କାମାଂଧୋ ରାକ୍ଷସଂ ହତ୍ଵା ସ୍ଵପତ୍ନୀଂ ପ୍ରାହ ନିର୍ଭଯାମ୍
କାମରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ ସେ ରାକ୍ଷସକୁ ମାରିଦେଲେ ଏବଂ ନିର୍ଭୟ ହୋଇ ଜଣେ ପତ୍ନୀଙ୍କୁ କହିଲେ।
ସାହ ଭୋଃ ଶୃଣୁ ଭୂପାଲ ଵିଦ୍ଯାଧରସୁତା ହ୍ଯହମ୍
ସେ କହିଲେ, "ହେ ଭୂପତି, ଶୁଣ, ମୁଁ ଏକ ବିଦ୍ୟାଧରର କନ୍ୟା।"
ନାଗତା ଭୋଜନେ କାଲେ ପିତୃମାତ୍ରୋଶ୍ଚ ମଂଦିରେ
ମୁଁ ଭୋଜନ ସମୟରେ ଆସିନଥିଲି, ନାହିଁ ମୋ ପିତାମାତାଙ୍କ ଘରକୁ।
ଅଦ୍ଯ କୃଷ୍ଣଚତୁର୍ଦଶ୍ଯାଂ ତ୍ଵାଂ ଭଜିଷ୍ଯତି ରାକ୍ଷସଃ
ଆଜି କୃଷ୍ଣପକ୍ଷର ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ଦିନରେ ରାକ୍ଷସ ତୁମକୁ ଧରିବ।
ତଦାହଂ ରୋଦନଂ କୃତ୍ଵା ବ୍ରଵୀମି ପିତରଂ ପ୍ରତି
ତାପରେ ମୁଁ କାନ୍ଦିକି ମୋ ପିତାଙ୍କୁ କହିଲି।
ସ ହୋଵାଚ କୁମାରି ତ୍ଵଂ ଵୀରଭୁକ୍ତା ଭଵିଷ୍ଯସି
ସେ କହିଲେ, "ମୋ ଝିଅ, ତୁମେ ଏକ ବୀରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ନାତ ହେବ।"
ତ୍ଵଦାଜ୍ଞଯାହଂ ଯାସ୍ଯାମି ଭୋ ରାଜନ୍ପିତୃମଂଦିରେ
ତୁମ ଆଜ୍ଞାରେ, ହେ ରାଜା, ମୁଁ ମୋ ପିତାଙ୍କ ଘରକୁ ଯିବି।
ତ୍ଵଯା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଗମିଷ୍ଯାମି ଗୃହଂ ଵିଦ୍ଯାଧରସ୍ଯ ତତ୍ 3.2.11.
ତୁମ ସହିତ ମୁଁ ବିଦ୍ୟାଧରଙ୍କ ଘରକୁ ଯିବି।
ତଦା ତୁ ନଗରେ ତସ୍ମିନ୍ନୃଣାଂ ଜାତୋ ମହୋତ୍ସଵଃ ପଞ୍ଚତ୍ଵମଗମତ୍ତୂର୍ଣଂ କୁତୋ ହେତୋର୍ହି ତଦ୍ଵଦ
ତାପରେ ସେହି ସହରରେ ଲୋକମାନେ ବଡ଼ ଉତ୍ସବ କଲେ, କିନ୍ତୁ ହଠାତ୍ ମୃତ୍ୟୁ ଆସିଗଲା—କାହିଁକି ଏହା ହେଲା, କହ।
ନୃପଂ ସ ହୃଦି ସଂଧ୍ଯାତ୍ଵା ରାଜ୍ଯଭଂଗଭଯାତୁରଃ
ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ନିଜ ହୃଦୟରେ ଚିନ୍ତା କଲେ, ରାଜ୍ୟ ହରାଇବା ଭୟରେ ଅତି ଦୁଃଖିତ ହେଲେ।
ଵିଷଯୀ ଯୋ ହି ଭୂପାଲସ୍ତସ୍ଯ ରାଜ୍ଯଵିନାଶନମ୍
ଯେ ରାଜା ଭୋଗବିଲାସରେ ଲିନ, ତାଙ୍କର ରାଜ୍ୟ ନିଶ୍ଚୟ ନଷ୍ଟ ହୁଏ।
ରାଜଂଶ୍ଚୂଡାପୁରେ ରମ୍ଯେ ଭୂପଶ୍ଚୂଡାମଣିଃ ସ୍ମୃତଃ
ସୁନ୍ଦର ଚୂଡ଼ାପୁର ନଗରରେ ଚୂଡ଼ାମଣି ନାମକ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ।
ଦେଵସ୍ଵାମୀ ଗୁରୁସ୍ତସ୍ଯ ଵେଦଵେଦାଂଗପାରଗଃ
ତାଙ୍କର ଗୁରୁ ଥିଲେ ଦେବସ୍ୱାମୀ, ଯିଏ ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦକ୍ଷ ଥିଲେ।
ଶିଵମାରାଧଯାମାସ ପୁତ୍ରାର୍ଥେ ଵରଵର୍ଣିନୀ
ସେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ମହିଳା ଜଣେ ପୁଅ ପାଇଁ ଶିବଙ୍କୁ ଭକ୍ତିଭାବରେ ପୂଜା କରିଥିଲେ।
ହରିସ୍ଵାମୀତି ଵିଖ୍ଯାତୋ ଜାତୋ ଦେଵାଂଶଵାନ୍ବଲୀ
ହରିସ୍ୱାମୀ ନାମକ ଏକ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଯିଏ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଦେବତାଙ୍କ ଅଂଶ ଧାରଣ କରିଥିଲେ।
ରୂପଲାଵଣ୍ଯିକା ନାମ୍ନା ତତ୍ପତ୍ନୀ ହି ସୁରାଂଗନା
ତାଙ୍କର ଜଣେ ସ୍ତ୍ରୀ ଥିଲେ, ନାମ ରୂପଲାବଣ୍ୟିକା, ସେ ଏକ ଦେବକନ୍ୟା ଥିଲେ।
ଏକଦା ପତିନା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଵସନ୍ତେ କୁସୁମାକରେ
ଏକ ଦିନ ସେ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ସହିତ ବସନ୍ତ ଋତୁରେ, ଫୁଲ ଫୁଟିଥିବା ସମୟରେ, ରହିଥିଲେ।
ସୁକଲୋ ନାମ ଗଂଧର୍ଵସ୍ତସ୍ଯା ରୂପେଣ ମୋହିତଃ
ସୁକଳ ନାମକ ଏକ ଗନ୍ଧର୍ବ ତାଙ୍କ ରୂପ ଦେଖି ମନମୋହିତ ହୋଇଗଲେ।
ପ୍ରବୁଦ୍ଧଃ ସ ତୁ ତାଂ ନାରୀଂ ମୃଗଯାମାସ ଵିହ୍ଵଲଃ
ସେ ଜଣେ ଜାଗ୍ରତ ହେଇ, ଏହି ମହିଳାଙ୍କୁ ଅତି ଆକୁଳ ହୋଇ ଖୋଜିଲେ।
ସଂନ୍ଯସ୍ଯ ଵିଷଯାନ୍ସର୍ଵାନ୍ହରିଧ୍ଯାନପରାଯଣଃ
ସେ ସମସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ସୁଖକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ହରିଙ୍କ ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ ହେଲେ।
ପ୍ରପଚ୍ଯ ପାଯସମପି ଵଟଵୃକ୍ଷମୁପାଶ୍ରିତଃ ଭୋଜନଂ ଚ ତତୋ ରାଜନ୍ସର୍ପେଣ ଗରଲୀକୃତମ୍ ।। 3.2.12.
ସେ ଖିର ରାନ୍ଧି, ବଟବୃକ୍ଷ ତଳେ ବସିଥିଲେ; ରାଜା, ଏହି ଖାଦ୍ୟଟି ଏକ ସାପ ଦ୍ୱାରା ବିଷ ମିଶାଯାଇଥିଲା।
ତତୋ ଯତିଃ ସମାଯାତୋ ଭୁକ୍ତ୍ଵା ମଦମୁପାଯଯୌ
ତାପରେ ଜଣେ ଯତି ଆସି, ଖାଇଲେ ଏବଂ ମଦମତ ହେଇଗଲେ।
ତ୍ଵଯା ପ୍ରଦତ୍ତଂ ମୂର୍ଖେଣ ପାଯସଂ ଵିଷମିଶ୍ରିତମ୍
ତୁମେ, ମୂର୍ଖ, ବିଷ ମିଶାଯାଇଥିବା ଖିର ଦେଇଥିଲ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ମରଣଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଶିଵଲୋକମୁପାଯଯୌ
ଏଭଳି କହି, ସେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରି, ଶିବଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସ ତୁ ଵେତାଲୋ ରାଜାନମିଦବ୍ରଵୀତ୍
ଏଭଳି କହି, ବେତାଳ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଅତୋ ଦୋଷୀ ହି ଭୁଜଗୋ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାଂ ନ ଚାପ୍ତଵାନ୍
ଏହିପରି, ସାପ ଦୋଷୀ, କିନ୍ତୁ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ପାପ ପାଇନାହିଁ।
ବୁଭୁକ୍ଷିତେ ଦଦୌ ଭିକ୍ଷାଂ ସ ଦ୍ଵିଜୋ ଦୈଵମୋହିତଃ
ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦେବତାଙ୍କ ମାୟାରେ ପଡି, ଭୁଖାକୁ ଭିକ୍ଷା ଦେଇଥିଲେ।
ଆତ୍ମନା ଚ କୃତଂ ପାପଂ ଭୋକ୍ତଵ୍ଯଂ ସର୍ଵଦା ଜନୈଃ
ମଣିଷ ନିଜେ କରିଥିବା ପାପ ସବୁବେଳେ ଭୋଗିବାକୁ ପଡେ।
ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯା ତଦା ଜ୍ଞେଯା ଵିଷଦତ୍ତେନ ସା ତଥା
ସେ ସମୟରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ବିଷ ଦେଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ହୋଇଥିବା ବୋଲି ବୁଝିବା ଉଚିତ।
ଯୈର୍ନରୈଃ କଥିତା ଵାର୍ତା ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯା ତ୍ଵଯା କୃତା
ଯେଉଁ ଲୋକେ ଏହି କଥା କହିଛନ୍ତି, ସେମାନେ କହିଛନ୍ତି ଯେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ପାପ ତୁମେ କରିଛ।