂ ତେନ ରକ୍ଷସା 3.2.13.
ସେଇ ରାକ୍ଷସ ରାଜପ୍ରାସାଦ ସଦୃଶ ଏକ ଘର ତିଆରି କଲେ।