ଅରୁଦତ୍ସା ତୁ ତତ୍ପତ୍ନୀ ମିତ୍ରଵାକ୍ଯେନ କର୍ଷିତା
ସେ ଜଣେ ଭାର୍ଯ୍ୟା ମିତ୍ରଙ୍କ କଥାରେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ କାନ୍ଦିଲେ।
କିଂ ରୋଦିଷି ମଦାପୂର୍ଣେ ସତ୍ଯଂ କଥଯ ଶୋଭନେ
‘ତୁମେ କାହିଁକି କାନ୍ଦୁଛ, ମଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇଛ? ସତ୍ୟ କହ, ଶୋଭାମୟୀ।’
ଯଦି ନାଯାମି ପାର୍ଶ୍ଵେ ତ୍ଵାଂ ସୋମଦତ୍ତ ଧନୋତ୍ତମ
‘ଯଦି ମୁଁ ତୁମ ପାଖକୁ ନ ଆସିପାରିବି, ହେ ସୋମଦତ୍ତ, ସମ୍ପଦରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।’
ଇତି ଵାକ୍ଯେନ ବଦ୍ଧାହଂ ଯାସ୍ଯାମ୍ଯଦ୍ଯ ତଦଂତିକେ
‘ଏହି କଥାରେ ମୁଁ ବାନ୍ଧା ହୋଇଯାଇଛି; ଆଜି ମୁଁ ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯିବି।’
ସୁଷ୍ଵାପ ସା ତୁ ତତ୍ପାର୍ଶ୍ଵେ ହ୍ଯଗମତ୍କାମଵିହ୍ଵଲା
ସେ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଭଲଭାବେ ଶୋଇଲେ, ଆଶାରେ ମନ ଭରିଗଲା।
ଵଚଶ୍ଚୋଵାଚ ଲୋଭାତ୍ମା କୁତ୍ର ଯାସି ଚ ସୁନ୍ଦରି
ଲୋଭରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ, ସେ କହିଲେ: ‘କେଉଁଠି ଯାଉଛ, ସୁନ୍ଦରୀ?’
କାମାଲସା ତୁ ତଂ ଚୌରମୁଵାଚ ମଦଵିହ୍ଵଲା
କାମେ ଅଳସ ହୋଇ, ମନେ ମଦରେ ଭରି, ସେ ଚୋରକୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଚୌରସ୍ତାମାହ ଭୋଃ ସୁଭ୍ରୂର୍ଭୂଷଣ ଦେହି ମେଽବଲେ
ଚୋର କହିଲେ, ‘ହେ ସୁନ୍ଦର ଭୃକୁଟି ଥିବା, ମୋତେ ତୁମ ଭୂଷଣ ଦିଅ, ମୃଦୁଭାବିନୀ।’
ଆଲିଂଗ୍ଯୋପପତିଂ ମିତ୍ରଂ ତୁଭ୍ଯଂ ଦାସ୍ଯାମି ଭୂଷଣମ୍
‘ତୁମର ପ୍ରେମିକ ଓ ବନ୍ଧୁକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ମୁଁ ତୁମକୁ ଭୂଷଣ ଦେଇଦେବି।’
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତାମବ୍ରଵୀଦ୍ଵୈଶ୍ଯଃ କଥଂ ଯାତା ସ୍ମରାଲସେ 3.2.9.
ତାକୁ ଦେଖି ବଣିକ କହିଲେ, ‘କିପରି ଆସିଲୁ, କାମରେ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ?’
କାମାଲସା ତୁ ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଯଥା ଜାତଂ ତଥାଽବ୍ରଵୀତ୍
କାମାଲସା ସେ କଥା ଶୁଣି, ଯେପରି ଘଟିଥିଲା, ସେପରି କହିଲେ।
ମତ୍ଵା ପତିଵ୍ରତାଂ ନାରୀଂ ପରିକ୍ରମ୍ଯ ଵ୍ଯସର୍ଜଯତ୍
ସେ ଜଣେ ନାରୀଙ୍କୁ ପତିଭକ୍ତା ବୋଲି ଭାବି, ତାଙ୍କୁ ପରିକ୍ରମା କରି ଛାଡିଦେଲେ।
ଗେହେ ପ୍ରଵେଶଯାମାସ ତତ୍ପତିର୍ଯତ୍ର ତିଷ୍ଠତି
ସେ ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ପତି ଯେଉଁଠାରେ ରହୁଛନ୍ତି, ସେଇ ଘରକୁ ଭିତରେ ପକାଇଲେ।
ବୁଭୁଜେ ଵିଷଯାନ୍ଦିଵ୍ଯାନ୍ଦେଵଦେଵେନ ଚୋଦିତାନ୍ କସ୍ଯ ସତ୍ଯଂ ସ୍ମୃତଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ତେଷାଂ ମଧ୍ଯେ ଵଦସ୍ଵ ମେ
ସେ ଦେବତାଙ୍କ ଉଦ୍ବୋଧନାରେ ଦିବ୍ୟ ସୁଖ ଭୋଗ କଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କାହାର ସତ୍ୟ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ? ମୋତେ କହ।
ଚୌରସ୍ଯ ସତ୍ଯତା ଶ୍ରେଷ୍ଠା ଯଥା ଜାତା ତଥା ଶୃଣୁ
ଚୋରଙ୍କର ସତ୍ୟତା ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ। କିପରି ଘଟିଲା, ଶୁଣ।
ଵୈଧଵ୍ଯଭୀତ୍ଯା ସା ଦେଵୀ ସ୍ଵମିତ୍ରଂ ପ୍ରତି ଚାଗତା
ବିଧବା ହେବାର ଭୟରେ ସେ ଦେବୀ ନିଜ ମିତ୍ରଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ।
ଚୌରସ୍ତୁ ସତ୍ଯଭୀତ୍ଯା ଵୈ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ତାଂ ମୁଦମାଗତଃ
ଚୋର ସତ୍ୟର ଭୟରେ ତାଙ୍କୁ ଛାଡି ଦେଲେ ଏବଂ ଆନନ୍ଦ ପାଇଲେ।
ଗୌଡଦେଶେ ମହାରାଜ ଵର୍ଧନଂ ନାମ ଵୈ ପୁରମ୍
ଗୌଡ଼ଦେଶରେ, ରାଜା, ବର୍ଧନ ନାମକ ଏକ ସହର ଅଛି।
ଗୁଣଶେଖର ଆଖ୍ଯାତୋ ଭୂପାଲସ୍ତତ୍ର ଧର୍ମଵାନ୍
ସେଠାରେ ଗୁଣଶେଖର ନାମକ ଧର୍ମିକ ରାଜା ଥିଲେ।
କଦାଚିଦ୍ଭୂପତିର୍ଯାତୋ ମନ୍ଦିରେ ଗିରିଜାପତେଃ
କେବେ ରାଜା ଗିରିଜାପତିଙ୍କ ମନ୍ଦିରକୁ ଗଲେ।
ଵୃଶ୍ଚିକସ୍ତତ୍ର ସଂପ୍ରାପ୍ଯ ଦଦଂଶ ନୃପତିଂ ରୁଷା
ସେଠାରେ ଏକ ବିଛା ଆସି, କ୍ରୋଧରେ ରାଜାଙ୍କୁ ଡସିଲା।
ତଦା ତୁ ନିର୍ଭଯାନନ୍ଦୋ ଵିଷମୁତ୍ତାର୍ଯ ତସ୍ଯ ଵୈ
ତାପରେ ନିର୍ଭୟାନନ୍ଦ ତାଙ୍କୁ ବିଷ ଉତାରିଦେଲେ।
ଶୃଣୁ ରାଜନ୍ମହାଭାଗ ଶତ୍ରୂନ୍ଷଣ୍ମାନସାଧମାନ୍ ରଜୋଗୁଣାଚ୍ଚ ତେ ଜାତାସ୍ତେଷାଂ ଭେଦାଃ ପୃଥକ୍ପୃଥକ୍
ରାଜା, ମହାଭାଗ, ମନର ଛଅଟି ଶତ୍ରୁ ବିଷୟରେ ଶୁଣ। ସେମାନେ ରଜୋଗୁଣରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରକାର ଅଲଗା ଅଲଗା।
ମୋହୋ ଦଂଭୋ ମଦଶ୍ଚୈଵ ମମତାଶା ଚ ଗର୍ହଣା
ମୋହ, ଢୋଙ୍ଗ, ଅହଂକାର, ମମତା, ଆଶା ଏବଂ ନିନ୍ଦା।
କାମୀ ଵିଷ୍ଣୁସ୍ତଥା ରୁଦ୍ରଃ କ୍ରୋଧୀ ଲୋଭୀ ଵିଧିସ୍ତଥା
କାମ ହେଉଛନ୍ତି ବିଷ୍ଣୁ, ତେଣୁ ରୁଦ୍ର; କ୍ରୋଧ, ଲୋଭ ଏବଂ ଭାଗ୍ୟ ମଧ୍ୟ।
ମାଯା ଵଶ୍ଯାଶ୍ଚ ତେ ସର୍ଵେ ତର୍ହି ତତ୍ପୂଜନେନ କିମ୍
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ମାୟାର ଅଧୀନ। ତେବେ, ସେମାନଙ୍କର ପୂଜା କାହିଁକି?
ନ ଜିତଃ ସ ଜିନୋ ଜ୍ଞେଯୋଽଦ୍ଵୈତଵାଦୀ ନିରଂଜନଃ 3.2.10.
ଯିଏ ଅଜିତ, ସେଇ ଜିତା ଭାବିବା ଉଚିତ; ସେ ଅଦ୍ୱୈତବାଦୀ ଏବଂ ନିର୍ମଳ।
ତତ୍ପ୍ରସାଦାଯ ଯୋ ଧର୍ମଃ ଶୃଣୁ ମେ ଵସୁଧାଧିପ
ତାଙ୍କର କୃପା ପାଇବା ପାଇଁ କଣ ଧର୍ମ, ମୋ ପାଖରୁ ଶୁଣ, ଭୂମିପତି।
ଅତୋ ଗୋପୂଜନଂ ଶୁଦ୍ଧଂ ହିଂସା ସର୍ଵତ୍ର ଵର୍ଜିତା
ସେହିପରି, ଗୋମାତାଙ୍କର ପୂଜା ପବିତ୍ର ଏବଂ ସବୁଠାରେ ହିଂସାକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ।
ତସ୍ମାନ୍ମାଂସଂ ଚ ପାନଂ ଚ ଵର୍ଜିତଂ ସର୍ଵଦୈଵ ହି। ନ୍ଯାଯେନୋପାର୍ଜିତଂ ଵିତ୍ତଂ ଭୋଜଯେଚ୍ଚ ବୁଭୁକ୍ଷିତାନ୍
ଏହିପରି, ମାଂସ ଓ ମଦ୍ୟ ସଦା ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ। ନ୍ୟାୟରେ ଉପାର୍ଜିତ ଧନରେ ଭୁଖା ଲୋକମାନେକୁ ଖାଇବାକୁ ଦେବା ଉଚିତ।