କାମାଲସା ତୁ ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଯଥା ଜାତଂ ତଥାଽବ୍ରଵୀତ୍
କାମାଲସା ସେ କଥା ଶୁଣି, ଯେପରି ଘଟିଥିଲା, ସେପରି କହିଲେ।
ମତ୍ଵା ପତିଵ୍ରତାଂ ନାରୀଂ ପରିକ୍ରମ୍ଯ ଵ୍ଯସର୍ଜଯତ୍
ସେ ଜଣେ ନାରୀଙ୍କୁ ପତିଭକ୍ତା ବୋଲି ଭାବି, ତାଙ୍କୁ ପରିକ୍ରମା କରି ଛାଡିଦେଲେ।
ଗେହେ ପ୍ରଵେଶଯାମାସ ତତ୍ପତିର୍ଯତ୍ର ତିଷ୍ଠତି
ସେ ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ପତି ଯେଉଁଠାରେ ରହୁଛନ୍ତି, ସେଇ ଘରକୁ ଭିତରେ ପକାଇଲେ।
ବୁଭୁଜେ ଵିଷଯାନ୍ଦିଵ୍ଯାନ୍ଦେଵଦେଵେନ ଚୋଦିତାନ୍ କସ୍ଯ ସତ୍ଯଂ ସ୍ମୃତଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ତେଷାଂ ମଧ୍ଯେ ଵଦସ୍ଵ ମେ
ସେ ଦେବତାଙ୍କ ଉଦ୍ବୋଧନାରେ ଦିବ୍ୟ ସୁଖ ଭୋଗ କଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କାହାର ସତ୍ୟ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ? ମୋତେ କହ।
ଚୌରସ୍ଯ ସତ୍ଯତା ଶ୍ରେଷ୍ଠା ଯଥା ଜାତା ତଥା ଶୃଣୁ
ଚୋରଙ୍କର ସତ୍ୟତା ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ। କିପରି ଘଟିଲା, ଶୁଣ।
ଵୈଧଵ୍ଯଭୀତ୍ଯା ସା ଦେଵୀ ସ୍ଵମିତ୍ରଂ ପ୍ରତି ଚାଗତା
ବିଧବା ହେବାର ଭୟରେ ସେ ଦେବୀ ନିଜ ମିତ୍ରଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ।
ଚୌରସ୍ତୁ ସତ୍ଯଭୀତ୍ଯା ଵୈ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ତାଂ ମୁଦମାଗତଃ
ଚୋର ସତ୍ୟର ଭୟରେ ତାଙ୍କୁ ଛାଡି ଦେଲେ ଏବଂ ଆନନ୍ଦ ପାଇଲେ।
ଗୌଡଦେଶେ ମହାରାଜ ଵର୍ଧନଂ ନାମ ଵୈ ପୁରମ୍
ଗୌଡ଼ଦେଶରେ, ରାଜା, ବର୍ଧନ ନାମକ ଏକ ସହର ଅଛି।
ଗୁଣଶେଖର ଆଖ୍ଯାତୋ ଭୂପାଲସ୍ତତ୍ର ଧର୍ମଵାନ୍
ସେଠାରେ ଗୁଣଶେଖର ନାମକ ଧର୍ମିକ ରାଜା ଥିଲେ।
କଦାଚିଦ୍ଭୂପତିର୍ଯାତୋ ମନ୍ଦିରେ ଗିରିଜାପତେଃ
କେବେ ରାଜା ଗିରିଜାପତିଙ୍କ ମନ୍ଦିରକୁ ଗଲେ।
ଵୃଶ୍ଚିକସ୍ତତ୍ର ସଂପ୍ରାପ୍ଯ ଦଦଂଶ ନୃପତିଂ ରୁଷା
ସେଠାରେ ଏକ ବିଛା ଆସି, କ୍ରୋଧରେ ରାଜାଙ୍କୁ ଡସିଲା।
ତଦା ତୁ ନିର୍ଭଯାନନ୍ଦୋ ଵିଷମୁତ୍ତାର୍ଯ ତସ୍ଯ ଵୈ
ତାପରେ ନିର୍ଭୟାନନ୍ଦ ତାଙ୍କୁ ବିଷ ଉତାରିଦେଲେ।
ଶୃଣୁ ରାଜନ୍ମହାଭାଗ ଶତ୍ରୂନ୍ଷଣ୍ମାନସାଧମାନ୍ ରଜୋଗୁଣାଚ୍ଚ ତେ ଜାତାସ୍ତେଷାଂ ଭେଦାଃ ପୃଥକ୍ପୃଥକ୍
ରାଜା, ମହାଭାଗ, ମନର ଛଅଟି ଶତ୍ରୁ ବିଷୟରେ ଶୁଣ। ସେମାନେ ରଜୋଗୁଣରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରକାର ଅଲଗା ଅଲଗା।
ମୋହୋ ଦଂଭୋ ମଦଶ୍ଚୈଵ ମମତାଶା ଚ ଗର୍ହଣା
ମୋହ, ଢୋଙ୍ଗ, ଅହଂକାର, ମମତା, ଆଶା ଏବଂ ନିନ୍ଦା।
କାମୀ ଵିଷ୍ଣୁସ୍ତଥା ରୁଦ୍ରଃ କ୍ରୋଧୀ ଲୋଭୀ ଵିଧିସ୍ତଥା
କାମ ହେଉଛନ୍ତି ବିଷ୍ଣୁ, ତେଣୁ ରୁଦ୍ର; କ୍ରୋଧ, ଲୋଭ ଏବଂ ଭାଗ୍ୟ ମଧ୍ୟ।
ମାଯା ଵଶ୍ଯାଶ୍ଚ ତେ ସର୍ଵେ ତର୍ହି ତତ୍ପୂଜନେନ କିମ୍
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ମାୟାର ଅଧୀନ। ତେବେ, ସେମାନଙ୍କର ପୂଜା କାହିଁକି?
ନ ଜିତଃ ସ ଜିନୋ ଜ୍ଞେଯୋଽଦ୍ଵୈତଵାଦୀ ନିରଂଜନଃ 3.2.10.
ଯିଏ ଅଜିତ, ସେଇ ଜିତା ଭାବିବା ଉଚିତ; ସେ ଅଦ୍ୱୈତବାଦୀ ଏବଂ ନିର୍ମଳ।
ତତ୍ପ୍ରସାଦାଯ ଯୋ ଧର୍ମଃ ଶୃଣୁ ମେ ଵସୁଧାଧିପ
ତାଙ୍କର କୃପା ପାଇବା ପାଇଁ କଣ ଧର୍ମ, ମୋ ପାଖରୁ ଶୁଣ, ଭୂମିପତି।
ଅତୋ ଗୋପୂଜନଂ ଶୁଦ୍ଧଂ ହିଂସା ସର୍ଵତ୍ର ଵର୍ଜିତା
ସେହିପରି, ଗୋମାତାଙ୍କର ପୂଜା ପବିତ୍ର ଏବଂ ସବୁଠାରେ ହିଂସାକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ।
ତସ୍ମାନ୍ମାଂସଂ ଚ ପାନଂ ଚ ଵର୍ଜିତଂ ସର୍ଵଦୈଵ ହି। ନ୍ଯାଯେନୋପାର୍ଜିତଂ ଵିତ୍ତଂ ଭୋଜଯେଚ୍ଚ ବୁଭୁକ୍ଷିତାନ୍
ଏହିପରି, ମାଂସ ଓ ମଦ୍ୟ ସଦା ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ। ନ୍ୟାୟରେ ଉପାର୍ଜିତ ଧନରେ ଭୁଖା ଲୋକମାନେକୁ ଖାଇବାକୁ ଦେବା ଉଚିତ।
ରଵିରାତ୍ମା ଜିନସ୍ଯୈଵ ତତ୍ପ୍ରକାଶେ ହି ଭୋଜଯେତ୍
ସୂର୍ଯ୍ୟ ହେଉଛନ୍ତି ଜିନଙ୍କର ଆତ୍ମା; ସେହି ପ୍ରଭାରେ ଭୋଗ ଦେବା ଉଚିତ।
ତଥୈଵ ମତ୍ଵା ସ ନୃପୋ ଜିନଧର୍ମଂ ଗୃହୀତଵାନ୍
ଏପରି ଭାବି, ସେ ରାଜା ଜିନଙ୍କର ଧର୍ମକୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ।
ତଦା ତୁ ଦୁଃଖିତା ରାଜ୍ଞୀ ଶିଵସ୍ଯ ଶରଣଂ ଯଯୌ
ତାପରେ, ଦୁଃଖିତ ରାଣୀ ଶିବଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ।
ଵରଦାନେନ ରୁଦ୍ରସ୍ଯ ପୁତ୍ରୋ ଜାତୋ ମହୋତ୍ତମଃ
ରୁଦ୍ରଙ୍କର ଆଶୀର୍ବାଦରେ ଏକ ଉତ୍ତମ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲା।
ଗୁଣଶେଖର ଏଵାସୌ ପଂଚତ୍ଵେ ନିରଯଂ ଯଯୌ
ସେଇ ଗୁଣଶେଖର ମୃତ୍ୟୁ ସମୟରେ ନରକକୁ ଗଲେ।
ତସ୍ଯ ଧର୍ମପ୍ରଭାଵେଣ ତତ୍ପିତା ସ୍ଵର୍ଗମାପ୍ତଵାନ୍
ତାଙ୍କର ଧର୍ମର ପ୍ରଭାବରେ, ତାଙ୍କ ପିତା ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ।
ଵସଂତସମଯେ ରାଜା ତାଭିଃ ସହ ଵନାଂତରେ 3.2.10.
ବସନ୍ତ କାଳରେ, ରାଜା ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଗଲେ।
ଶ୍ରମିତଃ ସ ତୁ ଭୂପାଲୋ ରାଜ୍ଞୀଭିଃ ସହ ମୋଦିତଃ ୨୧ ଗୃହୀତ୍ଵା କୁସୁମଂ ପାଦ୍ମଂ କରେ ରାଜ୍ଞ୍ଯୈ ସମାର୍ପଯତ୍
କ୍ଲାନ୍ତ ହେଇ, ରାଜା ରାଣୀମାନେ ସହିତ ଆନନ୍ଦ କଲେ; ହାତରେ ପଦ୍ମ ଫୁଲ ନେଇ, ରାଣୀଙ୍କୁ ଦେଲେ।
ଦୁଃଖିତଃ ସ ତୁ ଭୂପାଲୋ ରାଜ୍ଞୀଂ ତାମଚିକିତ୍ସଯତ୍
ଦୁଃଖିତ ରାଜା ସେ ରାଣୀଙ୍କୁ ଚିକିତ୍ସା କଲେ।
ଅପତଦ୍ଵ୍ଯାକୁଲୀଭୂତ୍ଵା ଶୁଦ୍ଧଂ ପାଦମଭୂତ୍ତତଃ
ସେ ଲୁହିଗଲେ, ଅସ୍ଥିର ହେଲେ, ଏବଂ ପରେ ତାଙ୍କର ପାଦ ପବିତ୍ର ହେଲା।