ଅହଂ ତେ ଶରଣଂ ପ୍ରାପ୍ତଃ ଶରଣାଗତଵତ୍ସଲ
ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଶରଣକୁ ଆସିଛି, ଶରଣାଗତଙ୍କୁ ସ୍ନେହ କରୁଥିବା ପ୍ରଭୁ।
ସ୍ତ୍ରୀରତ୍ନଂ ଦେହି ରାଜ୍ଞୋଽର୍ଥେ ନୋ ଚେତ୍ପ୍ରାଣାଂସ୍ତ୍ଯଜାମ୍ଯହମ୍
ରାଜାଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ମହାନ ନାରୀ ଦିଅନ୍ତୁ, ନାହିଁଲେ ମୁଁ ନିଜ ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କରିବି।
ଜଲେ ଵୃକ୍ଷଂ ସୁଵର୍ଣାଂଗଂ ପତ୍ରଵିଦ୍ରୁମକଂ ମହତ୍
ପାଣିରେ ଏକ ବୃକ୍ଷ ଥିଲା, ଯାହାର କାଣ୍ଥ ସୁନାର ଭଳି ଏବଂ ପତ୍ର ବଡ଼ ମୋତି ରଙ୍ଗର।
ତସ୍ଯୋପରି ସ୍ଥିତା ବାଲା ସୁକୁମାରୀ ମନୋରମା
ସେ ବୃକ୍ଷ ଉପରେ ଏକ କୁମାରୀ, ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ନାଜୁକ ଝିଅ ଦଢ଼ି ଥିଲେ।
ଇତି ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମହାଶ୍ଚର୍ଯଂ ନୃପାଂତିକମୁପାଯଯୌ
ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ସେ ରାଜାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ।
ତଥାଵିଧଂ ନୃପୋ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସାଗରାଂତମୁପାଯଯୌ
ଏପରି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ରାଜା ସମୁଦ୍ର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚାଲିଗଲେ।
ତାଂ ନାରୀଂ ପ୍ରାହ ନମ୍ରାତ୍ମା ତ୍ଵଦର୍ଥେଽହଂ ସମାଗତଃ
ସେ ନାରୀଙ୍କୁ ନମ୍ର ହୃଦୟରେ କହିଲେ, "ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଏଠାକୁ ଆସିଛି।"
ଵିହସ୍ଯ ସାଽଽହ ତଂ ଭୂପଂ କୃଷ୍ଣପକ୍ଷେ ଚତୁର୍ଦଶୀ 3.2.11.
ସେ ହସି ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, "କୃଷ୍ଣପକ୍ଷର ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ଦିନ..."
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ ନୃପତିସ୍ତଦ୍ଦିନେ ସ୍ମରଵିହ୍ଵଲଃ
ଏହା ଶୁଣି ସେହି ଦିନ ରାଜା ଆଶାକୁଳ ହେଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ତତ୍ର ରାକ୍ଷସୋ ବକଵାହନଃ
ଏହି ମଧ୍ୟରେ ସେଠାରେ ବକବାହନ ନାମକ ଏକ ରାକ୍ଷସ ଆସିଲା।
କାମାଂଧୋ ରାକ୍ଷସଂ ହତ୍ଵା ସ୍ଵପତ୍ନୀଂ ପ୍ରାହ ନିର୍ଭଯାମ୍
କାମରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ ସେ ରାକ୍ଷସକୁ ମାରିଦେଲେ ଏବଂ ନିର୍ଭୟ ହୋଇ ଜଣେ ପତ୍ନୀଙ୍କୁ କହିଲେ।
ସାହ ଭୋଃ ଶୃଣୁ ଭୂପାଲ ଵିଦ୍ଯାଧରସୁତା ହ୍ଯହମ୍
ସେ କହିଲେ, "ହେ ଭୂପତି, ଶୁଣ, ମୁଁ ଏକ ବିଦ୍ୟାଧରର କନ୍ୟା।"
ନାଗତା ଭୋଜନେ କାଲେ ପିତୃମାତ୍ରୋଶ୍ଚ ମଂଦିରେ
ମୁଁ ଭୋଜନ ସମୟରେ ଆସିନଥିଲି, ନାହିଁ ମୋ ପିତାମାତାଙ୍କ ଘରକୁ।
ଅଦ୍ଯ କୃଷ୍ଣଚତୁର୍ଦଶ୍ଯାଂ ତ୍ଵାଂ ଭଜିଷ୍ଯତି ରାକ୍ଷସଃ
ଆଜି କୃଷ୍ଣପକ୍ଷର ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ଦିନରେ ରାକ୍ଷସ ତୁମକୁ ଧରିବ।
ତଦାହଂ ରୋଦନଂ କୃତ୍ଵା ବ୍ରଵୀମି ପିତରଂ ପ୍ରତି
ତାପରେ ମୁଁ କାନ୍ଦିକି ମୋ ପିତାଙ୍କୁ କହିଲି।
ସ ହୋଵାଚ କୁମାରି ତ୍ଵଂ ଵୀରଭୁକ୍ତା ଭଵିଷ୍ଯସି
ସେ କହିଲେ, "ମୋ ଝିଅ, ତୁମେ ଏକ ବୀରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ନାତ ହେବ।"
ତ୍ଵଦାଜ୍ଞଯାହଂ ଯାସ୍ଯାମି ଭୋ ରାଜନ୍ପିତୃମଂଦିରେ
ତୁମ ଆଜ୍ଞାରେ, ହେ ରାଜା, ମୁଁ ମୋ ପିତାଙ୍କ ଘରକୁ ଯିବି।
ତ୍ଵଯା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଗମିଷ୍ଯାମି ଗୃହଂ ଵିଦ୍ଯାଧରସ୍ଯ ତତ୍ 3.2.11.
ତୁମ ସହିତ ମୁଁ ବିଦ୍ୟାଧରଙ୍କ ଘରକୁ ଯିବି।
ତଦା ତୁ ନଗରେ ତସ୍ମିନ୍ନୃଣାଂ ଜାତୋ ମହୋତ୍ସଵଃ ପଞ୍ଚତ୍ଵମଗମତ୍ତୂର୍ଣଂ କୁତୋ ହେତୋର୍ହି ତଦ୍ଵଦ
ତାପରେ ସେହି ସହରରେ ଲୋକମାନେ ବଡ଼ ଉତ୍ସବ କଲେ, କିନ୍ତୁ ହଠାତ୍ ମୃତ୍ୟୁ ଆସିଗଲା—କାହିଁକି ଏହା ହେଲା, କହ।
ନୃପଂ ସ ହୃଦି ସଂଧ୍ଯାତ୍ଵା ରାଜ୍ଯଭଂଗଭଯାତୁରଃ
ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ନିଜ ହୃଦୟରେ ଚିନ୍ତା କଲେ, ରାଜ୍ୟ ହରାଇବା ଭୟରେ ଅତି ଦୁଃଖିତ ହେଲେ।
ଵିଷଯୀ ଯୋ ହି ଭୂପାଲସ୍ତସ୍ଯ ରାଜ୍ଯଵିନାଶନମ୍
ଯେ ରାଜା ଭୋଗବିଲାସରେ ଲିନ, ତାଙ୍କର ରାଜ୍ୟ ନିଶ୍ଚୟ ନଷ୍ଟ ହୁଏ।
ରାଜଂଶ୍ଚୂଡାପୁରେ ରମ୍ଯେ ଭୂପଶ୍ଚୂଡାମଣିଃ ସ୍ମୃତଃ
ସୁନ୍ଦର ଚୂଡ଼ାପୁର ନଗରରେ ଚୂଡ଼ାମଣି ନାମକ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ।
ଦେଵସ୍ଵାମୀ ଗୁରୁସ୍ତସ୍ଯ ଵେଦଵେଦାଂଗପାରଗଃ
ତାଙ୍କର ଗୁରୁ ଥିଲେ ଦେବସ୍ୱାମୀ, ଯିଏ ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦକ୍ଷ ଥିଲେ।
ଶିଵମାରାଧଯାମାସ ପୁତ୍ରାର୍ଥେ ଵରଵର୍ଣିନୀ
ସେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ମହିଳା ଜଣେ ପୁଅ ପାଇଁ ଶିବଙ୍କୁ ଭକ୍ତିଭାବରେ ପୂଜା କରିଥିଲେ।
ହରିସ୍ଵାମୀତି ଵିଖ୍ଯାତୋ ଜାତୋ ଦେଵାଂଶଵାନ୍ବଲୀ
ହରିସ୍ୱାମୀ ନାମକ ଏକ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଯିଏ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଦେବତାଙ୍କ ଅଂଶ ଧାରଣ କରିଥିଲେ।
ରୂପଲାଵଣ୍ଯିକା ନାମ୍ନା ତତ୍ପତ୍ନୀ ହି ସୁରାଂଗନା
ତାଙ୍କର ଜଣେ ସ୍ତ୍ରୀ ଥିଲେ, ନାମ ରୂପଲାବଣ୍ୟିକା, ସେ ଏକ ଦେବକନ୍ୟା ଥିଲେ।
ଏକଦା ପତିନା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଵସନ୍ତେ କୁସୁମାକରେ
ଏକ ଦିନ ସେ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ସହିତ ବସନ୍ତ ଋତୁରେ, ଫୁଲ ଫୁଟିଥିବା ସମୟରେ, ରହିଥିଲେ।
ସୁକଲୋ ନାମ ଗଂଧର୍ଵସ୍ତସ୍ଯା ରୂପେଣ ମୋହିତଃ
ସୁକଳ ନାମକ ଏକ ଗନ୍ଧର୍ବ ତାଙ୍କ ରୂପ ଦେଖି ମନମୋହିତ ହୋଇଗଲେ।
ପ୍ରବୁଦ୍ଧଃ ସ ତୁ ତାଂ ନାରୀଂ ମୃଗଯାମାସ ଵିହ୍ଵଲଃ
ସେ ଜଣେ ଜାଗ୍ରତ ହେଇ, ଏହି ମହିଳାଙ୍କୁ ଅତି ଆକୁଳ ହୋଇ ଖୋଜିଲେ।
ସଂନ୍ଯସ୍ଯ ଵିଷଯାନ୍ସର୍ଵାନ୍ହରିଧ୍ଯାନପରାଯଣଃ
ସେ ସମସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ସୁଖକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ହରିଙ୍କ ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ ହେଲେ।