ମହାଭାରତକର୍ତାରଂ ଵେଦାର୍ଥନିକଷଂ ପରମ୍
ମହାଭାରତର ରଚନାକାର, ବେଦର ଅର୍ଥର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପରୀକ୍ଷକ...
କର୍ତାରଂ କୁରୁଵଂଶସ୍ଯ ଦୈଵତଂ ପରମଂ ମମ
କୁରୁବଂଶର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ମୋ ପାଇଁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଦେବତା...
ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ଚିତ୍ତସ୍ଥଂ ଭାସ୍କରସ୍ଯ ତୁ
ଦେବମାନଙ୍କର ମଧ୍ୟରେ ଦେବତା, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ମହିମା ମୋ ମନରେ ଗଢ଼ିଯାଇଛି।
ମମାଖ୍ଯାତଂ ତ୍ଵଯା ସର୍ଵଂ ଵାଙ୍ମଯଂ ସଚରାଚରମ୍
ତୁମେ ମୋତେ ସବୁ କଥା, ଚଳନଶୀଳ ଓ ଅଚଳ ସମସ୍ତ ଜିନିଷ ବିଷୟରେ କୁହିଦେଲା।
ଭାସ୍କରସ୍ଯ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ସଂଶଯୋଦ୍ଯାପି ଵର୍ତତେ
ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତଥାପି ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ବିଷୟରେ ମୋ ମନରେ ଏଉଁ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ସନ୍ଦେହ ରହିଯାଇଛି।
ବ୍ରହ୍ମାଦୀନାଂ ତୁ ରୁଦ୍ରାଦ୍ଯୈର୍ବ୍ରୂହି ତତ୍ତ୍ଵେନ ହେତୁନା
ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ରୁଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ କିପରି ଅଛନ୍ତି, ସତ୍ୟ କଥା ଓ ଯଥାଯଥିକ କାରଣ ସହିତ ମୋତେ କୁହ।
କୀର୍ତଯସ୍ଵ ଯଥାନ୍ଯାଯଂ କୌତୁକଂ ହି ପରଂ ମମ
ମୋର ଅତି ଉତ୍ସୁକତା ଅଛି, ତେଣୁ ଯଥାଯଥିକ ଭାବରେ ସବୁ କଥା ଖୋଲାସା କର।
ସ୍ତୁଵଂତଶ୍ଚ ତମର୍ଚାଭିଃ ସିଦ୍ଧା ବ୍ରହ୍ମାଦଯଃ ସୁରାଃ
ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ସିଦ୍ଧ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି ଓ ପୂଜା ଦ୍ୱାରା ଗୁଣଗାନ କରନ୍ତି।
ସର୍ଵେଷାମେଵ ଦେଵାନାମାଦିରାଦିତ୍ଯ ଉଚ୍ଯତେ
ସମସ୍ତ ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ପ୍ରଥମ ଦେବତା ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ସ ଧର୍ମଃ ସର୍ଵଧର୍ମାଣାଂ ସ ଚ ପୂଜ୍ଯତମୋ ମତଃ
ସେ ସମସ୍ତ ଧର୍ମମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧର୍ମ ଏବଂ ସବୁଠାରୁ ପୂଜ୍ୟ ମନ୍ୟ ହେଉଛନ୍ତି।
ଅଦିତିଃ କଶ୍ଯପସତୀ ଆଦିତ୍ଯସ୍ତେନ ଚୋଚ୍ଯତେ
ଅଦିତି କଶ୍ୟପଙ୍କର ସତୀ ଜନାନୀ, ଏହି କାରଣରୁ ସେ ଆଦିତ୍ୟ ନାମରେ ପରିଚିତ।
ତସ୍ମାଦେତଜ୍ଜଗତ୍ସର୍ଵମାଦିତ୍ଯାତ୍ସଂପ୍ରଵର୍ତତେ
ଏହି ସୂର୍ଯ୍ୟଠାରୁ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ରୁଦ୍ରୋପେଂଦ୍ରୌ ତଥେଂଦ୍ରଶ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମା ଦକ୍ଷୋଥ କଶ୍ଯପଃ
ରୁଦ୍ର, ଉପେନ୍ଦ୍ର, ଇନ୍ଦ୍ର, ବ୍ରହ୍ମା, ଦକ୍ଷ ଓ କଶ୍ୟପ—
ମୁଖାଦ୍ଭୂତୋ ଵିରିଂଚିସ୍ତୁ ରୁଦ୍ରୋ ଵକ୍ଷସ୍ଥଲାତ୍ତତଃ
ବିରିଞ୍ଚି (ବ୍ରହ୍ମା) ତାଙ୍କର ମୁଖରୁ ଜନ୍ମିଲେ, ତାପରେ ରୁଦ୍ର ତାଙ୍କର ବକ୍ଷସ୍ଥଳରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ,
ଵାମପାଦତଲାଦ୍ଦକ୍ଷୋ ଦକ୍ଷିଣାତ୍କଶ୍ଯପସ୍ତଥା ତେନାସୌ ଦେଵ ଆଦିତ୍ଯଃ ସର୍ଵଦେଵେଷୁ ପୂଜିତଃ
ଡାହାଣ ପାଦତଳରୁ ଦକ୍ଷ ଓ ଡାହାଣ ପାଦରୁ କଶ୍ୟପ ଜନ୍ମିଲେ; ଏହିପରି ସେ ଦେବତା ଆଦିତ୍ୟ ସମସ୍ତ ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପୂଜିତ।
ଯଦି ତସ୍ଯ ପ୍ରଭାଵୋଯଂ ପାରାଶର୍ଯ ଜଗତ୍ପତେଃ
ଏହି ହେଉଛି ଯଦି ଜଗତ୍ ସ୍ୱାମୀଙ୍କର ପ୍ରଭାବ, ହେ ପାରାଶରଙ୍କ ବଂଶଜ,
ସ କିମର୍ଥଂ ତ୍ରିସଂଧ୍ଯଂ ତୁ ରାକ୍ଷସୈଃ ପରିଭୂଯତେ ରାହୁଣା ଗୃହ୍ଯତେଽଗ୍ରାହ୍ଯସ୍ତତ୍କିମର୍ଥଂ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ
ତେବେ ଦିନର ତିନି ସଂଧ୍ୟାବେଳେ ସେ କାହିଁକି ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅପମାନିତ ହୁଅନ୍ତି ଏବଂ ରାହୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଧରାଯାନ୍ତି, ଯେଉଁଥିରେ ସେ ଧରାଯିବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହଁନ୍ତି? ଏହା କାହିଁକି, ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ?
ଦକ୍ଷିଣାଗ୍ନିର୍ଦହେତ୍କ୍ରୋଧାତ୍ତମାକ୍ରାମତି ଭାସ୍କରଃ
ଯଦି ଦକ୍ଷିଣାଗ୍ନି କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କୁ ଦହିବାକୁ ଚାହେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାହାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଯିବେ।
ତ୍ରିସଂଧ୍ଯଂ ତୁ ତ୍ରଯୋ ଦେଵାଃ ସାନ୍ନିଧ୍ଯଂ ରଵିମଂଡଲେ
ଦିନର ତିନି ସଂଧ୍ୟାବେଳେ ସୂର୍ଯ୍ୟମଣ୍ଡଳରେ ତିନି ଦେବତାଙ୍କର ବିଶେଷ ଉପସ୍ଥିତି ରହିଥାଏ।
ତମେକମେଵମୁଦ୍ଦିଶ୍ଯ ଲୋକେ ଧର୍ମଃ ପ୍ରଵର୍ତତେ
ଏଭଳି ତାଙ୍କୁ ଏକମାତ୍ର କେନ୍ଦ୍ର କରି ଏହି ଜଗତରେ ଧର୍ମ ପ୍ରଚଳିତ ହୁଏ।
ତ୍ରିସନ୍ଧ୍ଯଂ ଵସୁଧାଦେଵୈର୍ଭାସ୍କରସ୍ତ୍ରିଃ ପ୍ରଣମ୍ଯତେ
ଦିନର ତିନିଟି ସମୟରେ, ପୃଥିବୀର ଦେବତାମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ତିନିଥର ନମସ୍କାର କରନ୍ତି।
ଅମୃତାର୍ଥୀ ଵିମାନସ୍ଥୋ ଯାଵତ୍ସଂସ୍ରଵତେଽମୃତମ୍
ଯେଉଁଠି ଅମରତ୍ୱ ଆଶା କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ବସିଥାନ୍ତି, ସେଉଁଠି ଅମୃତ ଝରିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହନ୍ତି।
ନ କଶ୍ଚିଦ୍ଧର୍ଷିତୁଂ ଶକ୍ତ ଆଦିତ୍ଯୋ ଦହତେ ଧ୍ରୁଵମ୍
କେହି ମଧ୍ୟ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଅବମାନିତ କରିପାରିବେ ନାହିଁ; ଯେ କରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ନିଶ୍ଚିତ ତାକୁ ଦହାଇଦିଅନ୍ତି।
ନାଦିତ୍ଯେନ ଵିନା ରାତ୍ରିର୍ନ ଦିନଂ ନ ଚ ତର୍ପଣମ୍
ସୂର୍ଯ୍ୟ ବିନା ରାତି ନାହିଁ, ଦିନ ନାହିଁ, ଏବଂ କୌଣସି ପୂର୍ଣ୍ଣତା ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।
ଆଦିତ୍ଯଃ ପାତି ଵୈ ସର୍ଵମାଦିତ୍ଯଃ ସୃଜତେ ସଦା
ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି; ସୂର୍ଯ୍ୟ ସଦା ସମସ୍ତ କିଛି ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି।
ଭୀଷ୍ମଵ୍ଯାସସଂଵାଦଵର୍ଣନମ୍ ତଦହଂଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛାମି ଵିପ୍ର ମାଂ ବ୍ରୂହି ତତ୍ତ୍ଵତଃ
ଭୀଷ୍ମ ଓ ବ୍ୟାସଙ୍କ ଆଳୋଚନା ବିବରଣୀ। ଏହି କଥା ମୁଁ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ, ମୁଁ ନିଜକୁ ସତ୍ୟ କହିଦିଅ।
ସକଲଂ ମଣ୍ଡଲଂ କୃତ୍ଵା ତଦ୍ଦୀକ୍ଷା ସମଯଂ ତଥା
ସମସ୍ତ ମଣ୍ଡଳ ତିଆରି କରି, ଏବଂ ଦୀକ୍ଷାର ସମୟ ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରି,
ଲବ୍ଧ୍ଵା ରାଧଯତେ ଯସ୍ତୁ ଭକ୍ତ୍ଯା ତଦ୍ଗତମାନସଃ
ଯିଏ ଏହା ପାଇଁ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କରେ, ତାଙ୍କର ମନ ସେଠି ଲଗିଥାଏ,
ବଲସିଦ୍ଧିଂ ମହଦ୍ଵୀର୍ଯଂ ପ୍ରତାପଂ ଚ ସ୍ଵକାଯନମ୍
ସେ ଶକ୍ତି, ବଡ ଶୌର୍ୟ, ପ୍ରଭାବ ଏବଂ ନିଜ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଲାଭ କରେ।
ଆରୋଗ୍ଯମାଯୁଃ କୀର୍ତିଂ ଚ ଯଶଃ ପୁତ୍ରାଂଶ୍ଚ ମାନଦ
ସେ ଆରୋଗ୍ୟ, ଦୀର୍ଘାୟୁ, କୀର୍ତି, ମାନ, ପୁଅ ଏବଂ ସମ୍ମାନ ପାଉଥାଏ।