ତ୍ରିସନ୍ଧ୍ଯଂ ଵସୁଧାଦେଵୈର୍ଭାସ୍କରସ୍ତ୍ରିଃ ପ୍ରଣମ୍ଯତେ
ଦିନର ତିନିଟି ସମୟରେ, ପୃଥିବୀର ଦେବତାମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ତିନିଥର ନମସ୍କାର କରନ୍ତି।
ଅମୃତାର୍ଥୀ ଵିମାନସ୍ଥୋ ଯାଵତ୍ସଂସ୍ରଵତେଽମୃତମ୍
ଯେଉଁଠି ଅମରତ୍ୱ ଆଶା କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ବସିଥାନ୍ତି, ସେଉଁଠି ଅମୃତ ଝରିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହନ୍ତି।
ନ କଶ୍ଚିଦ୍ଧର୍ଷିତୁଂ ଶକ୍ତ ଆଦିତ୍ଯୋ ଦହତେ ଧ୍ରୁଵମ୍
କେହି ମଧ୍ୟ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଅବମାନିତ କରିପାରିବେ ନାହିଁ; ଯେ କରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ନିଶ୍ଚିତ ତାକୁ ଦହାଇଦିଅନ୍ତି।
ନାଦିତ୍ଯେନ ଵିନା ରାତ୍ରିର୍ନ ଦିନଂ ନ ଚ ତର୍ପଣମ୍
ସୂର୍ଯ୍ୟ ବିନା ରାତି ନାହିଁ, ଦିନ ନାହିଁ, ଏବଂ କୌଣସି ପୂର୍ଣ୍ଣତା ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।
ଆଦିତ୍ଯଃ ପାତି ଵୈ ସର୍ଵମାଦିତ୍ଯଃ ସୃଜତେ ସଦା
ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି; ସୂର୍ଯ୍ୟ ସଦା ସମସ୍ତ କିଛି ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି।
ଭୀଷ୍ମଵ୍ଯାସସଂଵାଦଵର୍ଣନମ୍ ତଦହଂଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛାମି ଵିପ୍ର ମାଂ ବ୍ରୂହି ତତ୍ତ୍ଵତଃ
ଭୀଷ୍ମ ଓ ବ୍ୟାସଙ୍କ ଆଳୋଚନା ବିବରଣୀ। ଏହି କଥା ମୁଁ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ, ମୁଁ ନିଜକୁ ସତ୍ୟ କହିଦିଅ।
ସକଲଂ ମଣ୍ଡଲଂ କୃତ୍ଵା ତଦ୍ଦୀକ୍ଷା ସମଯଂ ତଥା
ସମସ୍ତ ମଣ୍ଡଳ ତିଆରି କରି, ଏବଂ ଦୀକ୍ଷାର ସମୟ ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରି,
ଲବ୍ଧ୍ଵା ରାଧଯତେ ଯସ୍ତୁ ଭକ୍ତ୍ଯା ତଦ୍ଗତମାନସଃ
ଯିଏ ଏହା ପାଇଁ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କରେ, ତାଙ୍କର ମନ ସେଠି ଲଗିଥାଏ,
ବଲସିଦ୍ଧିଂ ମହଦ୍ଵୀର୍ଯଂ ପ୍ରତାପଂ ଚ ସ୍ଵକାଯନମ୍
ସେ ଶକ୍ତି, ବଡ ଶୌର୍ୟ, ପ୍ରଭାବ ଏବଂ ନିଜ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଲାଭ କରେ।
ଆରୋଗ୍ଯମାଯୁଃ କୀର୍ତିଂ ଚ ଯଶଃ ପୁତ୍ରାଂଶ୍ଚ ମାନଦ
ସେ ଆରୋଗ୍ୟ, ଦୀର୍ଘାୟୁ, କୀର୍ତି, ମାନ, ପୁଅ ଏବଂ ସମ୍ମାନ ପାଉଥାଏ।
ଧର୍ମମର୍ଥଂ ତଥା କାମଂ ଵିଦ୍ଯାଂ ମୋକ୍ଷଶ୍ରିଯଂ ତଥା
ସେ ଧର୍ମ, ଧନ, କାମନା, ଜ୍ଞାନ, ମୋକ୍ଷ ଏବଂ ଶ୍ରୀ ଲାଭ କରେ।
ସୌରେଣ ଵିଧିନା ତାତ ପୂଜଯିତ୍ଵା ଦିଵାକରମ୍
ସୂର୍ଯ୍ୟ ପୂଜା ପ୍ରକ୍ରିୟା ଅନୁସାରେ, ଓ ପ୍ରିୟ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ପୂଜା କରି,
ଯେନ ସ୍ନାତୋଽମଲୋ ଯାତି ନରଃ ପୂଜ ଯିତୁଂ ରଵିମ୍
ଯିଏ ସ୍ନାନ କରି ଶୁଧ୍ଧ ହୋଇ, ରବିଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବାକୁ ଯାଏ,
ଶୁଚୌ ମନୋରମେ ସ୍ଥାନେ ସଂଗୃହ୍ଯାସ୍ତ୍ରେଣ ମୃତ୍ତିକାମ୍
ଶୁଭ୍ର ଏବଂ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ସ୍ଥାନରେ, ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ମାଟି ନେଇ,
ସଂଧିସଂଘୋ ହକାରସ୍ତୁ ଟରେଫୋଫସମନ୍ଵିତେ
ଅକ୍ଷର ଯୋଗରେ 'ହ', 'ଟ', 'ର' ଏବଂ 'ଫ' ଏକାତ୍ମ ହୁଏ।
ମଲସ୍ନାନଂ ତତଃ ପଶ୍ଚାଚ୍ଛେଷାର୍ଧେନ ତୁ କାରଯେତ୍
ତାପରେ, ଅବଶିଷ୍ଟର ଅର୍ଧ ଭାଗ ଦ୍ୱାରା ମଳସ୍ନାନ କରାଯିବ।
ଏକମସ୍ତ୍ରେଣ ଚାଲଭ୍ଯ ତଥାନ୍ଯଂ ଭାସ୍କରେଣ ତୁ
ଏକଟିକୁ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଛୁଇଁ, ଆଉ ଏକଟିକୁ ଭାସ୍କର ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଛୁଇଁ,
ଜପ୍ତ୍ଵାସ୍ତ୍ରେଣ କ୍ଷିପେଦ୍ଦିକ୍ଷୁ ନିର୍ଵିଘ୍ନଂ ତୁ ଜଲଂ ଭଵେତ୍
ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରି, ସେଠାରୁ ଜଳକୁ ଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକୁ ଛାଡ଼ିଦିଅ; ଏହିପରି ଜଳ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ଭାବରେ ବ୍ୟବହୃତ ହେବ।
ଗୁ(ମୁ)ଣ୍ଡଯିତ୍ଵା ତତଃ ସ୍ନାଯାଦିତି ତୀର୍ଥେଷୁ ମାନଵଃ
ତାପରେ ମଣିଷ ମୁଣ୍ଡ ମୁଣ୍ଡାଇ ଏହି ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ।
ସ୍ନାତ୍ଵା ରାଜୋପଚାରେଣ ପୁନରାଚମ୍ଯ ଯତ୍ନତଃ
ସ୍ନାନ କରି ସମ୍ମାନର ସହିତ ପୁନି ଆଚମନ କରିବାକୁ ଯଥାଯଥ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଦରକାର।
ହରେଫୌ ବିଂଦୁଯୁକ୍ତଶ୍ଚ ତଥାନ୍ଯୋ ଦୀର୍ଘଯା ସହ
'ହ' ଓ 'ଫ' ଅକ୍ଷର, ତଥା ବିନ୍ଦୁ ଯୋଗ ଓ ଏକ ଦୀର୍ଘ ସ୍ୱର ସହିତ ଅନ୍ୟ ଅକ୍ଷର,
ସକାରଃ ସଵିସର୍ଗସ୍ତୁ ମଂତ୍ରରାଜୋଽଯମୁଚ୍ଯତେ
'ସ' ଅକ୍ଷର ଓ ବିସର୍ଗ ସହିତ ଏହି ମନ୍ତ୍ରକୁ ମନ୍ତ୍ରମାନ୍ୟ ରାଜା ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ପର୍ଵଣାମୂର୍ଧ୍ଵତୋ ଦେଵାଃ ସଵ୍ଯେନ ମୁନଯସ୍ତଥା
ଯେଉଁଠାରେ ଯୋଡ଼ା ଅଛି, ସେଠାରେ ଉପରେ ଦେବତାମାନେ ଓ ବାମ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଋଷିମାନେ ବସିଛନ୍ତି।
ଯଦ୍ଗୀତଂ ପ୍ରଵରଂ ଲୋକେ ଅକ୍ଷରାଣାଂ ମନୀଷିଭିଃ
ଯେଉଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅକ୍ଷରଗୀତକୁ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ସଂସାରରେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି,
କୃତ୍ଵା ଵାମକରେ ହସ୍ତାଦ୍ଧ୍ଯାତ୍ଵା ପ୍ରାଜ୍ଞୋ ଵିଧାନଵିତ୍
ସେହି ମନ୍ତ୍ରକୁ ବାମ ହାତରେ ଧରି, ନିୟମ ଜ୍ଞାନୀ ମନେ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ।
ତତୋ ଵିଦ୍ଵାନ୍କ୍ଷିପେତ୍ପଶ୍ଚାଦ୍ଭାସ୍କରାଯୋଦକାଂଜଲିମ୍
ତାପରେ ଜ୍ଞାନୀ ପଛୁଆଁ ପାଖରୁ ହାତରେ ଜଳ ଭରି ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ।
ମଂତ୍ରରାଜେତି ଯଃ ପୂର୍ଵଂ ତଵାଖ୍ଯାତୋ ମଯା ନୃପ
ହେ ରାଜା, ଏହି ମନ୍ତ୍ରମାନ୍ୟ ରାଜାକୁ ଆଗରୁ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଥିଲି।
ମଂତ୍ରୈରାତ୍ମାନମେକତ୍ର କୃତ୍ଵା ହ୍ଯର୍ଘ୍ଯଂ ପ୍ରଦାପଯେତ୍
ମନ୍ତ୍ରସହିତ ନିଜକୁ ଏକତ୍ର କରି, ସେଠାରେ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ।
କୃତ୍ଵା ମଣ୍ଡଲକଂ ଵିତ୍ତମେକଚିତ୍ତୋ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଃ
ମଣ୍ଡଳ ତିଆରି କରି, ଏକାଗ୍ର ମନେ ଅବିଚଳ ରହିବା ଦରକାର।
ତିଲତଂଡୁଲସଯୁକ୍ତଂ କୁଶଗନ୍ଧୋଦକେନ ତୁ
ତିଳ, ଚାଉଳ ଓ କୁଶ ଗନ୍ଧ ଦିଆଯାଇଥିବା ପବିତ୍ର ଜଳ ସହିତ,